maandag 22 september 2014

Project zomervakantie ...

Bij de start van mijn lange zomervakantie – dankzij het braaf opgespaarde ouderschapsverlof – was mijn missie duidelijk: de band met zoonlief aanhalen want na de jarenlange schoolstrijd waren er vooral veel frustraties en heel wat wrevel, aan beide kanten. Het leek wel of we geen leuke momenten meer deelden want huiswerk en lessen stonden steeds als eeuwige twistappels tussen ons in. En ik voelde aan dat dit cruciale jaren zijn om onze relatie weer op de rails te krijgen. Als ik daarmee nog een paar jaar zou wachten, kwam ik hopeloos te laat. Een 14-jarige zit niet meer te wachten op een mama om de vakantie mee door te brengen en om leuke dingen te doen. Als ik wou dat hij over 5 jaar nog met me praat, moest ik daar vandaag al mee beginnen.

Dat betekende het opbouwen van een totaal andere relatie met hem: veel overleg, erkennen dat hij ‘groter’ wordt, mijn controledrang het zwijgen opleggen en vooral mijn licht ontvlambare aard overstijgen. Beseffen dat ik de volwassene ben en hij het kind, en daar ook naar handelen - door inzicht te krijgen in het patroon waarin we verzand waren, er komaf mee maken en het anders leren doen.

Al mijn ‘tiger mama’ lijstjes verdwenen naar de prullenmand: geen werkblaadjes meer, geen to do schema’s ... enkel vakantie. Ik kondigde aan dat we enkel de laatste twee weken van de zomervakantie het stof van de leerstof zouden blazen zodat hij het vijfde leerjaar met een frisse geest kon starten. Er kwam ook een bureau op zijn kamer: hij zou meer vrijheid krijgen, en meer verantwoordelijkheid. Einddoel was dat ik opnieuw een mama voor hem zou zijn die hem boven alles graag zag, en die niet altijd boos op hem was of de strijd met hem moest aangaan

De band aanhalen in die zomervakantie, is alleszins goed gelukt. Ik merk hoe hij meer open staat, dat hij me weer ziet als een bondgenoot en niet langer als de te bekampen tegenpartij. De start van het nieuwe schooljaar was dan weer even zoeken, voor ons beiden. Maar ik hield mezelf heel kort om hem meer ruimte te geven. Er werd meer gepraat over het waarom van dingen, om de keuze uiteindelijk aan hem over te laten. Soms was het op de tanden bijten, maar ik liet me niet verleiden om weer in de confrontatie te stappen.

We zijn uiteraard amper drie weken ver dus er kan nog veel veranderen maar ook zoonlief lijkt veranderd. Huiswerk voor morgen doet hij voor het eerst uit eigen beweging. De taken waar hij meer tijd voor heeft, schuift hij nog voor zich uit zodat ik hem probeer uit te leggen dat dit meestal grote taken zijn die hij dus best wat spreidt en niet laat liggen tot de laatste dag. Maar dan is het aan hem om ze te doen, of niet. En dat ‘niet moeten’ zorgt ervoor dat hij meestal toch nog uit eigen beweging iets doet. Waardoor hij de dag erop een pluim van de juf krijgt omdat hij al ijverig is begonnen aan een taak waar ze meerdere dagen voor hebben, en dat stimuleert hem dan weer nog meer. Zo lijkt er wel een positieve spiraal in gang gezet.

Hem helemaal loslaten, gaat nog niet. Hij vraagt nog veel ondersteuning bij het opvragen en bij het structureren van de leerstof. Op termijn moet ik dat dus meer afbouwen maar we doen het stapje voor stapje. Loslaten is niet hem laten vallen. Hij moet eerst echt op eigen benen kunnen staan. En dat leert hij momenteel volop …

woensdag 17 september 2014

Leren lezen ...

Dochterlief is intussen gestart met het eerste leerjaar. Woordkaartjes, letterkaartjes, beeldkaartjes, een klikklakboekje ... Het heeft allemaal weer de weg naar ons huis gevonden. Het wonder van leren lezen en schrijven is dus gestart.

Want een wonder is het: met een bagage van amper een handvol woordjes (ik, maan, roos, vis, sok, pen) slaagt ze erin steeds meer woorden te lezen en te maken. Haar honger naar taal is mateloos want ze zou uren kunnen doorgaan.

Meer zelfs. Toen ik haar vroeg wat ze verkoos: kleuter- of lagere school, was ze pertinent zeker: de lagere school. Omdat ze daar zoveel mocht leren ...

Een kind dat niet genoeg kan krijgen van huiswerk en leren, dat hadden we nog niet!

dinsdag 16 september 2014

Passie ...

Zoonlief is sinds een tweetal maanden in de greep van een bloedhete passie, een ware ‘megacrush’. Hij droomt ervan. Hij denkt er de hele tijd aan, praat er constant over. Hij tekent het constant, verzint er hele verhalen over … Het is oprecht, gaat diep en heeft hem helemaal in de ban. En ik kan hem niet eens ongelijk geven want het voorwerp van zijn passie heeft hippe blonde haren, lange stevige benen en mooie glanzende ogen.

En het is een hij ... met de naam Choco.

Kortom, zoonlief is gestart met paardrijden. De eerste lessen in de manege waren geen echt succes – veel druk leggen op zoonlief heeft meestal een tegengesteld effect - maar toch bleef de goesting groot. Waarop zijn peter, die eigen paarden heeft – onder wie Choco, besloot om hem tijdens zijn vakantie zowat dagelijks een paardrijles te geven. En toen ging het opeens snel: na een paar lessen ging de draf plots vanzelf en na amper een week leerde hij al galop. En nu leeft hij als het ware van les tot les. Zodat ik toch maar een andere manege heb gezocht voor een vaste les in de week want zijn paardrijhonger is zo groot dat een sporadische les in het weekend in de verste verte niet volstaat. Gelukkig nog heel vlot iets gevonden, kleinschalig en heel kindvriendelijk.

Het is zo mooi om zien, hoe iemand plots een passie ontdekt. De eerste onschuldige ervaring die plots voor uitslaande vlammen van enthousiasme zorgt. Zodat we hem soms wat moeten afremmen en de aandacht vestigen op triviale zaken, zoals huiswerk en toetsen … Als dat zo doorgaat, hebben we geen andere keuze dan ooit zelf een paard te kopen. Waarschijnlijk zet hij zijn bed dan zelfs in de stal om erbij te slapen …