donderdag 27 juni 2013

Zijn eigen pad, zijn eigen tempo ...

Zoonlief volgt steeds zijn eigen pad en vooral zijn eigen tempo. Wij staan wekenlang, soms maandenlang, aan de kant om hem te stimuleren en aan te porren bij elke uitdaging die hij ontmoet. Maar veel invloed heeft dat niet op hem. De druk glijdt van hem als water van een eend. Hij kiest zelf wanneer hij de echte stap zet.

Hij liep wekenlang naast zijn fiets, doof voor onze aansporingen en wijze raad, maar op een dag stapte hij plots op zijn fiets en reed, alsof hij nooit iets anders had gedaan. Hij versleet tientallen lessen watergewenning zonder enige evolutie. Totdat hij zelf vond dat het tijd werd om te kunnen zwemmen. Hij stapte in het zwembad en zwom, alsof hij nooit iets anders had gedaan. Veters strikken, geen interesse. Totdat hij nieuwe veterschoenen zag die hij wou. Die avond heeft hij koppig geoefend totdat hij strikken kon maken, alsof hij nooit iets anders had gedaan. Jarenlang weigerde hij onder water te gaan met zijn hoofd – zijn oren waren te gevoelig. Totdat hij onlangs tijdens de zwemles komaf maakte met die drempel: hij dook van de kant het water in om gewichten van de bodem op te rapen, alsof hij nooit iets anders had gedaan.

Misschien zal het ook zo gaan met zijn studeren. Mag ik zwoegen om een leermethode te vinden die bij hem past maar krijg ik gewoon geen enkele vat op hem. En gebeurt het plots spontaan als hij zelf vindt dat het tijd wordt om te leren leren. En studeert hij dan, alsof hij nooit iets anders heeft gedaan ...

vrijdag 21 juni 2013

Het is gebeurd ...

De grote toetsenperiode van zoonlief is achter de rug. Geen dag te vroeg, zou ik zo zeggen ... Ik durf de rimpels en grijze haren niet te tellen die de voorbije dagen zijn verschenen bij mij ...

De voorbije twee weken had hij zowat 12 grote herhalingstoetsen en er moest dus hard worden gewerkt. Helaas ligt zoonlief niet meteen wakker van school(werk). Enkel in heel uitzonderlijke gevallen zal hij eens spontaan aan zijn huiswerk beginnen zonder dat ik het 1000 keer moet vragen en me de grootste zeurkous op aarde begin te voelen. Als je dat aan anderen vertelt, krijg je meteen goede raad. “Goh, laat hem maar doen. Als hij dan met een slechte toets naar huis komt, zal hij zijn lesje wel geleerd hebben.” De ervaring leert evenwel iets anders want helaas ... Zoonlief komt even opgeruimd en blij naar huis met een 5/10 als met een 10/10 ... OK, mamalief zal in het eerste geval wel een pakske meer zagen want pff, ze kan er wat van, maar of hij daar echt wakker van lig? Neuh! Ik lees die gedachten zo in zijn ogen ...

We maakten vooraf onze borst al nat en dachten er mentaal klaar voor te zijn om hem door deze periode te loodsen. Boy, was I wrong!!!! En discussies dat er zijn gevoerd. Over de leermethode, om te beginnen. Ikzelf moest alles opschrijven om het in mijn hoofd te krijgen maar ben bereid te aanvaarden dat er ook andere leermethoden (visueel, auditief, associatief ...) zijn en me daaraan aan te passen. Maar zoonlief was duidelijk: hij wou NIET lezen, NIET schrijven, NIET luisteren en NIET associëren. Alsof hij een boek wil lezen door enkel eens naar de cover te kijken ...

Toen hij dan eindelijk aan de leerstof zelf begon, weigerde hij gemaakte fouten te accepteren en eruit te leren. Koppig bleef hij vasthouden aan zijn grote gelijk, terwijl je zwart op wit zijn fout kon aantonen. Elke avond nam ik me voor rustig en kalm met hem aan de slag te gaan. Maar zoonlief verstaat de kunst om me na vijf minuten al op mijn paard te krijgen. Zeker toen hij halfweg de toetsenperiode met een slechte toets naar huis kwam. Leerstof die we een volle week hadden herhaald ... De moed zakte me in de schoenen. Hij haalde eens zijn schouders op.

