donderdag 28 mei 2009

De trein is altijd een beetje lijden ...

Beste NMBS-ombudsman,

Mag ik toch even een kleine kanttekening plaatsen bij de acties van gisteren door een groot deel van het spoorpersoneel. Uiteraard onaangekondigd - anders konden de pendelende werknemers tegenmaatregelen nemen (telewerk bv.) en halfvolle treinen saboteren is uiteraard lang niet zo prettig als bomvolle coupés. Want als het spoorpersoneel ontevreden is, moet iedereen het weten en liefst ook nog voelen.

Van vertragingen kijk ik na bijna een half jaar pendelen niet meer op want die krijgen we zowat dagelijks voor de kiezen, met de meest uiteenlopende redenen - als er al een reden wordt gegeven (seinhuis defect, defecte goederentrein voor ons, slagbomen die niet werken, een treinbestuurder die niet komt opdagen, een breuk in de bovenleiding, brand in een schakelbord, een andere trein moet voorrang krijgen ...). Dat we meestal rechtstaand en opeengepakt als bij een veetransport van punt a naar b worden vervoerd, durven we ook al niet meer aan te klagen (uitleg : wegens omstandigheden is de trein ingekort tot zes wagons i.p.v. de voorziene twaalf (in volle spits) ; of kent u deze al : "u heeft een vervoerbewijs, mevrouw, geen plaatsbewijs"!).

Maar ik krijg het stilaan wel op mijn heupen dat nauwelijks wordt gekeken naar mensen die een aansluitende trein moeten halen. Ettelijke keren zijn mijn liefste of mijn ouders me al moeten komen oppikken in het tussenstation omdat ik weer maar eens mijn aansluiting heb gemist en anders maar liefst een volledig uur moet wachten op de volgende. Na een lange werkdag en met twee kleine kinderen in huis, is dat absoluut geen reden tot juichen. Ik werk 90 % met een flink loonverlies tot gevolg, precies om op een gezinsvriendelijker uur thuis te kunnen zijn, maar die 10 % tijdswinst gaat meestal verloren door nog maar eens een vertraging ...

Gisteravond was het dus weer van dattum. En uiteraard liet de treinconducteur zich niet zien tijdens de rit. Op het einde kregen we gewoon laconiek de intercommelding dat de aansluiting 'helaas' niet was verzekerd. Met dank voor het begrip. (sic)

Mijn oprechte medeleven met de treinbegeleider die het voorbije weekend in Dinant tijdens een schermutseling met een late reiziger onder de trein is geraakt. Ik hoop ook dat die reiziger tot het einde van zijn dagen beseft wat hij heeft aangericht. Maar ik begrijp niet waarom miljoenen treinreizigers daar alweer de dupe van moeten zijn. Eén onverlaat en het ganse treinverkeer moet lam.

En dan wil men mensen aanmoedigen om meer het openbaar vervoer te nemen ? Als Brussel iets minder fileleed over de weg betekende, ging ik gegarandeerd met de auto. Dit wordt vast een zoveelste klacht van een zoveelste reiziger in de ellenlange lijst. Jaarlijks kunnen we in uw rapport de conclusies lezen inzake stiptheid van treinen, communicatie met de reiziger enz. Maar wat brengt het uiteindelijk op ? Ik ben redelijk zeker dat mijn trein vanavond weer vertraging zal hebben. Hopelijk niet langer dan 10 minuten want anders ben ik mijn aansluiting kwijt en mag ik terug beginnen rondbellen voor een privéchauffeur. Gisteravond vroeg ik alvast aan de loketbediende of hij me naar huis zou brengen maar meer dan een schamper lachje kreeg ik niet.

Vertraagde zwaai,

Linneke

Grijze pierewiet ...

Zoonlief aan tafel.
- Mama, jij krijgt grijs haar van mij he.
Ik vol verbijstering want we zitten net heel vreedzaam samen aan tafel.
- ???? Hoe kom je daar nu bij ? (want, beste lezer, ik ben er erg trots op nog geen of toch onnoemelijk weinig grijze haren in mijn scalp te tellen)
Zoonlief gaat verder.
- Juf Lieve zegt dat ze grijze haren krijgt van mij. Ze wordt helemaal pierewiet van mij!

