De onbemande vrouw

Vandaag was meteen ook dag 11 van mijn fruitkuur want jawel, ik hou vol! De consumptie van appelen, bananen, meloenen, kiwi en aardbeien is ten huize Bollewerkje pijlsnel de hoogte in gegaan. Na een week - waarbij ook de knabbeltjes 's avonds werden afgezworen - hoopte ik dan ook op een leuke ontmoeting met de weegschaal maar viel dat tegen: meer dan een halve kilo erbij ... :-( Gisteravond heb ik nog eens de hand in een zak chips gestoken ( argh, waarom maken ze dat toch zo lekker? ) dus vanmorgen met de dood in het hart op de weegschaal gaan staan: goeie kilo eraf ... Moraal van het verhaal: een chipsdieet past beter bij mij dan een fruitdieet. Ofwel deugt mijn weegschaal gewoon voor geen meter! En zelfs nog een kleine overwinning op mezelf, deze keer op mijn luie ik: les 11 van de start-to-run-van-5-tot-10-kilometer afgemaald. Deze les was goed voor 45 minuten lopen langs asfalt- en zandpaden. Deed echt deugd en heb veel mooie plekjes gezien waar ik met...

Na bijna 2 maanden 'light' dieet , is er ongeveer 2 kilo minder van mij. Dat betekent dat ik dat tempo nog een viertal maanden moet volhouden om mijn streefgewicht te halen. Na de vele jojodiëten uit het verleden, hoop ik dat deze langzaamaanactie qua gewichtsverlies meer succes heeft door ook op langere termijn behouden te blijven. Door strenger te lijnen en alle verlokkingen te bannen, zou het ongetwijfeld sneller kunnen gaan maar ik bouw regelmatig eens een zondedagje in waarbij ik wel eens onbekommerd mag eten en zelfs aan de chips mag zitten ... Zo hou ik het langer en makkelijker vol. Zelfkennis, nietwaar ... :-)

Het thuisfront spant 's nachts weer duchtig samen. Dochterlief zorgt voor het nachtelijk entertainment (sinds ze kan stappen, slaapt ze heel onrustig). De ingewanden van zoonlief maken ons dan weer élke ochtend klokslag 6.30 uur wakker want dan moet meneer naar het toilet - niet voor een plasje maar meteen voor een grote hoop. De ochtendstond heeft hier dus absoluut geen goud in de mond ... Gisteravond sleepte ik me dan ook met bijna meetbare tegenzin naar de zumbales. Geen zin want vééééééééééééél te moe. Enkel zin om onder een berg warme dekens te kruipen en 100 jaar te slapen. Er zijn er zo nog ... Maar aangezien ik volgende week wegens werkverplichtingen al niet kan gaan, wou ik toch geen forfait geven. Zumba dus. Een uur later blaakte ik terug van levenslust en kon ik de wereld weer aan. Ik ben dus zwaar fan. Leuke muziek, intensieve pasjes, puike lesgeefster. Mijn kleren kan ik nadien uitwringen en ik heb dan razende honger maar het doet o zo deugd. Wat lopen betreft, staat l...

Mijn loopexploten zijn de voorbije weken een beetje verwaterd. *wuift met vermanend vingertje naar zichzelf* Maar ik borrel weer van de goede intenties. Ik heb namelijk een partner in crime gevonden die het ziet zitten om mee de hort op te gaan en onze woonstede samen onveilig te maken. Omdat ze aanvankelijk een beetje geïntimideerd was door mijn 5 kilometerronde, hebben we ons ingeschreven voor de start to run -cursus die voor het eerst in Berlare wordt georganiseerd. Kwestie van me een beetje solidair op te stellen en te hopen dat mijn loopmaatje de loopmicrobe ook te pakken krijgt zodat we elkaar kunnen blijven motiveren. We hebben ons alvast voorgenomen om minstens één avond per week – maandag - te reserveren voor het lopen en dat niets of niemand ons van dat heilige voornemen zal kunnen of mogen afhouden. Maandag was de eerste les, en er kwamen maar liefst 64 wannabe-sportievelingen opdagen, ondanks de bij tijden gutsende regen. Chapeau, indeed. Minder fijn was evenwel het parcou...

Het is uiteraard een flauw excuus maar ik begin toch te vermoeden dat mijn weegschaal uiterst stressgevoelig is, om van mijn vege lijf maar te zwijgen. Bij andere mensen vliegen de kilo’s er in tijden van emotionele, fysieke, professionele etc. stress af maar ondergetekende is zoals steeds een uitzondering op die zwaarwichtige regel. Liefdesverdriet, borstvoeding, jachtige werktoestanden, sportieve inspanningen, … Mijn medemensen slinken in dergelijke omstandigheden weg als sneeuw voor de zon, maar niet ik. Als ik een week later vol verwachting op de gehate weegschaal klim, geeft die telkens weer een ruk naar rechts. Acht maanden borstvoeding – plus drie kilo. Een periode van drukte en megastress op het werk zodat ik amper de tijd heb om te ademen, laat staan voor een snelle hap – plus twee kilo. Gemiddeld twee keer per week vijf kilometer lopen – plus twee kilo. En dit zonder noemenswaardige plunderingen van de snoepkast, iets waar ik me vroeger wel aan kon bezondigen... Kortom, de we...

Het lopen ? Niet slecht, dank u! Meestal slaag ik er toch in om twee keer per week de loopschoenen aan te trekken voor een half uurtje. Mijn enkel en knie spelen soms nog wat op maar als rasechte ram(p) ben ik te trots om te plooien. Na meer dan twee jaar roest vergaren, is het geen wonder dat mijn lijf in sommige uithoeken nog wat kraakt en piept. Ik ga er maar vanuit dat dit met de tijd wel betert en dat ik tegen het einde van de zomer de vijf kilometer fluitend uitloop. Want jawel, lieve vriendjes, ik heb een nieuw doel voor ogen. Ik heb een mooi traject gevonden van thuis uit dat me ook langs de dijk brengt maar wel een ronde van zo’n 7 à 8 kilometer behelst. In het najaar zou ik dus willen proberen om daar naartoe op te bouwen. In die tussentijd hoop ik eerst nog een paar overtollige kilootjes kwijt te raken maar ik heb één groot nadeel in de strijd hiertegen: een chronisch gebrek aan karakter! Slaagde ik er vroeger moeiteloos in om wekenlang te leven op enkel yoghurt en platte ka...