De onbemande vrouw

Dochterlief kwam vrijdag thuis met een triest verhaal. Jongens uit de hoogste klas hadden haar afgezonderd tijdens de middagpauze en één van hen had hard in haar billetjes geknepen. Ze was beginnen huilen en toen ze naar haar broer wou rennen om hulp, hielden ze haar tegen. Uiteindelijk lieten ze haar toch gaan maar het had toch een diepe indruk nagelaten bij haar. Ik troostte haar en dacht dat het allemaal wel meeviel, maar toen ik haar de dag erna in bad stopte, zag ik een grote bont en blauwe plek op haar bil dus blijkbaar had die kerel echt wel hard geknepen. Toen kwam de stoom uit mijn oren. Het was aftellen tot vanmorgen om die gast eens flink bij zijn nekvel te grijpen. Hij pruttelde wat tegen – “ik was het niet alleen”, dat moest dan waarschijnlijk zijn beste verdedigingsrepliek voorstellen – maar hij weet nu toch waar hij staat.  Mijn kinderen moeten hun mannetje leren staan en ik zal niet altijd en overal de pestkoppen te lijf gaan in hun plaats, maar dat mogen z...

Voor hij vertrok, werd zoonlief nog eens uitgebreid gezoend en geknuffeld. Want hij trok voor het eerst de wijde wereld in zonder ons ... Gelukkig had hij er wel zin in en vertrok hij dus vol verwachting. Al bekende hij wel dat hij ons toch zou missen. En wij dan ... Dankzij de foto's op de schoolwebsite konden we toch een beetje volgen wat ze ginder allemaal deden ... En de week ging heel snel voorbij. Ik had gedacht dat ik het veel en veel lastiger zou hebben met het gemis, maar het viel eerlijk gezegd best mee - nu klink ik als een slechte moeder zeker? Maar ik ging ervan uit dat hij een fijne tijd beleefde en dochterlief genoot met volle teugen van de exclusieve aandacht. Opmerkelijk was vooral hoe stil het huis was zonder hem ... :-) Vrijdagavond konden we dan een vermoeide, hese maar tevreden zoonlief terug in de armen sluiten. Het was heel erg fijn om hem terug te zien en vooral te merken dat hij een leuke tijd gehad heeft. En ja, hij had ons gemist en was blij t...

De kasten op de kamer van dochterlief hebben stilaan hun beste tijd gehad. Daarom besloot ik prijzen in te winnen voor een maatkast. Eerst naar een speciaalzaak waar ze een werkelijk prachtig ontwerp uitwerkten, maar het prijskaartje (6 000 euro) sloeg me net niet knock-out. Daarop nodigde ik een lokale schrijnwerker uit. Zijn ontwerp was veel meer basic maar bedroeg nog steeds 4 000 euro. Dat werd het dus ook niet. Gisteren trokken we naar Ikea en daar was meer (betaalbare) inspiratie te vinden. Echt maatwerk is het uiteraard niet en het was even zoeken en puzzelen. De stuvareeks voor kinderen bleek me iets te wankel en te beperkt, de paxreeks bood meer mogelijkheden. Enige nadeel is dat we verschillende reeksen moeten combineren want ik wil niet enkel een gesloten kleerkast maar ook een open wandrek waar het kind haar prullaria en boeken in kwijt kan. Na de nodige tijd ben ik er uitgeraakt. Het wordt een pax-garderobekast met glazen schuifdeuren en een expedit-rek in...