Ik kan me plots heel levendig voor de geest halen hoe de juf vol pathos een dergelijke uitspraak doet. Soms zou ik wel eens een vliegje op de muur van de kleuterklas willen zijn om die twee in volle actie bezig te zien. Al kan ik me daar al enigszins een voorstelling van maken sinds het oudercontact ...

Pierewietse zwaai,

Linneke

maandag 25 mei 2009

Droge nachten ...

De voorbije maanden heb ik uitgebreid de loftrompet geblazen over mijn fantastische dochter. Ze is zo lief, meneer. Haar ontwikkeling gaat zo snel, mevrouw. Bloglezers zouden op de duur nog besluiten dat zoonlief geen vorderingen meer maakt en het eindpunt van zijn ontwikkeling heeft bereikt. Vandaar haal ik ook nog eens de loftrompet boven voor zoonlief, en welverdiend. Want zoonlief heeft een nieuwe kaap gerond : hij blijft nu ook 's nachts droog en het pampertijdperk is bij deze voltooid verleden tijd voor hem ...

Zijn nachtpamper bleef al een paar weken droog maar het ontbrak hem aan zelfvertrouwen om echt de stap te wagen en zonder pamper te gaan slapen, ondanks onze aanmoedigingen (je kan dat! je doet het al!) en geruststellingen (we zullen echt niet boos zijn als het eens misloopt). Maar op een avond was hij zijn pamper gewoon zelf vergeten en heb ik er natuurlijk ook geen woord over gerept. En jawel, die ochtend haalde hij zonder bedwateren ... We hebben hem uitgebreid gefeliciteerd en sindsdien durft hij het aan zonder pamper.

Eén keer heeft hij een ongelukje gehad maar het bed werd snel ververst en we gaven aan dat hij daar zeker niet mee in moet zitten. Ik vreesde even dat hij de volgende avond toch weer een pamper zou willen maar hij was bereid het toch weer te proberen zonder. En nu heeft hij weer een paar droge nachten op rij dus het is duidelijk : onze kleine jongen is weer een stukje rijper geworden. En een bedplasje van tijd tot tijd, dat nemen we er graag bij !

Trotse zwaai,

Linneke

vrijdag 22 mei 2009

Positieve illusies ...

Onlangs hoorde ik een theorie over het belang van het uitgangspunt bij studies, en hoe dat in grote mate de resultaten beïnvloedt. Zo krijg je compleet andere conclusies afhankelijk van een negatieve of een positieve invalshoek.

Bijvoorbeeld. Jarenlang is onderzoek gedaan naar de redenen waarom mensen uit elkaar gaan. Als voornaamste redenen kwamen naar voren : gebrek aan communicatie en de zwakheden van de ander niet meer kunnen accepteren. Relatietherapeuten hebben zich massaal op die conclusies gestort om aan net die vaardigheden te werken bij koppels in moeilijkheden.

Maar toen onderzoek werd gedaan bij langdurige relaties (+15 jaar) om na te gaan waarom de partners nog bij elkaar waren, kwamen daar heel andere resultaten uit. Namelijk : dat je partner je droom ondersteunt en de kracht van de positieve illusies. Dit laatste betekent dat je de sterktes van je partner veel hoger inschat dan deze zelf doet, en vice versa.

Als het zo is, zit het heel snor tussen mijn liefste en mij want ik moet er soms hard om lachen zoals hij mijn capaciteiten compleet overschat, en omgekeerd geeft hij dat ook altijd aan. Maar vanaf nu laten we elkaar gewoon in die positieve illusies - das blijkbaar gezond voor onze relatie ! :-)

Positieve illusiezwaai,

Linneke

maandag 18 mei 2009

State of happiness ...

Aangezien ons bendeweekend zo'n goede herinnering heeft nagelaten, heb ik me laten verleiden om er binnenkort nog een weekendje op uit te trekken met ons Bollewerkje. Op vrijdag 19 juni gaan we naar de 'state of happiness' in Erperheide voor een lang weekendje waterpret ... Tenminste dat hoop ik maar want zoonlief heeft een uitgesproken haat/liefde-relatie met water en verder (of dieper?) dan een badkuip reikt de ervaringswereld van dochterlief nog niet.

