maandag 31 maart 2008

To live or die ...

Hugo Claus kreeg zaterdag onder grote belangstelling een waardig afscheid. Het is hem gegund. En zoals het een monumentale man betaamt, leidde zijn dood tot een hele polemiek. Want Claus stierf geen natuurlijke dood maar kreeg een einde van barmhartigheid.

Euthanasie. Het blijft voor heel wat controverse zorgen. En zo hoort het ook want het gaat over leven en dood. Zelf leun ik sterk over naar de liberale strekking. Het leed van mijn grootmoeders heeft daar veel mee te maken.

Mijn ene grootmoeder overleed een dikke tien jaar geleden na twee jaar honds afzien aan de ziekte van Kahler, een zeldzame bloedkanker die ook de botten aantast. Elke beweging deed pijn, haar schouders, armen en ribben braken uiteindelijk zelfs bij de minste beweging, bv. als de verpleegsters haar probeerden te wassen. Ze kreeg zware pijnstillers maar braakte die meestal weer uit. En tot haar absolute levenseinde bleef de medische wetenschap haar gebruiken als proefkonijn. Terminaal en stervend kreeg ze zelfs nog bloedtransfusies toegediend en moest ze tal van onderzoeken ondergaan die tot niets dienden, tenzij tot het doen renderen van al die dure apparatuur op kosten van de sociale zekerheid. Het maakte me woest, opstandig en intriest want een hond zou men dit nog niet aandoen. In die tijd was er van enige euthanasiewetgeving nog geen sprake dus hoe hard ze er ook om smeekte, en wij met haar, ze heeft haar lot tot de laatste snik moeten verduren. Geen menswaardig einde maar pijlloos leed dat je zelfs je ergste vijand niet zou toewensen. Waardig en in harmonie afscheid nemen of het lijden een plaats geven in haar leven, zoals de tegenstanders van euthanasie promoten, in theorie klinkt het allemaal heel mooi maar als elke milliseconde van je leven er één is van ondraaglijk lijden, dan blijft er enkel nog een levenseinde vol verbittering en in eenzaamheid. Als familie konden we enkel toekijken want aanrakingen waren te pijnlijk en woorden te hol, zelfs onze aanwezigheid kon geen troost meer bieden.

Mijn andere grootmoeder overleed na vier jaar leven in de demente duisternis waar ook Hugo Claus toe veroordeeld was. Vooral haar laatste levensjaren waren mensonterend want ze kon niet meer zelfstandig eten, drinken en op het einde zelfs niet meer slikken of zich ontlasten. En dat terwijl Alzheimer haar ergste nachtmerrie was. Ze had haar vader zien aftakelen aan Alzheimer en nam zich heilig voor dat het haar nooit zou gebeuren want dat vond ze een mensonwaardig levenseinde. Ze volgde allerlei therapieën (bv. ozon) om de gevreesde dementie voor te blijven, ook al moest ze zich daarvoor het eten uit de mond sparen want ze kreeg enkel een minimumpensioen terwijl die therapie handenvol geld kostte. Maar (financiële) hulp van haar familie wou ze niet aanvaarden, daarvoor was ze te trots. Ze was een heel sterke, fiere vrouw en na haar opname in een instelling vonden haar kinderen op zolder een brief waarin ze vergiffenis vroeg omdat ze zelfmoord had gepleegd maar ze kon de gedachte aan een dement levenseinde niet aan. Alzheimer had haar evenwel blijkbaar gepakt in snelheid want ze verdwaalde zo snel in haar eigen herinneringen en hersenspinsels dat ze haar zelfmoordplan uiteindelijk nooit heeft kunnen uitvoeren. Als ik bedenk hoe diep christelijk ze was, moet het haar heel wat slapeloze nachten hebben gekost om tot die beslissing te komen: ik wil sterven. Maar ze heeft het dus toch niet kunnen uitvoeren en met haar opname in de instelling, was ze meteen ook veroordeeld tot het dragen van haar lot. Ze heeft veel zitten huilen op haar kamer, tijdens haar steeds zeldzamere heldere momenten. Ze was niet gelukkig in haar dementie maar heel verdrietig, angstig, onzeker, opgejaagd … in een wereld die ze niet begreep en tussen mensen die ze niet kende. Zelfs haar eigen kinderen en kleinkinderen herkende ze niet meer. Eind vorig jaar is ze gestorven, zelfs geen schim meer van de sterke, wijze vrouw die ze ooit was. Haar levenseinde was een regelrechte aanfluiting van de mens die ze eens was geweest.