Maar soms komt er een duiveltje op mijn schouder zitten. Hij is verdorie pas acht jaar. Zijn die hersens wel al rijp voor het echte studeerwerk? Hij kan goed mee met de gewone leerstof en heeft geen problemen maar echt zaken uit het hoofd leren, dat ligt toch nog moeilijk bij hem. Hij krijgt het er gewoon niet ingepompt. Ligt dat echt aan hem of zijn zulke jonge hersenen er gewoon nog niet klaar voor? Zeker omdat we van heel wat vrienden en collega’s opvangen dat de leerstof van zoonlief eerder thuishoort in een vierde leerjaar en niet in een derde.

Tot besluit. Ook al drijft zijn koppigheid me soms tot wanhoop, ergens ben ik blij met zijn sterke karakter en vooral met zijn eeuwig gulle lach, optimisme en vrolijkheid. Omdat ik weet dat zijn zelfbeeld niet aan diggelen slaat met een slechte toets of met een hard woord thuis. Hij heeft een kern van kracht in zich waar je geen vat op hebt, en gelukkig maar. Want hoe stomend boos hij me ook krijgt of hoe erg hij me ook tot wanhoop drijft, ik wil vooral dat hij het nu goed doet zodat hij later zijn dromen kan waarmaken. Maar ook in dromen moet je investeren, en vooral dat wil ik hem duidelijk maken ...

maandag 17 juni 2013

Sportieve date met dochterlief ...

Nu dochterlief haar danslessen op zaterdag zijn gestopt, vreesde ik dat ook mijn wekelijks loopuurtje geleidelijk aan zou uitdoven. Vorig weekend was dat alvast het geval - toen stond er zoveel op het programma dat een loopsessie gewoon onmogelijk was. In de week was het gelukkig wel nog eens gelukt om de baan op te gaan maar ik wou toch ook graag in het weekend de looptraditie in ere houden.

Dit weekend lukte het wel. Gecombineerd met dochterlief haar prille fietsliefde trouwens. Het bos en het veld moest ik dan wel links laten liggen, maar we vonden toch een route die leuk was voor loper én fietser. Het tempo lag wel wat lager dan mijn normale looptempo maar daardoor kon ik ongehinderd praten met dochterlief, zonder buiten adem te geraken. Want dat kind heeft heel wat te vertellen steeds maar wil ook wel een wederwoord en niet enkel een monoloog.

De tijd vloog voorbij want ik dacht dat we amper 45 minuten weg waren geweest maar bij thuiskomst bleken we een dik uur gelopen en gefietst te hebben. Ik had het gevoel dat er gerust nog een rondje bij had gekund maar voor dochterlief volstond het duidelijk want die klom in de zetel en kwam daar het eerste uur niet meer uit.

Maar ook zij vond het zeker voor herhaling vatbaar. Nu ze kan fietsen, hoef ik haar dus niet meer in de steek te laten als ik wil gaan lopen. Vanaf nu gaat ze gewoon mee! Geen afscheidstranen en geen schuldgevoel meer ...

woensdag 12 juni 2013

Update IF

Intussen hou ik het periodiek vasten (IF: intermittent fasten) toch al een paar weken vol. En het gaat verrassend goed. Een hele dag vasten, is soms wat te hoog gegrepen maar als ik me licht in het hoofd begin te voelen, dan luister ik gewoon naar mijn lichaam en eet iets. Zolang je die dag de 500 kcal niet overschrijdt, blijf je de positieve effecten van periodiek vasten grotendeels behouden dus vloeken in de kerk is dat niet eens. Ik wil vooral soepel blijven in mijn denken en handelen. Mezelf kennende, is dat ook de enige manier om vol te houden want dit is een nieuwe levenswijze en niet zomaar eventjes een dieet voor een paar weken of maanden. Dat uitgangspunt wordt ook bevestigd door Michael Mosley, de journalist die aan de basis ligt van mijn experiment.

Bij aanvang was mijn voornaamste vrees dat ik overvallen zou worden door vreetbuien op de normale eet-dagen maar dat valt (voorlopig) goed mee. Ik kan zelfs zeggen dat ik me bewuster ben van wat ik eet en vooral van de hoeveelheden. Ik sta mezelf nog altijd toe om eens 'te zondigen' met een lekkernij, maar hou de porties beter in de hand. En ik geniet ook veel meer van de smaak van eten. Ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met eten, nu is het stilaan toch meer liefde geworden ...