Een belangrijke dag voor zoonlief vandaag want vanochtend is hij vertrokken op bosklassen naar Spa . Voor het eerst vier nachten op rij in een vreemd bed. In zijn hele leventje heeft hij tot dusver een paar keer overnacht bij oma maar zo echt de wijde wereld in zonder ons, dat is nieuw. Er werd dan ook uitgebreid afscheid genomen en sinds vorige week ben ik gestart met het versturen van kaartjes zodat hij ginds zeker post van ons ontvangt. Het was wel grappig vanmorgen om alle kinderen gepakt en gezakt klaar te zien staan. Sommige koffers waren zo groot dat het kind er makkelijk zelf nog bij kon ... :-) Maar er moest dan ook veel bagage mee: lakens, handdoeken, regenlaarzen, slaapzak ... Al was het grootste stuk dat zoonlief in zijn koffer propte waarschijnlijk wel zijn Domboknuffel. Bij het instappen en wegrijden van de bus zag ik zijn snoetje achter het raam en las het dubbel gevoel in zijn ogen: blij en opgewonden en tegelijk een beetje nerveus en onzeker. Maar hij heef...

Gisteren was het de laatste sessie kinderyoga voor zoonlief. Of hij het leuk vond? Telkens hij de voorbije weken de keuze kreeg tussen een verjaardagsfeestje bij een vriendje of kinderyoga, koos hij resoluut voor het laatste. Als compliment voor de lesgever kan dat tellen ... Speciaal voor de laatste les mocht ik ook deelnemen. Zoonlief bruiste alvast van enthousiasme en kon met moeite wachten om me alle aangeleerde yogahoudingen – 52! – te tonen. Aan flitssnelheid zag ik de zeester, gorilla, kameel, luiaard, paard, worm ... passeren. En mocht ik op mijn beurt eens proberen (en ontdekken hoe star en stram ik geworden ben in vergelijking met dat jonge lenige geweld). We konden de afsluitende meditatieoefening dan ook allebei goed gebruiken om na al dat harde werk lekker te ontspannen ...

Dialoog tussen zoon en dochter tijdens een onschuldig spelletje: - Dochter: en mama was dan dood hé. - Zoon: ah neen, want als mama dood is, kan je er niet meer mee spelen he. Leg haar dan maar opzij. Daarmee is mijn begrafenis ook alweer geregeld!

Gisteravond mochten mijn liefste en ik naar het oudercontact voor zoonlief. De juf zat ons bijna blinkend en spinnend van tevredenheid op te wachten want - zo begon ze meteen - het gedrag van zoonlief in de klas is spectaculair verbeterd. Hij werkt heel actief mee, steekt zijn vinger keurig op en verstoort de klas niet meer constant. De enige werkpuntjes blijven evenwel zijn slordigheid en zijn haast, zodat hij de vragen niet altijd goed leest en zijn antwoorden niet controleert. Daar zullen we hem dus telkens opnieuw op moeten wijzen zodat hij ook op die vlakken vorderingen maakt. Want nu verliest hij nog steeds veel punten door die slordigheid en haast, terwijl duidelijk is dat hij geen enkel probleem heeft met de leerstof. Integendeel, zijn lezen is zelfs zo goed dat ze geen geschikte boeken voor hem meer heeft in de klas ...  Momenteel leest hij AVI7 – dat is blijkbaar het niveau dat ze moeten halen in het vierde leerjaar. Mijn liefste en ik...

Ik denk dat ik nog veel zal kunnen leren van dochterlief. Ik ben de vleesgeworden nonchalance. Jas nooit dicht, tenzij bij 9 beaufort misschien. Haren twee seconden na het kammen alweer koppig uit de plooi. Ik heb me er zelfs eens op betrapt twee verschillende sokken te dragen – gelukkig net voordat ik de deur uitstapte. Juwelen, parfum ... ik denk dat mijn vrouwen-DNA flink in de knoop zit want ik vind het wel leuk allemaal maar vergeet het net zo goed. Maar zij is helemaal anders. Ze doet haar jasje keurig aan, alle knoopjes mooi dicht, tot en met de gesp. En dat geldt zo voor alles. Alles moet netjes en keurig zijn, anders wil ze de deur niet uit. Komt er bezoek, dan controleert ze eerst of al haar kleertjes nog wel proper zijn en als er een vlekje is, verstopt ze zich totdat ze zich heeft kunnen omkleden. Als er een feest is, staat ze te trappelen van ongeduld bij het kistje met haar juwelen en haar parfum. Dan zie ik haar kleine-meisjes-hartje gewoon harder slaan terwijl ze me...

