De onbemande vrouw

Braaf hield ik de voorbije zes maanden mijn treinperikelen bij op het beruchte ‘NMBS-compensatieformulier voor veelvuldige vertragingen’. In totaal was dat goed voor  bijna 2 000 minuten extra treinleed - 28 ritten met meer dan 30 minuten vertraging en 26 ritten met meer dan 15 minuten vertraging. Omgerekend betekent dat 34 uren – een werkweek in mijn geval – vertraging op een half jaar. Het antwoord kwam snel: 52,5 euro in mijn elektronische portefeuille – waarmee ik nu treintickets mag kopen … Ik denk nochtans dat al die vertragingen mijn werkgever heel wat meer kosten. En zelf heb ik ook al veel meer uitgegeven aan koffies en warme choco’s om de tijd te doden bij het wachten op een volgende aansluiting. Misschien moet eens worden nagedacht over een compensatie waar werkgever en werknemer echt iets aan hebben, en dat de NMBS werkelijk pijn doet want dit is gewoon een lachertje …

Van perfecte timing gesproken ... Tijdens een toelichting over crisiscommunicatie sprak de consultant de memorabele woorden: "Je weet nooit wanneer zich een crisis aandient, vandaar hebben we een crisistelefoonnummer. Je kan ons daar 24/7 bereiken. Het nummer is ..." De rest van zijn uiteenzetting ging verloren in het brandalarm dat plots aansloeg en in het tumult van de zaal die moest ontruimd worden ...

Een weekje weer aan de slag. Gek hoe snel de vakantiekriebels naar de achtergrond zijn verdreven. Na amper een dag lijkt het alsof je nooit bent weggeweest. Maar het is wel fijn om terug aan de slag te zijn, in de wetenschap dat ik hier wel een toekomst heb als alles goed gaat. Wat hebben de vier weken vakantie opgeleverd ? - 2 kilootjes lichter, nog acht te gaan : helaas gaat het niet meer zo vlot als 'vroeger' ... Maar langzaam gaat ook - zegt de ram zonder geduld ... - 1 kniepees geruïneerd , nog één te gaan : op kineadvies ben ik toch maar (tijdelijk) gestopt met lopen. Tot mijn immense spijt want ik had echt de smaak te pakken ... Ik hoop volgende week terug te kunnen starten. - 1 weekendje Centerparcs geboekt voor eind september, ditmaal de Vossemeren , aangezien ze zo vriendelijk waren ons 50 % korting te geven. We laten ons deze keer als echte VIPS behandelen ... - 1 dochter die een paar tellen kan staan maar veel liever honderd rondjes aan onze handen door tuin en huis...

Dit weekend is de bioweek van start gegaan, inclusief een eigen webstek . En daar doet een mens al eens ontdekkingen. Zo blijk ik zowat om de hoek een biologisch en ecologisch verantwoorde baby- en kinderwinkel te hebben én is er ook niet zo erg veraf een bioslager - iets waar ik al een hele tijd naar op zoek ben om de vleeshonger van mijn gezin te lenigen zonder mijn veggiehart te breken en veggieziel te verloochenen (Meert, Lokeren). Ik kijk er al naar uit om op verkenning te gaan ! Wat ik wel nog mis in mijn onmiddellijke omgeving, is een heuse biowinkel met een aantrekkelijk aanbod en schappelijke prijzen. Blijkbaar is dat in mijn regio niet zo'n sinecure want de natuurwinkels die in de buurt ooit de deuren openden, hebben die na verloop van tijd bijna allemaal weer moeten sluiten. Volgens mij grotendeels door een gebrek aan goeie marketing, én een veel te wollig imago. Maar de beste stuurlui staan aan wal zeker ? Ook mijn werkplek zet haar beste biobeentje voor want het menu ...

Beste NMBS-ombudsman, Mag ik toch even een kleine kanttekening plaatsen bij de acties van gisteren door een groot deel van het spoorpersoneel. Uiteraard onaangekondigd - anders konden de pendelende werknemers tegenmaatregelen nemen (telewerk bv.) en halfvolle treinen saboteren is uiteraard lang niet zo prettig als bomvolle coupés. Want als het spoorpersoneel ontevreden is, moet iedereen het weten en liefst ook nog voelen. Van vertragingen kijk ik na bijna een half jaar pendelen niet meer op want die krijgen we zowat dagelijks voor de kiezen, met de meest uiteenlopende redenen - als er al een reden wordt gegeven (seinhuis defect, defecte goederentrein voor ons, slagbomen die niet werken, een treinbestuurder die niet komt opdagen, een breuk in de bovenleiding, brand in een schakelbord, een andere trein moet voorrang krijgen ...). Dat we meestal rechtstaand en opeengepakt als bij een veetransport van punt a naar b worden vervoerd, durven we ook al niet meer aan te klagen (uitleg : wegens ...

