woensdag 30 september 2009

Vossestreken

Ons weekendje Vossemeren met vier dagen subtropische waterpret zit erop. Ons klavertje vier was deze keer in het gezelschap van Moeshke dus alle bedden waren rijkelijk gevuld.

De VIP-behandeling werd zeker gesmaakt : een verzorgingspakket in de badkamer, opgemaakte bedden, een flesje wijn en chocolaatjes als welkomstgeschenk en dat alles in een keurig huisje met elke ochtend ontbijt aan de deur en een even kakelverse krant. Er was zelfs een sauna maar 's avonds waren we meestal zo uitgeteld dat we het gewoon hielden bij een gezellige babbel voor de televisie.

Het zwemparadijs was vergelijkbaar met dat in Erperheide. Golfslagbad, peuterbad, glijbanen, wildwaterstromen ... Dochterlief ontpopte zich tot een echte waterrat en slaagde erin om in het peuterbadje zelf op de glijbaan te klauteren en er joelend weer af te glijden. Zoonlief deed minstens even enthousiast mee. Ook zijn voorkeur bleef uitgaan naar het brave peuterbadje dus een echte waterrat is hij nog steeds niet. Hopelijk is hij toch al een beetje opgewarmd want vanaf zaterdag heb ik hem ingeschreven voor een cursus watergewenning in het Olympos-zwembad. Benieuwd wat dat zal geven ...

Het was schitterend weer dus overdag konden we een wandelingetje maken of genieten van een terrasje met bijhorend ijsje. Vriendinnetje Anna kwam even langs met dochter Noa, net zoals toen. Gezellige bijkletstijd dus.

Enig minpuntje (nou ja) van de Vossemeren was de binnenspeeltuin. Die was in de vorm van een groots piratenschip waar volop in het zand en met water kon worden gestoeid en geknoeid. Concept en uitwerking waren origineel en leuk, maar vooral op maat van zoonlief zodat dochterlief enigszins uit de (piraten)boot viel. Erperheide blijft dus toch nog onze voorkeur genieten. Discovery Bay was leuk voor even, de Baluba Indoor Speelwereld stond garant voor een paar (halve) dagen subliem kindervermaak.

Doorweekte zwaai,

Linneke

maandag 21 september 2009

Openbare dronkenschap ...

Dochterlief heeft een acuut drankprobleem. Tenminste, daar lijkt het toch op als ze in eendenpas door het huis waggelt. Van de keuken naar de living. Waggel, strompel. Van de living naar de keuken. Strompel, waggel. Hartveroverend onhandig.

Het is nog vreemd om haar in verticale positie door het huis te zien struinen, na al die maanden horizontale bewegingsleer. Plots moet ik mijn blik toch een flinke halve meter hoger richten als ik haar wil aankijken. En dan kruisen onze blikken en tovert ze een hemelsbrede glimlach op haar gezichtje. Kijk, mama, kijk !

En ik kijk. Want woorden voor haar schoonheid en haar fenomenaliteit vind ik al lang niet meer ...

vrijdag 18 september 2009

Dierenleed

Een treinmaatje liet weten dat er op een graspleintje in haar buurt drie piepjonge kittens waren gedumpt. De oogjes waren nog dicht dus het ging nog om heel jonge diertjes. Gelukkig hebben de buurtbewoners zich over de katjes ontfermd want toen ik 's avonds een kijkje ging nemen om de katjes te halen en naar het asiel te brengen, waren ze al weg. Het treinmaatje liet de dag erna weten dat de diertjes inderdaad een thuis hadden gevonden maar dat het niet makkelijk was want de diertjes moesten om de zoveel uren met de hand gevoederd worden en geholpen met de stoelgang door het masseren van het buikje. De kans blijft voorlopig nog groot dat ze het niet (alledrie) overleven.

Nog maar eens een bewijs van het egoïsme, de kortzichtigheid en de harteloosheid van sommige baasjes. Te lui of te achterlijk om hun kat te laten steriliseren en als er dan kittens van komen, worden die gedumpt om een bijna zekere dood te sterven. Anderzijds zijn er dan weer mensen met het hart op de juiste plaats, die de rommel en de miserie aangericht door die eerste groep proberen op te lossen. Ze verdienen alle lof dus driewerf hoera !

Al wie het ooit in zijn hoofd heeft gehaald of nog zal halen om hulpeloze dieren te dumpen, of zelfs erger, wens ik daarentegen een levenslange, héél hardnekkige jeuk toe op een plaats waar hun handen niet bijkunnen om te krabben ... Ném !