Mijn beide grootmoeders waren prachtige vrouwen met veel liefde voor het leven en een immens grote zorg voor hun familie. Ze stierven allebei een dood die ze niet verdienden. Ik had hen een veel barmhartiger einde met meer mededogen, compassie en begrip toegewenst …

woensdag 26 maart 2008

Wijvenblogweek ...

Mijn vrouwelijke medebloggers hebben een 'wijvenblogweek' gelanceerd, als reactie op de denigrerende toon waarmee de meeste blogs van vrouwen worden onthaald. Op een dergelijk initiatief wil ik uiteraard niet ontbreken. Niet dat hier zo'n hoogstaande literatuur te vinden is, maar sommige 'wijvenblogs' zijn echte pareltjes die naar waarde mogen geschat worden ... En ik ben solidair met mijn bloggende 'zusters'.

Thema van maandag was 'mijn wijflijf'. Na mijn eerste bevalling heb ik dat bewuste lijf helaas niet meer in zijn oorspronkelijke staat gekregen en momenteel (6,5 maanden zwanger) kamp ik met een walruscomplex dus dit is alvast een thema dat ik liever mijd. En jullie ook, trust me ... :-) Skip dus ...

Gisteren zou het over 'shoppen' gaan. Aangezien ik geen shopaholic ben en enkel functioneel op pad ga (lees: als ik echt iets nodig heb - hangt grotendeels samen met voorgaand puntje) heb ik ook daar geen aardschokkende mededelingen over te maken. Hier dus geen onthullingen over geheime prada-fantasieën, gucci-verslavingen en andere haut couture-toestanden. Skip two ...

Vandaag mag ik het hebben over 'mannen', een onderwerp waar elke zichzelf respecterende eigenares van een 'wijvenblog' hele epistels over kan plegen. Ik knoop dus graag aan bij de talloze wijvenblogs die al zijn gepleegd deze week. Want geloof me, met mannen heb ik genoeg ervaring om nog honderd jaar te bloggen ... Gelukkig hebben al die ontmoetingen met de zielige archetypen die elke vrouw wel herkent (de Man-die-zich-niet-kan-binden, de Man-die-ziekelijke-bevestiging-zoekt, de Jaloerse-man, de Ongezond-bezitterige-man, de Man-die-al-deze-charmes-tegelijk-bezit) er nooit toe geleid dat ik mannen begon te haten of te mijden. Ik leerde er wel uit.

De man die volgens mijn oorspronkelijke opvattingen perfect moest zijn voor mij (zelfde opleiding, zelfde sociale achtergrond, zelfde interesses zoals taal, reizen ...) bleek karakterieel totaal niet compatibel en na een jarenlang zenuwslopend gevecht had hij mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld zodanig ondermijnd dat er bijna niets overbleef van mijn echte 'ik'. Toen ik besefte dat ik in een dergelijke relatie vol ongezonde spanningen geen kind wou grootbrengen, vond ik pas de kracht om weg te gaan. Als ik geen respect van mijn partner afdwong, zou mijn kind ook nooit respect voor me opbrengen. Hoogstens medelijden. En een dergelijke moeder wou ik niet zijn.