De voorbije weken heb ik nog maar eens op een professionele tweespalt gestaan - het wordt stilaan mijn tweede natuur ... :-) Ik begon 2009 met nieuw werk in Brussel. Dat valt over de hele lijn goed mee (jobinhoud, collega's, arbeidsvoorwaarden : allemaal super). Ik had me geen betere omgeving kunnen wensen om de wonden na mijn vorige werkdebacle (remember 1 en 2 ) te helen. Minder zijn : de reistijd (2 à 2,5 uren per dag) en vooral het tijdelijk karakter van het contract (tot eind november). Vandaar hield ik toch ogen en oren open voor eventuele buitenkansjes. En toen viel mijn oog op een functie in mijn eigen gemeente en een buurgemeente. De kans leek me klein dat ik in aanmerking zou komen aangezien de materie (huisvesting en woonbeleid) me compleet vreemd was maar ik mocht toch deelnemen aan het examen (schriftelijke eerste en mondelinge tweede ronde). En toen kreeg ik zowaar bericht dat ik was geslaagd ... Mijn aanstelling moest enkel nog worden goedgekeurd op de gemeenteraad ...

Vanmiddag zorgde zoonlief even voor een gênant moment op het werk. Ik had broodjes gehaald om gezellig samen op te eten in de cafetaria op 'mijn verdiep'. Als dessert had hij een chocomousse mogen kiezen. Hij was dus erg vrolijk en goedgezind. Kortom, dat wordt een fijne maaltijd --- dacht ik. Na een muizehapje van zijn sandwich besloot hij plots niet meer te willen eten en luidkeels zijn dessertje op te eisen. Uiteraard kreeg hij nul op het request. Eerst eten, dan snoepen - dat is de regel, altijd en overal. Aangezien hij om 10 uur een boterhammetje had gegeten, kon ik me voorstellen dat hij niet zoveel honger had dus ik vroeg niet eens dat hij een volledige sandwich zou eten maar wel dat hij vier flinke happen zou nemen (één voor elk levensjaar). Hij heeft een half uur lang gezeurd, gejengeld, gesist, geroepen, gebokt ... En dat onder de ogen van mijn collega's en bazen dus leuk was anders. Dan heb je even helemaal het gevoel (met klamme handjes) onder een vergrootglas t...

Gewichtsupdate dochter: Miss Lenca heeft zich duidelijk herpakt en begint grotere porties te eten. Dit weekend moest ik haar groentenpap zelfs niet meer over twee keren spreiden, ze at meteen haar obligate 150 gram. Of haar gewicht navenant in stijgende lijn gaat, is nog iets te vroeg om vast te stellen. Maar op het eerste zicht gaat ze haar mama dus achterna : over haar gewicht moeten we ons geen zorgen meer maken ... :-) Voorlopig kan ik nog even haar vertrouwde koosnaampjes hanteren, op termijn moet ik misschien aan waardige opvolgers denken: - kruimeltje - klein spook - kabouter smal - prutske - klein konijntje Opvangupdate zoon: De eerste ochtend was zoonlief nogal onder de indruk van zijn nieuwe opvang'klasje'. Hij kende er niemand en dan is hij nogal onzeker. Er stroomden dus nogal wat traantjes bij het afscheid. Maar 's middags waren die opgedroogd en zat hij tevreden in een boekje te kijken. Vriendjes had hij nog niet echt gemaakt maar zo ken ik hem, hij is in het ...