Jeukerige zwaai,

Linneke

woensdag 16 september 2009

Zumba ojé

Aangezien ik in sportmodus zit, ben ik met buurvrouw Maggy naar onze allereerste Zumbales getogen. Ik vreesde een beetje dat we zouden worden geconfronteerd met een zee aan gestroomlijnde jongemeisjeslijven in glimmende en superstrakke discopakjes maar dat viel gelukkig heel goed mee. We werden omringd door vrouwen van alle leeftijden en maten. We konden ons dus concentreren op de pasjes en dat bleek niet overbodig want als complete salsa- en merengueleek dreigde ik regelmatig over mijn eigen voeten te vallen. Maar ondanks mijn klunzigheid vond ik het best te pruimen.

Goede voornemen voor volgende week : me niet druk maken als ik een bepaald pasje niet perfect onder de knie krijg maar er gewoon mijn eigen interpretatie aan geven en vooral stevig blijven bewegen ! Al zal ik misschien toch best eens uitkijken naar een DVD om thuis wat te oefenen - op de schaarse momenten dat er geen getuigen in de buurt zijn wel te verstaan.

Wat is intussen het resultaat na twee maanden letten op voeding en sporten ? Minus drie kilo, én niemand die me meer vraagt of ik (weer) zwanger ben. Gelukkig maar want dat waren telkens zware mokerslagen voor mijn zelfvertrouwen. Dus een kleine aanmaning voor lezend Vlaanderen : bij twijfel, NOOIT vragen of iemand zwanger is. Als dat zo is, zal die persoon ongetwijfeld met veel plezier zelf van de daken schreeuwen dat er nageslacht op komst is, zodra de tijd rijp is daarvoor ! Met dank !

Geshakete zwaai,

Linneke

zaterdag 12 september 2009

Burenruzie ...

Toen ik deze week thuiskwam van het werk, vond ik zoonlief alleen thuis, badend in tranen in de garage. Aangezien zoonlief niet vlug huilt, dacht ik eerst aan een valpartij of een fikse ruzie met mijn liefste. Maar tussen zijn snikken door kwam ik te weten dat het iets totaal anders was. Voor het eerst in zijn hele jonge leven was hij opzettelijk uitgesloten. Door een pesterig buurjongetje. Ze waren met vier buiten aan het spelen toen één van hen plots naar huis wou en enkel de twee andere kindjes meevroeg. Zoonlief mocht niet mee ... En dat brak natuurlijk zijn hart. En met een beetje vertraging dus ook het mijne.

Al begon mijn bloed meteen erna te koken. Om de haverklap hangt er een buurkind aan de deurbel om te komen spelen - ook de bewuste kwelduivel. Steeds mag iedereen binnen - tenzij in echt uitzonderlijke omstandigheden. Zoonlief heeft al jong geleerd om zijn speelgoed te delen want zijn go-cart, fiets enz. worden soms meer uitgeleend dan zelf gebruikt.

Dat deed dan ook de deur dicht voor mij. Wie zoonlief moedwillig kwetst, zal het geweten hebben. Het zal dus de nodige tijd vragen voordat het buurjongetje weer binnen mag. Zeker weten. Rotjoch !

vrijdag 11 september 2009

Lap !

1 september. Eerste schooldag.
8 september. Eerste snottebel bij zoonlief.
10 september. Eerste snottebel bij dochterlief.

't Is weer voorbij die mooie zomer ...

maandag 7 september 2009

Mijlpaal ...

Dochterlief heeft dit weekend haar eerste autonome stapjes gezet ! De voorbije dagen was ze al naarstig aan het oefenen om recht te staan maar nu waagt ze zich ook aan haar eerste - wankele - pasjes. Het applaus van alle kanten deed haar deugd en wakkerde haar zelfvertrouwen zichtbaar aan. Ik vermoed dat ze over een paar weken met vaste tred door het huis schrijdt dus we zullen nog maar even genieten van haar laatste kruipsessies. Want terwijl haar broer een ware paracommandostijl hanteerde (plat op de buik en schuiven maar) kruipt zij werkelijk volgens het boekje. Mooi op handjes en knietjes. Heel parmantig met het hoofdje en de poep in de lucht ...