Mijn uiteindelijke keuze heb ik me nog geen seconde beklaagd. Mijn liefste en ik hebben een totaal verschillende achtergrond en interessesfeer maar ik weet dat ik hem volledig kan vertrouwen, hij zou me nooit moedwillig kwetsen en hij heeft een gouden hart, karakter en humeur. Bij hem kan ik echt mezelf zijn, inclusief mijn kleine kantjes. Kortom, een tevreden wijf dus ...

Manminnende zwaai,

Linneke

maandag 17 maart 2008

Over demente nestjes en mannen die met de noorderzon verdwijnen ...

Typische zwangerschapsfenomenen beginnen zich steeds duidelijker te manifesteren. En dan heb ik het niet over het totale absenteïsme van enige taille, het brandend maagzuur en de frequente neusbloedingen die me deze zwangerschap durven plagen (daarvoor moet u elders zijn).

Gisteren keek ik met mijn liefste naar de Pappenheimers (was het gisteren?) en moest ik plots vaststellen dat ik kamp met een zwaar geval van zwangerschapsdementie ; terwijl ik normaal gezien probleemloos namen en begrippen uit mijn mouw schud om mijn liefste te imponeren, kwam ik deze keer nauwelijks verder dan: wacht, ik weet het, euh, allez, nu kan ik er niet op komen ... Mijn zwaar gedeukte imago en ik hebben de rest van de avond dan maar wijselijk gezwegen.

Een ander verschijnsel is de nestdrang. Terwijl mijn liefste en ik jarenlang geen meubelwinkel bezochten en zeker niet tijdens het weekend - tenzij met een geladen pistool tegen het hoofd -, lopen we er de voorbije weekends zowat de deur plat. Met een slinkende bankrekening tot gevolg want zoonlief heeft een gloednieuwe slaapkamer gekregen (zonder bed weliswaar, aangezien hij toch niet slaapt - hahaha) en ikzelf kan binnenkort een paar nieuwe keukenkastjes volstouwen. Mijn liefste zal het dus nog druk hebben de komende weken: kamer verven, kastjes in elkaar steken ... En dan zwijg ik nog over de to do lijstjes waarmee ik hem met de regelmaat van de klok om de oren sla. Ik hou zijn paspoort voorlopig dicht bij mij om te vermijden dat hij met de noorderzon naar het ander eind van de wereld ontsnapt ... :-)

Bezeten zwaai,

Linneke

donderdag 13 maart 2008

Wereldnierdag!

Vandaag is het Wereldnierdag. Een dag waar ik tot pakweg tien jaar geleden nooit bij stilgestaan zou hebben. Maar op een dag ging mijn moeshke naar haar huisarts met vage klachten, waaronder een hoge bloeddruk die maar niet wou dalen ondanks medicatie. En haar huisarts herinnerde zich plots een artikel waarin hij las dat een nierblokkade tot hoge bloeddruk kan leiden, omdat je lichaam er alles aan doet om toch maar bloed door die nier te stuwen. Hij stuurde haar dus naar het ziekenhuis voor een scan.

Onze wereld kwam toen even tot stilstand want het verdict was niet mals: een agressieve tumor had één van haar nieren volledig aangetast. Er volgden dagen van onderzoeken en onzekerheid. Eén ding stond vast: de tumor – en dus ook de nier - moest er zo snel mogelijk uit. Er waren nog geen uitzaaiingen in botten en andere organen waarneembaar maar echt zekerheid was er niet.

Het was een zware operatie en de pijn nadien was enorm. Later vertelde ze nog hoe gek en boos ze werd van onze troostende woorden: het zal wel beteren, binnenkort gaat het weer beter. Want als je zoveel pijn hebt, lijkt elke seconde wel een eeuwigheid te duren. Maar het voornaamste was toch dat de chirurg sprak van een heel succesvolle operatie: er waren geen uitzaaiingen dus een volledig herstel was niet uitgesloten, met één nier minder weliswaar …

Intussen is moeshke inderdaad goed hersteld en bruist ze weer van energie. Al moet ze natuurlijk wel op haar voeding letten en vooral voldoende drinken. Maar elke dag opnieuw ben ik immens dankbaar dat ze nog in mijn leven is want zonder haar zou de wereld er zoveel minder mooi en warm uitzien. Tot slot nog een linkje voor wie nog meer wil weten over nieren

vrijdag 7 maart 2008

Solliciteren met humor ...