Vanmorgen om iets voor 6 stond zoonlief klaar om aan de dag te beginnen: zijn zevende verjaardag! Onder lichte dwang slaagde ik erin hem toch nog een uurtje in bed te krijgen. Iets over 7 kwam hij opnieuw de slaapkamer binnen met zijn eerste verjaardagscadeau in de hand: een tand die net dan was uitgevallen. Hij doet er eeuwen over om te wisselen maar nu begint er toch schot in de zaak te komen. De schietgaten in zijn mond vermenigvuldigen zich stilaan ... En dit is ook nog eens de eerste tand die hij kon recupereren (geen idee waar al die andere naartoe zijn) dus ik heb alvast een klein potje bovengehaald om deze te bewaren. Trots dat hij was! En toen begon het pas. De woonkamer was helemaal versierd met ballonnen en slingers, een zelfgemaakte tekening van mij en een geschreven verjaardagswens van mijn liefste. De uitnodigingen voor zijn klasfeestje lagen klaar om uit te delen op school. Een paar mensen waren de poststaking te vlug af door zijn kaartje vlug genoeg te posten...

Het voorbije weekend was ik aan het koken terwijl dochterlief zich in stilte bezighield in de woonkamer. Uit ervaring had ik beter moeten weten want als een kind langer dan 1 minuut stil is terwijl je er niet bij bent, moet je meteen gaan kijken – dan is het zonder twijfel viltstiften aan het leegschrijven op je muren of je plantenspuit aan het leegspuiten op je behangpapier. Dat leerde ik toch al van zoonlief ... “Kijk eens mama!”, klonk het plots en een witbeschilderd wasbeergezichtje kwam de keuken binnengewandeld. Dochterlief had een tube verzorgingscrème gevonden en met gulle hand de crème in een dikke laag over haar gezicht en haren uitgesmeerd. Zich van geen kwaad bewust kwam ze fier het resultaat tonen. Tja, als mama elke ochtend een likje dagcrème op het gezicht smeert, mag zij dat toch ook? Ik zal haar het begrip ‘een likje’ wel eens wat beter moeten uitleggen, vermoed ik. De crème liet zich gelukkig makkelijk van het gezicht en de handen poetsen. De haren waren een andere ...

Zoonlief heeft zijn proefles kinderyoga achter de rug en het is hem prima bevallen. Hij was er samen met een leeftijdsgenootje en het klikte goed tussen die twee. Ik hoorde hen toch regelmatig lachen, luidruchtig rondbonzen en dierengeluiden nabootsen, afgewisseld met stille momenten. Heel wat meer op kindermaat dus dan de sessie mindfulness. Ik zat in de wachtkamer soms zelf stilletjes te lachen toen ik hen bezig hoorde. Zoonlief heeft er alvast zin in om na Nieuwjaar met een volledige lessenreeks te starten. Dat wordt even puzzelen want de lessen zijn op woensdagnamiddag en als fulltime werkende moeder is dat dus niet evident. Maar ik vind het belangrijk voor hem dit te volgen dus daar passen we wel nog een mouw aan.

Vorige week volgde zoonlief een proefsessie mindfulness voor kinderen. De lesgeefster beloofde een afwisselende sessie met concentratie-, bewegings- en ademhalingsoefeningen dus dat leek me het proberen waard. Zelf vond ik de sessie alvast heel leerrijk: zo zag ik op de eerste rij wat het concentratieprobleem van zoonlief precies inhoudt. Stilzitten hield hij nog geen minuut vol. Terwijl ze hem iets vertelde, begon hij me zonder enige aanleiding iets over school te vertellen waardoor hij uiteraard niet hoorde wat de vrouw hem had gevraagd ... Voor een kind – zeker een springkonijn als zoonlief - vond ik de sessie nogal passief. De oefeningen gingen vooral over het benoemen van emoties en het stilstaan bij de ademhaling. Zoonlief was dan ook niet wild enthousiast na afloop. Zelf denk ik ook dat zoonlief nood heeft aan iets meer actie, zodat hij een extra uitlaatklep heeft voor zijn overtollige energie. Staan nog op het lijstje: kinderyoga (woensdag) en tai chi (zondag)...