Het hele weekend wou ze rechtstaan en stappen, keer op keer op keer op keer. Dat ik soms al eens voor eten op tafel moest zorgen of een was draaien en ophangen, strookte niet met haar ideaalbeeld en de krokodillentranen vloeiden dan ook rijkelijk op die momenten. En zo ben ik weer tot speelgoed gereduceerd. Mama niet als individu maar als verlengstuk om haar eigen mogelijkheden te vergroten. Maar ik doe het graag want ik weet maar al te goed hoe vlug die tijd voorbij gaat. Zoonlief is intussen in de fase beland dat er geen knuffels of zoentjes meer te rapen vallen, zelfs niet bij het afscheid. Ik herinner me nog levendig de keren dat hij me achterna kwam gehold voor nog een laatste knuffel en hoe hij soms zijn armen om mijn benen sloeg om met een hart vol liefde 'mijn mama' te fluisteren, nog maar een paar maanden geleden. Dat hartverwarmende snoezelen is hij op korte tijd plots verleerd, tot mijn immens grote spijt. Gelukkig is er nog een knuffelzieke en kusjesgrage dochter om mijn moedergevoelens op bot te vieren.

Wat lopen betreft, heb ik gisteren ook zelf een bescheiden overwinning behaald. Aangezien mijn enkel (jaja, knie is OK nu maar nu zorgt de enkel voor blessureleed) meer pijn doet bij het stappen dan het lopen, heb ik een paar pauzes in les 14 aan mijn laars gelapt en heb ik dus meteen twee keer een volle 14 minuten gelopen, met een bescheiden 2 minuten stappen tussendoor. Wat mijn liefste eens diep deed zuchten bij mijn terugkeer want daarna liep ik te hinken als een overjaars paradepaard. En nu laat ik mijn pijnlijke knoken rusten tot morgenavond.

Enkele zwaai,

Linneke

donderdag 3 september 2009

Lopersleed ...

Les 12 van de moeder-aller-start-to-runners Evi Gruyaert heeft me bijna genekt. Halfweg speelde mijn kniepees weer op met pijnscheuten in de vorm van korte stroomstootjes en heb ik het tempo dus wat vertraagd. Ik merk dat de pees vooral protesteert bij lange passen en ik dus beter mijn looppassen inkort. Ik heb me dus wijselijk beperkt tot één les en zal nu braaf een paar dagen rust inlassen. Aangezien mijn knie weer dik staat, lijkt me dat geen overbodige luxe. Ik hoop echt dat ik het lopen niet moet opgeven want ik heb er werkelijk deugd van.

Ik word voor het eerst nu zelf geconfronteerd met een ouder wordend lichaam. Het wel willen maar niet kunnen. Zonder waarschuwing vooraf. Een lesje in nederigheid na al mijn gespot met het gepiep, gekraak en gesputter van het lijf van mijn liefste bij zijn wekelijkse voetbalcapriolen.

En we kraakten en piepten en sputterden samen nog lang en gelukkig ...

Lijdzame zwaai,

Linneke

woensdag 2 september 2009

De schoolstrijd ...

Zoonlief heeft zijn derde 'eerste schooldag' met glans doorstaan. Dat is ooit nog anders geweest en ook daarna nog. Dit jaar stormde hij door de schoolpoort zonder nog op of om te kijken. Hij had zijn vriendjes gezien en weg was hij ... Zelf stond ik ook heel wat minder gespannen tegenover de start van het nieuwe schooljaar want ik heb hem niet eens zelf naar school gebracht. Mijn liefste was thuis en ik kon dus vroeger aan het werk. Dat zou twee jaar geleden ondenkbaar zijn geweest. Maar hij kent de juf, school en klasgenootjes dus ik verwachtte geen problemen. Volgend jaar voorspel ik heel wat meer zenuwen want dan gaat zoonlief naar het eerste leerjaar en bij die mijlpijl wil ik wel aanwezig zijn.

En het jaar daarna is dochterlief klaar voor haar allereerste schooldag. Pfff, ik mag er nog niet aan denken ! Vanmorgen nam ik haar eens mee naar school om broerlief uit te zwaaien maar ze was compleet overdonderd door al dat jonge geweld. En ook bij haar 'moeke Bea' heeft ze het momenteel moeilijk want daar zijn twee nieuwe kindjes en die zijn blijkbaar nogal levendig. Ons gevoelige hartje houdt niet zo van drukte en slaapt niet goed meer bij de onthaalmoeder. 's Avonds is ze dan ook stikkapot. Dat blijkt wel als ze letterlijk door haar armpjes zakt bij het kruipen - en dan bonst haar gezichtje onzacht tegen de vloer en stromen we onder de waterlanders. Haar avondklok is dan ook wat vroeger ingesteld nu. Al blijft er zo wel heel weinig tijd over met haar na het werk. Hopelijk verandert dat snel weer ...

Schoolse zwaai,

Linneke