Ik heb er alvast zin in ! Het is weliswaar 25 jaar geleden dat ik nog eens een voet in een centerparc heb gezet dus ook voor mij valt er vast veel te ontdekken ... Misschien toch een babysit meenemen zodat ik ook eens voorbij de grenzen van het ploeterbadje kan kijken ? :-)

donderdag 14 mei 2009

Veggie Gent !

Ik werk er niet meer en kom er ook niet (zoveel) meer maar toch blijft Gent een warm plekje in mijn hart houden. En dat is gisteren zelfs nog toegenomen want ...

Sinds 13 mei heeft Gent als eerste Europese stad een officiële veggiedag. De campagne ‘Donderdag Veggiedag’, waarin de Gentse Milieu- en Gezondheidsdienst samen met EVA vzw het voortouw nemen, is een primeur, want nooit eerder nam een stad een dergelijk initiatief. De organisatoren hopen dat Gent hierin gevolgd zal worden door vele andere Europese steden.

Donderdag Veggiedag ging in Gent op woensdag 13 mei feestelijk van start met een groot publieksevenement op de Groentenmarkt. Er waren gratis veggie lunchhapjes, kookdemonstraties, animatie en informatie.

Voorts worden in Gent 90.000 gratis veggie stratenplannen verspreid (onder meer aan het voltallige stadspersoneel) waardoor voortaan iedereen zijn weg kan vinden naar restaurants met lekker veggie eten. Voor de horeca werkt EVA een cursusaanbod met een ‘Veggie voor Chefs’-gids uit, zodat de Gentse zaken op Donderdag Veggiedag iets extra op hun menu zetten.

Stad Gent zal ook binnen de eigen organisatie aandacht schenken aan Donderdag Veggiedag met een lunchgesprek voor het stadspersoneel en een nieuw aanbod van vegetarische maaltijden in het personeelsrestaurant.

Toch maar de vacatures van Stad Gent nog wat in het oog houden ...

Veggie zwaai,

Linneke

dinsdag 12 mei 2009

Katarakt achterna !

We hebben het drukste weekend in lange tijd achter de rug. Jammer want naast druk was het ook, en vooral, een heel fijn weekend. Vrijdagmiddag vertrokken naar de hoeve Jadoul in Haspengouw - de prachtige fruitteeltstreek, remember Katarakt! - voor het traditionele 'Bende'-weekend. Voor zoonlief en mij was het al de derde editie (na 2007 en 2008 ), voor dochterlief en mijn liefste de eerste van een hopelijk lange rij ...

Ons bendeke is intussen zwaar aan het uitdeinen. Momenteel staat de teller op 12 volwassenen en 6 kinderen (tussen 6 jaar en 7 weken oud). En met twee zwangeren in het gezelschap belooft het volgend jaar nog ietsje drukker te worden.

Het was alweer een groot succes. Het weer viel goed mee dus er werd gewandeld en gebarbecued, de kinderen konden ravotten naar hartenlust op het binnenplein met trampoline, klimtoren enz., de kamers waren heel netjes ingericht ... Helaas heeft ons fototoestel de geest gegeven dus geen leuke kiekjes van al dat moois. Het was vooral fijn nog eens samen te zijn en ontspannen te kunnen bijpraten.

Wel moesten we dit jaar vervroegd naar huis want zondag vierden mijn nichtjes Tessa en Melissa hun communiefeest. En als trotse meter van Tessa mocht ik natuurlijk niet ontbreken. Na de kerkviering mochten we aan de feestdis aanschuiven in Hof ter Meyghem in Oudegem.

Zoon- en dochterlief waren na al dat gefeest uiteraard pompaf en moeten nu weer even wennen aan het rustiger dagritme van school en onthaalmoeder. Nu kan ik plannen beginnen smeden voor onze zomervakantie ... :-)

Vakantiestemmige zwaai,

Linneke

woensdag 6 mei 2009

The end is near ...