In de praktijk probeer ik zeker twee dagen in de week een vastendag in te lassen, het 5:2-patroon van Mosley dus, zie hierboven. Sowieso na een feestje of etentje, dan kan ik genieten zonder schuldgevoelens. Zo volgde een vastendag op het feestje van dochterlief. En verder deel ik ook de dag dat ik ga lopen in als vastendag aangezien sporten het effect van periodiek vasten versterkt. Ook de Fast 5-methode blijft me evenwel boeien. Daarom volg ik de ervaringen van de Weetjesman op de voet op. Al zijn er ook 'believers' die jaren geleden al het roer hebben omgegooid.

maandag 10 juni 2013

So she thinks she can dance ...

Een beetje lamgeslagen kijk ik terug op de voorbije week: megadruk maar vooral heel leuk en fijn ...

Eerst was er de verjaardag van dochterlief. Dat kind heeft intussen al vijf jaar op de teller! Aanleiding voor een dagje uit samen.

En daarna kwam de drukte pas echt op gang. Het voorbije weekend trad dansschool Locomotion op en dochterlief was één van 200 dansers op het podium. Donderdagavond vond de eerste grote repetitie plaats. Ik had me genoteerd als helper en dat heb ik geweten. Ik kreeg het tweede leerjaar onder mijn hoede, toch wel een 20-tal woelmuizen. Naïef genoeg dacht ik dat mijn bijdrage zich zou beperken tot haren samenbinden. In realiteit heb ik een recordaantal (bezwete) kindervoeten en bijhorigheden gezien: en uit de opgedane ervaring kan ik zeggen dat het niet evident is om kniekousen aan te trekken rond bezwete voeten en benen. :-)

De meisjes hebben een heroïsche strijd geleverd met hun kledij en ik was hun wapenbroeder daarbij: veters strikken en weer losmaken, schoenen aan en uit sjorren, sokken uit- en aantrekken, bloesjes open- en dichtknopen, haren samenbinden ... En dat alles vergezeld van de 1000 decibel die 20 nerveus kwetterende meisjes samen kunnen produceren. Ik was zowat potdoof na afloop, maar tegelijk ook beretrots op mijn groepje want ze deden dat prima. Soms kon ik nog een glimp opvangen van dochterlief en ook zij zette haar beste beentje voor. Vrijdagavond ging dochterlief alleen naar de dansrepetitie want de volgende dag was het haar verjaardagsfeest en ik had nog heel wat voorbereidingswerk te doen.

Zaterdag kwam alles samen. Rond 11u dochterlief gaan afleveren voor een laatste repetitie. Om 14u was het dan zover. We schoven aan voor de dansshow en dochterlief mocht met haar groepje de spits afbijten. Vooraf had ze me duidelijk opgedragen dat ik enkel naar haar mocht kijken :-) ... Blinkend van trots en toch wel wat ontroerd kon ik enkel nog denken hoe groot ze toch wordt.
Na het optreden trapten we thuis haar feestje in gang. De hele familie kwam langs en dochterlief genoot met volle teugen van de aandacht. En nadat iedereen was vertrokken, inclusief zoon- en dochterlief die gingen logeren bij oma en opa, was het nog niet voorbij want toen togen manlief en ik nog naar de 30+ fuif. Het jaar ervoor was ik voor het eerst meegegaan en dat was me heel erg bevallen. Vandaar het voornemen om dat een traditie te maken. Goede muziek, goede sfeer en zelfs plaats te over om te dansen. Deze keer heb ik het wel niet volgehouden tot het einde. Rond 4u ging mijn kaars uit – mijn benen wilden gewoon niet meer mee. En nu mogen mijn bejaarde knoken even rusten ...

donderdag 6 juni 2013

Een droge 4 juni ...