Mijn vader is sinds woensdag een nieuwe pacemaker rijker. Hopelijk zijn de periodes van flauwtes nu weer achter de rug en krijgt hij terug wat meer energie. Hij kreeg meteen ook een scheepslading antibiotica toegediend want vorige keren had hij steeds af te rekenen met onverklaarbare complicaties die grotendeels te wijten waren aan een of andere ziekenhuisbacterie . Maar voorlopig lijkt hij ditmaal zonder verwikkelingen het ziekenhuis te hebben verlaten. De krokusvakantie is intussen ook gestart maar ditmaal betekent dat geen vakantie voor mij. Mijn liefste is wel een paar dagen thuis (economische werkloosheid). Maar aangezien hij zijn handen vol heeft met onze slaapkamer, blijven de kindjes niet thuis. Dochterlief gaat gewoon naar de onthaalmoeder en zoonlief mag mee met mij want op het werk is kinderopvang voorzien. Zo kan hij meteen eens de nomade in zijn moeder aan het werk zien. Ik ben best benieuwd hoe het zal verlopen. Hopelijk beleeft hij er een fijne tijd. Over de middag gaan ...

Elke dag doe ik nog nieuwe ontdekkingen op het werk. Tot nu toe gelukkig meestal heel aangename … Zo vernam ik maandag dat deze locatie zowaar een eigen afkolflokaal heeft. Dochterlief kan opgelucht ademhalen want nu kan ik de borstvoeding waarschijnlijk nog wat langer volhouden. Elke middag trek ik me een kwartiertje terug en zo blijft mijn ‘productie’ mooi op peil. Aangezien ze nog altijd pertinent flesjes weigert, is haar melkinname daarmee wat langer verzekerd. En kan ik me het hoofd breken over de vraag hoelang ik er nog mee wil doorgaan. Ik had me zes maanden vooropgesteld om dan geleidelijk af te bouwen terwijl ik terug aan de slag ging. Maar aangezien dochterlief die plannen in de war stuurt, moet ik me flexibel opstellen en een nieuw plan uitdenken. Misschien haal ik het jaar wel. Maar wat daarna? Ik kan (wil) haar geen borstvoeding geven tot haar tienerjaren dus hoe krijg ik haar uiteindelijk toch aan de melkfles? De vreedzame en liefdevolle suggesties van mijn omgeving beper...

Mijn tweede werkdag zit er alweer op. Deze ijstijd maakt vooral de reistijd er niet leuker - en korter - op. Na amper twee dagen heb ik al het hele gamma treinmiserie aan den lijve mogen ondervinden: vertragingen zodat je moet spurten om toch nog je aansluiting te halen, overvolle treinen zodat je de hele rit in de koude middengang mag rechtstaan, geen communicatie dus je mag raden of/wanneer de trein zal komen ... Maar Brussel met de wagen is geen optie dus ik ploeter moedig verder. Laat ons hopen dat de dienstregeling van de treinen binnenkort weer wat zal ontdooien, samen met de perrons. En dan het werk zelf. Voorlopig heel veelbelovend. Leuke collega's die steeds klaarstaan met raad en daad, een menselijke baas die de herinnering aan mijn vorige baas ('commissaris Migraine') naar het rijk der nevelen verbant en de nodige faciliteiten. Grootste verandering: als Vlaams ministerieonderdeeltje geldt er een aparte 'clean desk'-politiek; we hebben geen vaste werkstek ...

Aangezien het de voorbije dagen en nachten vriest dat het kraakt, ligt ons plaatselijke Donkmeer er helemaal dichtgevroren bij. Sinds vrijdag wagen we er ons dus op. En zo kan zoonlief een nieuwe belevenis achter zijn naam schrijven: glijden op het ijs en lachen met zijn stuntelende ouders op schaatsen. Ter verdediging voer ik aan dat het al een dikke tien jaar geleden is dat we nog eens geschaatst hebben. Zo lang is het geleden dat het Donkmeer nog eens met een deftige ijslaag was bedekt. Dochterlief mag intussen toekijken vanuit de warme woning van haar oma en opa. Vandaag is het trouwens nieuwjaarsfeest bij hen dus ook vandaag zullen we nog eens met zoonlief het ijs opgaan terwijl zij binnen de schootjes van het vele bezoek mag opwarmen. We moeten er nu eenmaal volop van genieten zolang het duurt want volgend weekend kan het ijs alweer verleden tijd zijn. Jaja, ik begin alweer te denken in termen van weekend want ook ik mag vanaf nu weer worden gerekend tot het gewone werkvolk met d...