Mijn lief klein spookje,

Elf maanden ben je intussen. 336 dagen dat we heel veel lief en gelukkig maar minuscuul leed met elkaar hebben gedeeld. Van totaal hulpeloze baby die enkel sliep, at en een beetje wazig rondtuurde ben je intussen geëvolueerd tot een parmantig dametje dat overal als de kippen bij is, zich geconcentreerd met de kleinste pietluttigheden kan amuseren, met haar rustige zelve iedereen moeiteloos rond haar kleine vingertjes windt en zich compleet onmisbaar heeft gemaakt voor jong en oud in ons Bollewerk (en daarbuiten).

De tijd gaat zo snel, kruimeltje, en elke dag brengt iets nieuws. We geven jou zoveel mogelijk de tijd en de ruimte om zelf het tempo aan te geven waarin je wilt (op)groeien. Soms wil je heel snel gaan en soms juist heel wat trager. Maar op jouw manier kom je er steeds, daar geloof ik rotsvast in.

Ook met de borstvoeding lijkt het die kant op te gaan. Maandenlang heb je pertinent het flesje geweigerd en merkte ik hoe je werkelijk snakte naar het lichaamscontact van de borstvoeding. Maar de voorbije dagen merk ik dat je heel geleidelijk aan afstand neemt, niet meer zo gulzig drinkt of visueel gefixeerd bent op mijn weelderige boezem, en dat je zelfs iets minder weigerachtig tegenover de fles staat. Stilaan begin ik dat ook zelf te voelen aan mijn eigen lichaam, want de toeschietreflex laat steeds langer op zich wachten en bij het afkolven krijg ik met steeds meer moeite steeds minder in het flesje. Het einde is dus in zicht en ik kan stilaan beginnen denken aan een post-borstvoedingsleven ...

Elke keer dat je nog eens aanligt nu, maak ik me dan ook de bedenking dat het best de laatste keer zou kunnen zijn en neem ik telkens opnieuw afscheid van dit prachtige moment tussen ons. Ik heb genoten van elke seconde met jou aan de borst, mijn kleine meid. In het prille begin misschien ietsje minder maar na de pijnlijke start heb ik je elke druppel met hart en ziel gegeven. En was ik trots te merken hoe je groeide en bloeide dankzij de mamamelk. Voelde ik me zo nuttig, gewenst en geliefd als je je armpjes naar me uitstrekte om aan de borst te mogen. Het is dus toch een beetje met gemengde gevoelens dat ik afscheid neem van dit facet van het moederschap. Maar toch doe ik dat met overtuiging en vol vertrouwen omdat ik weet dat de tijd rijp is voor jou, volgens jou. Bravo, Lenca, je verdient een applausje!

Trotse zwaai,

je mama

maandag 4 mei 2009

Bij de tandarts ...

Zoonlief heeft net zijn eerste tandartsbezoek achter de rug. Ik had hem keurig voorbereid op de tandartsstoel maar in de praktijk was de confrontatie toch nog iets te groot voor zijn kleine kinderhartje ...

De tandarts poogde hem te paaien met extra snufjes zoals omhoog/omlaag, kantelen/rechtop maar dat was juist nog meer olie op het angstenvuur. Zoonlief vertikte het in haar stoel te komen zitten. Hem dwingen leek me weinig zinvol want dan zou hij een bloedhekel krijgen aan tandartsen en dat leek me niet zo'n goed idee. Na een tijdje soebatten was hij bereid om in de stoel te zitten, zolang ze haar bewegende trukendoos maar dicht liet. In een onorthodoxe positie kon de tandarts dan zijn melktanden bewonderen. Uiteindelijk onderging hij alles heel gedwee en het verdict was gelukkig heel positief : tandjes perfect in orde.

En toen was het de beurt aan mij. Vanop afstand vond zoonlief de tandartsstoel plots veel leuker en er kon stilaan een lachje af. Tegen dat ook mijn gebit groen licht had gekregen, was zoonlief alweer zijn luidruchtige zelf. Alweer een mijlpaal voor mijn opgroeiende zoon. Over zes maanden krijgt hij een herkansing, of moet ik zeggen : de tandartsstoel ...

Getande zwaai,

Linneke