De vurige gebeden van dochterlief hadden resultaat want haar verjaardag startte weliswaar zwaarbewolkt maar het bleef de hele dag toch mooi droog. En zo stond niets een fijne (verjaar)dag in de weg! Bij het krieken van de dag stond zoonlief popelend van ongeduld te wachten want hij mocht als eerste zijn cadeautje geven. Daarna waren wij aan de beurt en kon ze de slingers, ballonnen en bergen kaartjes en pannenkoeken bewonderen die tijdens de nacht miraculeus waren verschenen ... Pas bekomen van de eerste cadeaus, stond meter Dansschoen voor de deur want we gingen samen op pad, bestemming: Boudewijnpark.




Ondanks de te verwachten schoolbezoekjes (juni!), viel de drukte goed mee en waren we net op tijd binnen voor de eerste show – de zeeleeuwen. Een optreden dat heel erg in de smaak viel - zoonlief zorgde voor de nodige hilariteit met zijn aanstekelijke schaterlach. Daarna konden we meteen naar de nieuwe dolfijnenshow. Dochterlief – eerder een stille genieter - zag zo’n schattige dolfijn als huisdier al helemaal zitten. Ze moest het wel stellen met een pluche exemplaar. Daarna even op de paardenmolen om dan richting roofvogels te gaan voor alweer een optreden. En toen waren de parkattracties aan de beurt. Het zonnetje begon stilaan aan zijn opmars dus dat maakte het enkel nog gezelliger.

Nadat ze alles hadden bestegen en uitgeprobeerd dat er te vinden was, konden ze hun laatste restje energie kwijt in de speeltuin. Op de terugweg duurde het niet lang of dat prille vijfjarige spookje lag compleet uitgeteld te maffen. Een uiltje dat haar gelukkig weer genoeg energie gaf voor het avondprogramma want terug thuis liep de familie onze deur plat om haar uitgebreid te verwennen met zoenen, knuffels en cadeaus.

Toen ik haar ’s avonds naar bed bracht, constateerde ze sip dat haar verjaardag veel te vlug voorbij was. De belofte van een feestje in de klas – inclusief kroon, verjaardagstoel, tekeningen van alle vriendjes en chocoladecake om uit te delen - kon haar gelukkig nog enigszins troosten. Zaterdag volgt trouwens nog een bisnummer want dan komt de hele familie samen voor een uitgebreid feestje. Ook de zon heeft al laten weten van de partij te zijn dus dat wordt weer genieten in het kwadraat ...

woensdag 5 juni 2013

Vijf hemelse jaren ...

Een kind dat jarig is, dat is telkens weer emo-voer voor dit nostalgische moederdier ... Dochterlief die de kaap van de vijf rondt, dat deed me dus toch even slikken. Vooral omdat haar geboorte een fluitje van een cent was na zoonlief. Zelfs de herinnering eraan is nog één grote roze wolk. Ik had de materniteit letterlijk uit kunnen dansen met haar in mijn armen, zo compleet 'over the moon' liet ze me voelen. Het leergeld was al dubbel en dik betaald met zoonlief ... :-)

De voorbije weken telde dochterlief nauwgezet af - haar vijfde verjaardag kon niet snel genoeg komen ... Zelf had ik de tijd liever willen stoppen want ze ontglipt me veel te snel ...

Ik herinner me nog de vooravond van haar geboorte. Toen schreef ik vol ongeduld een welkomstwoordje voor haar. Tijdens haar doopfeest probeerde ik mijn gevoel voor haar opnieuw in woorden te vatten. En toen ze nog geen twee was, dacht ik haar helemaal doorgrond te hebben. Maar soms zorgt ze toch nog voor verrassingen. Al blijft het meeste wonderwel kloppen. Hoe ons nestje van vier haar zo innig dierbaar is. Hoe haar meisjeshart sneller gaat slaan bij het zien van blingbling en andere meisjesspullen.

Sinds haar vierde verjaardag waren er toch wel een aantal mijlpalen: oorbellen laten schieten, afscheid nemen van het tutje, een sessie grenzen aftasten, kennismaken met de hitparade, leren fietsen ... Kortom, ze groeit en bloeit, dat kleine knuffelbeest van mij. Haar lijfje ontgroeit stilaan mijn schoot maar nog lang niet mijn hart. Als ik die steeds langere armen om me heen voel, blijf ik wegsmelten. Want knuffelen kan ze als de beste. Dat gebeurt echt met haar hart en ziel. Hopelijk blijft dat zo nog vele veelvouden van vijf jaren lang ...