Zoonlief schreef me de voorbije week een briefje: "Lieve mama ik wil met je 's in het bos wandelen" Een onweerstaanbare wens dus. Hij moest wel even wachten tot het weekend maar toen was het zover. Bijna 20° en een prachtig blauwe hemel, geen excuses mogelijk. Daarom toog ik met zoon- en dochterlief, een vriendje en mijn ouders naar Buggenhout bos. Het was al van mijn kindertijd geleden dat ik er nog eens was geweest. Een vleugje jeugdnostalgie dus. Maar ook het kindergrut van nu kon het bezoekje wel waarderen... Er werd uitgebreid gestoeid in het bladerdek. Duchtig over gevelde boomstammen geklommen. Moedig beekjes overwonnen. Kampen gebouwd met losliggende takken. Verstoppertje gespeeld achter knoestige bomen. Kleine en grote paddestoelen grondig bestudeerd. Gefantaseerd over kabouters en bosgeesten. Gerend, gesprongen, gedanst en gevallen. Het was hartverwarmend om hen zorgeloos bezig te zien.   Na afloop stortten ze zich uitgehongerd op wafels en pann...

Zoonlief kreeg net voor de herfstvakantie het eerste rapport sinds zijn terugkeer naar zijn ‘oude’ school. De juf gaf vooral uiting aan gemengde gevoelens: hij beheerst de materie wel maar sommige dagen heeft hij er geen zin in en geeft hij gewoon een blanco toetsenblad af, zonder een krimp te geven. En dat haalt zijn gemiddelde gevoelig naar beneden - al heeft hij nog bijna 80% dus er was (nog) geen reden tot paniek. En verder blijkt hij nogal druk en impulsief, en kan hij niet altijd goed om met kritiek. Er is dan ook al een hartig woordje gesproken in ons Bollewerkje over school. Maar soms vraag ik me af hoever je kan gaan in dat bestraffende en negatieve bij een jong kind. Ik wil niet dat hij een hekel krijgt aan school. Daarbij stel ik me ook de vraag in hoeverre hij zelf vat heeft op zijn gebrekkige concentratievermogen. Hij is nu eenmaal heel rusteloos van natuur, dat merken we ook ’s nachts want doorslapen doet hij nauwelijks en soms komt ook het slaapwandelspook weer tot lev...

Blijkbaar is het een wetmatigheid bij ons thuis: zodra mijn kinderen 3,5 jaar zijn, steken ze me meedogenloos en probleemloos de loef af. Zoonlief schreef geschiedenis in mei 2008 , dochterlief deed het op haar manier anno september 2011. Een ‘kapelletje’ maken met de tong, ik kan dat dus echt niet hé!

Onze gemeente is graag haantje de voorste. Dit weekend vond dan ook de allereerste Halloweentocht van het jaar plaats. Het weer was uitgelezen, de opkomst massaal. Op een dergelijke toeloop hadden de organisatoren duidelijk niet gerekend want er was maar één inschrijvingstafel voorzien zodat we meer dan een uur moesten aanschuiven. Maar toen kregen we onze fakkel in handen en konden we aan de tocht rond het Donkmeer beginnen. Een sfeervolle avondwandeling in het duister, gekruid met spoken en andere griezels en met een sporadisch jeneverkraam om moed in te drinken. De weerspiegeling van fakkels in het water, naast de sterren en de maan, het had wel iets ... Zoonlief liep stoer voorop, vrolijk lachend met alle monsters die poogden hem angst aan te jagen. Totdat op het einde van de tocht een metershoog creatuur naast hem opdook vanuit het donker – toen werd hij toch wat wit rond de neus en bleef de rest van de tocht dicht bij ons. Dochterlief keek vooral toe met grote ogen, veil...