2009. Alweer een nieuw jaar. Benieuwd wat de komende twaalf maanden ons zullen brengen ... 2008 heeft ons alvast veel blije (Lenca), onverwachte ('ontslag') en vernieuwende (nieuwe job) gebeurtenissen gebracht. Intussen tel ik de dagen - en stilaan de uren - totdat ik weer aan de slag mag. Ik kijk er enerzijds wel naar uit om mijn grijze massa nog eens aan het werk te zetten. Nu maar hopen dat de job en de nieuwe collega's aan mijn hoopvolle verwachting beantwoorden. In het begin zal het 's ochtends een evenwichtsoefening zijn om twee kinderen tijdig klaar en op hun bestemming te krijgen voordat ik zelf naar Dendermonde stuif om daar mijn trein te halen naar onze hoofdstad. Tegen die ochtendrush kijk ik wel een beetje op maar dat hoort er nu eenmaal bij. Toch zolang - zoals gisteren - onze kraslotjes nauwelijks een handvol eurocenten opleveren en ons lottoformulier slechts drie juiste cijfertjes telt ... Uiteraard wens ik ook jou een prachtjaar toe vol warme mensen, vre...

Gisteren dan toch bericht gekregen dat ik de job heb (!) en ik werd meteen overspoeld door tegenstrijdige gevoelens. Uiteraard heel blij dat ik werk heb - ook al is het in Brussel en maar tijdelijk - maar plots komt het afscheid van dochterlief zo heel dichtbij en dat geeft toch een krop in de keel. Het zou namelijk al beginnen zijn op 1 januari dus dat betekent dat ik in sneltempo de borstvoeding moet afbouwen en dat voor een echt borstenkindje dat nog altijd liever aan de borst hangt dan een fles of een lepeltje fruit/groentenpap te krijgen. Soit, ze mag niet klagen want ze had de luxe om meer dan zes maanden thuis bij haar mama te kunnen blijven. Als ik de lotto had gewonnen, had ik haar graag nog wat meer tijd thuis gegund maar dat zal helaas niet voor dit leven zijn. Sorry, meisje! Werklustige zwaai, Linneke

Toen de (krediet)crisis zo'n zes maanden geleden losbarstte, was het eigenlijk maar een ver-van-mijn-bed-show voor ons. We hebben geen aandelen dus de bokkende beurzen konden ons weinig deren. Dachten we ... Geleidelijk aan begon ik toch te voelen dat er effectief een crisis gaande was. Het aantal (interessante) vacatures liep steeds meer terug. Mijn herintrede op de arbeidsmarkt heeft dus meer voeten in de aarde dan ik had verwacht. En ook mijn liefste ontsnapt niet langer aan de crisis. De geplande uitbreiding op het werk heeft plaats gemaakt voor draconisch snoeiwerk. Economische werkloosheid heet dat dan. In de praktijk komt het erop neer dat manlief de komende vier weken thuis is. Wat hem na Nieuwjaar wacht, is nog hoogst onzeker. Maar we blijven niet bij de pakken zitten en gaan er optimistisch van uit dat dit maar een tijdelijk gegeven is en we in de loop van volgend jaar weer kunnen zeuren dat het zo druk is met voltijds werk, de was en de plas, kokerellen, een schoolgaande...

Herinner de sollicitatieblues van kortgeleden. Wel, vorige week kreeg ik plots een mail. Dat ik weliswaar die fijne job niet had gekregen maar misschien hadden ze wel iets anders in petto. Helaas maar een tijdelijke job (tot november 2009). Overmorgen mag ik langsgaan om er eens over te praten. Het lijkt me best een interessante job en ook de arbeidsvoorwaarden mogen er zijn. Ik wil er dus gerust over nadenken. Jammer natuurlijk dat het maar een tijdelijke job is maar anderzijds: momenteel zijn er weinig interessante vacatures voor iemand met mijn achtergrond en te lang uit de running blijven is geen goeie zaak voor mijn 'arbeidsmarktwaarde'. Ik zou dus een klein jaar aan de slag zijn terwijl ik rustig kan uitkijken naar een meer permanente job erna. En ik snak er stilaan ook wel naar mijn grijze massa weer te gebruiken. Nadelen: het is Brussel dus ik zal elke dag toch minstens 2 en misschien zelfs 3 uren reistijd kwijt zijn. Misschien kan ik bepleiten dat ik maar 80 of 90 % w...