Zoals jullie hier al konden lezen, heeft mijn liefste onlangs een nieuwe job gezocht, en gevonden. De zoektocht heeft niet zo lang geduurd, maar er zijn wel een paar mogelijkheden de revue gepasseerd. Daarbij bleek ik niet altijd een betrouwbare steun en toeverlaat, laat staan de aanreiker van een briljante inval.

Zo wou hij solliciteren naar een baan om koffiemachines op tal van werkstekken operationeel te maken en te houden. Moest ik meteen denken aan de cooler-dan-coole 'Coca Cola man'. Ik zag het al helemaal zitten: mijn liefste als hotter-dan-hotte 'Espresso man' ... En onder lichte dwang moest hij zoiets dan in zijn sollicitatiebrief neerpennen. Een njet was de snelle response ...

Voor sollicitatietips hoeven jullie dus niet aankloppen bij mij!

Koffieminnende zwaai,

Linneke

Weerman in de dop ...

Het schooltje van zoonlief is eensgezind over zijn toekomstambities: hij wordt weerman ... !

Als ik 's ochtends met hem het opvanglokaaltje binnen stap, is een kort weerbericht zijn eerste daad. "Het is fris!" is topfavoriet, om dan met een parmantige zwaai muts en handschoenen op tafel te gooien. En als het heel zonnig is, stapt hij met zonnebril incluis het lokaaltje binnen om uiting te geven aan het weer van die dag.

Als ik pech heb en hij zijn fietshelm heeft zien liggen in de kast, is de uitdossing zelfs compleet want bij een zonnebril hoort volgens hem een fietshelm. Dus dan zit hij de hele weg in de auto met fietshelm en zonnebril op - geloof me, dat levert soms heel rare reacties op bij de passanten- om zo ook de school binnen te stappen. Maar het gegniffel van de andere kindjes kan hem niet deren en vindt hij zelfs leuk. Als hij maar wordt gezien, en vooral gehoord!

Zoonlief staat dus garant voor de heropstanding van het weerbericht met attributen, zeg maar. Televisiezenders die interesse hebben, geven maar een seintje!

maandag 3 maart 2008

Een visioen ...

Zoonlief was vanmorgen weer met geen stokken van zijn potje te krijgen. Typisch fenomeen op een weekdag waar ik soms de muren van oploop want hij kiest net het moment uit als ik al met mijn jas en tas klaarsta om te vertrekken ... Hij zat uitgebreid te bladeren in een boekje van Fun, mijn zuchten en aansporingen flagrant negerend. Vijf minuten, tien minuten, een kwartier ... De klok tikte ongenadig verder. Geen waterkansje meer om nog tijdig op het werk te geraken. Dat wordt dus weer overwerken vanavond en dus een stresserende avondspits ... Dat flitst allemaal door mijn hoofd terwijl hij op zijn gemak de natuur haar potjeswerk laat doen.

En plots had ik een visioen: zag ik hem over twintig jaar, gebarricadeerd in het kleinste kamertje met de krant of een tijdschrift. Volop de tijd nemend om zijn leesvoer door te nemen, en zich geen klap aantrekkend van het geweeklaag en gezeur van zijn toekomstige geliefde ...

Uiteindelijk stond de teller op welgeteld 27 minuten voordat hij kon scheiden van zijn dampende hoopje en ik me eindelijk samen met hem in de maandagochtendspits kon storten ... Hopelijk treft hij later een geliefde met een ietsiepietsie meer geduld dan zijn moeder!

Ongeduldige zwaai,

Linneke