Driewerf helaas maar de gevreesde brief is vandaag dan toch in de brievenbus gevallen. Moeilijk te geloven maar er bleken dus betere kandidaten dan mij te zijn ... (lacht als boer met kiespijn). Een moeilijk te verteren dreun voor mijn toch al gehavende zelfvertrouwen. Stilaan begin ik toch nerveus te worden want ik had na nieuwjaar terug aan de slag willen gaan maar dat ziet er stilaan heel onwaarschijnlijk uit. En ergens ben ik nu pas echt boos op mijn vorige werkgever. Want door hen zit ik in deze penibele situatie. En dat terwijl er geen enkele gegronde reden was om mijn contract niet meer te verlengen. Ze hebben me gewoon gedumpt als oud vuil en nu moet ik het verder zelf maar uitzoeken. Want niet één iemand die vraagt hoe het gaat en of ik al ander werk heb gevonden. Ondanks alle steunbetuigingen en reacties vol onbegrip toen ik het nieuws van mijn 'ontslag' net had vernomen. Uit het oog is uit het hart, zo blijkt nog maar eens. Je wordt afgedankt maar er wordt geen secon...

Grrr. Ik had gedacht dat ik nu toch al officieel nieuws zou hebben na mijn sollicitatiegesprek van vorige week. Nog altijd niets gehoord dus : geen e-mail, geen telefoon, geen brief. Begin deze week mijn stoute schoenen aangetrokken en zelf gebeld naar het selectiekantoor maar daar wisten ze van niets en volgens hen zou de verdere communicatie gebeuren door de werkgever zelf. Dat ik nog niets gehoord had, was trouwens niet noodzakelijk slecht nieuws. OK, ze hadden wel gezegd dat ze 'in de loop van de week' iets zouden laten weten dus dat kan altijd nog maar de kans op positief nieuws is stilaan toch zowat nihil. Ik begrijp niet goed waarom het zo lang duurt om iets te laten weten want ze zouden eind vorige week hun beslissing nemen. Sommige vrienden zeggen dat ik nog wat geduld moet hebben 'want het zijn nu eenmaal ambtenaren' maar ik vind het toch jammer dat ze mensen zo lang in het ongewisse laten. Maar waarschijnlijk ligt mijn afwijzingsbrief ergens tussen een stapel...

Zenuwen. Onvoorstelbaar veel zenuwen. Mijn GSM ligt constant binnen handbereik en ik hoop, bid, smeek dat die toch maar snel mag gaan. En dat ik dan het nieuws krijg waar ik zo hard op hoop, voor bid en om smeek ... Gisteren mocht ik naar een sollicitatiegesprek. De eerste - schriftelijke - ronde had ik succesvol doorsparteld dus nu kwam het erop aan mezelf verbaal te verkopen. En dit is werkelijk de eerste job in maanden die ik écht wil. Van deze job zou het echt een steek door mijn hart en ziel zijn als die naar een ander gaat. De functieomschrijving spreekt me aan, de materie nog meer en ook de mensen die ik tegenover mij kreeg, leken me heel aimabel. Maar er moet natuurlijk maar één andere kandidaat zijn die een ietsje beter is, meer relevante ervaring heeft, het een tikkeltje beter kan uitleggen enz. en ik mag het vergeten. Normaal gezien zou ik in de loop van volgende week bericht moeten krijgen maar ik vermoed dat als hun keuze op mij valt, ik vandaag nog iets verneem en dat ik ...

Sinds kort krijg ik werkvoorstellen toegestuurd van de VDAB. Ik ben officieel werkzoekend sinds 8 september en mijn cv staat dan ook online bij hen. Mijn profiel in een notendop: licentiaat in de communicatiewetenschappen en meer dan 10 jaar professionele ervaring op het vlak van (interne en externe) communicatie (journalistiek - redactiewerk voor folders, brochures, mailings, persberichten, website, nieuwsbrieven - persbeleid - budgetbeheer - coördinatie en aansturing van een team - opstellen van communicatiestrategieën en communicatieactieplannen ...). Intussen kreeg ik alvast een paar mooie voorstellen, vooral van de VDAB en een paar interimkantoren. Een greep uit het aanbod: - ploegbaas - postbode - verkoper Kortom, jobs die me als het ware op het lijf zijn geschreven ... :-) De meeste jobs bevinden zich dan ook nog eens in het Antwerpse dus als dat het beste is waarmee ze afkomen, vrees ik dat ik nog wel een tijdje zonder werk zit als het aan hen ligt. Ik vermoed dat ik dus niet ...