maandag 26 februari 2007

Over putten en geulen...

Vrijdagavond doe ik altijd de wekelijkse boodschappen. Dan is het lekker rustig in de supermarkt want ik heb een hekel aan wachtrijen en drukte. Het is dan wel meestal zo rustig dat er maar één kassa meer open is, maar dat is nog nooit een probleem geweest. En nu horen jullie me dus al afkomen…

Vrijdag was even anders. Voor mij aan de kassa stond een vrouw met een boodschappenmandje. Dat schiet lekker op, dacht ik nog goedgemutst. Ze dumpte haar spullen snel op de loopband en liep terug de gang in. Geen probleem, ik vergeet ook wel al eens iets, bleef ik even positief denken. Een tijd later stond ze er terug met armen vol spullen die ze op de band dumpte om dan weer te verdwijnen in de gangen. Blijkbaar was mevrouw dus nog vrolijk aan het verder winkelen… Intussen was het wel haar beurt maar de kassierster kon niet verder want mevrouw was in geen velden of wegen te bekennen en bleef ditmaal een hele poos weg. De rij zuchtenden achter mij begon aan te groeien en ook mijn geduld begon op te geraken (voor zover ik daarmee gezegend ben).

Uiteindelijk kwam ze terug, beladen met bergen spullen. Ik keek haar eens aan met afkeurende blik maar olala… een ware Franse colère was het minder subtiele antwoord. Ik bleef kalm (lekker zen) maar antwoordde toch dat ik het geen manieren vond om zoveel mensen minutenlang te blokkeren. Iets vergeten, is menselijk, maar ze was blijkbaar nog volop aan het winkelen terwijl ze intussen de kassa gijzelde. Maar het enige dat uit haar lieflijke mond kwam, was: “pute !” en “ta geule !”. Mijn Frans was dan toch nog iets genuanceerder… Toen kwam ook haar man opdraven. Ik kreeg het even warm want een dergelijke scène had ik niet voorzien op deze rustige vrijdagavond. Gelukkig bleek hij iets minder aangebrand. Hij zag er wel geen graten in dat zijn madame minutenlang de gangen afschuimde om haar boodschappen verder te zetten terwijl half Vlaanderen mocht toekijken en wachten, maar haar verbaal geweld vond hij gelukkig ook ongepast. Toen ze maar bleef schelden, keerde hij zich zelfs tegen haar en snauwde haar toe dat ze haar mond moest houden en inpakken… My thoughts exactly !

Ik kreeg bij haar vertrek nog de afscheidsgroet dat ik een Vlaamse racistische trut was. Hmmm, als ze Vlaamse was geweest, was ik vast iets minder zwijgzaam en lijdzaam gebleven... Ik vond haar reactie en houding tegenover mij trouwens veel racistischer en onverdraagzamer. Maar die truttige conclusie heb ik maar voor mij gehouden. Ik had niet meteen zin om met twee blauwe ogen, een bloedneus en een mes tussen de ribben huiswaarts te keren.

Een laffe zwaai,

Linneke

donderdag 22 februari 2007

Feet on fire !

Om mijn loopexploten verder te ondersteunen, ben ik gisteren na het werk - gewapend met een boodschappenlijstje - naar een gespecialiseerde loopwinkel gereden: Runners Service Lab in Sint-Amandsberg. Een googlevondst van jewelste…

Slechte loopschoenen mogen niet langer een excuus zijn voor mijn inactiviteit van deze week. Al heb ik momenteel wel een ander excuus in de vorm van een gekneusde knie (don’t ask !). Maar aangezien die niet gekneusd zal blijven, ben ik dus niet bij de pakken blijven zitten…

Het viel me al heel erg mee dat de winkelverantwoordelijke niet in lachen uitbarstte toen ik hem op de hoogte bracht van mijn loopintenties (ik moet nog wat schaven aan mijn gezwinde hindeloop…) en zelfs niet toen ik hem mijn oude loopschoenen toonde. R S Lab bleek dus een goede keuze: eerst een professionele ganganalyse (inclusief wetenschappelijke 2-meterplaat footscan, professionele Tunturi-loopband en Foot adviser) en een strenge beoordeling van mijn oude loopschoenen (reebokjes sublieme kwaliteit maar tot de veter versleten – nikies genre lege – weliswaar mooie - doos). En dan was het passen, testen en kiezen geblazen. En ik ben juist zo’n held in het doorhakken van knopen… Ze zaten allemaal zowat als gegoten maar de meeste punten gingen uiteindelijk toch naar Brooks. Leken net dat ietsje beter aan te sluiten. Dus nu ben ik de trotse bezitter van een paar fonkelnieuwe, professioneel ogende Brooks Adrenaline GTS (klinkt als een supersonische raket..) en is het afwachten op betere knietijden om ze in te lopen. Wish me luck !
Gekneusde zwaai,

Linneke

woensdag 21 februari 2007

Afscheid van de decadentie...

Wie graag even watertandt bij fantasieën over wellness-kuren aan zee of zijn/haar liefste graag eens wil verrassen in stijl, kan op deze site alvast ideeën opsnuiven...

Kortom, ons romantisch uitje aan zee was een voltreffer : een ruime luxekamer maar ook de sportieve (fitness en zwembad) en relax (wellness-center)-faciliteiten konden ons zeker bekoren en dat kon de keuken evenzeer. Zelfs met onze buitensporige eisen is met de glimlach rekening gehouden (geen vlees of vis versus geen kaas)... De keuken was verfijnd maar toch niet te decadent hoogdravend - zo hebben we het graag. Onthaal en bediening waren supervriendelijk.

Het lokale nachtleven bleek dan weer een tegenvaller. Toen we na het diner nog eens een stapje in de wereld wilden zetten, bleken we zowat alleen op de wereld - of toch minstens alleen in Blankenberge - te zijn... Geen trendy bar te bespeuren, zelfs geen bruin schipperscafé met een ouwe kapitein ergens pruimend in een duister hoekje. Vast allemaal nog diep in winterslaap.

Een mens kan niet alles hebben blijkbaar...

Relaxe zwaai,

Linneke

vrijdag 16 februari 2007

Continue to run...


16 februari

Mijn ego begint weer wat op te fleuren want jawel, ik heb ook woensdagavond braaf de loopschoenen en het fluovestje aangetrokken voor het vervolgverhaal van mijn loopavonturen. Ik zet dus door ! Al moet ik dringend een paar degelijke loopschoenen zien te versieren. Mijn reebokjes zijn tot op de draad versleten (drama !) en de nikies die ik me vorig jaar heb gekocht omdat ze zo mooi van kleur waren (black beauties), blijken waardeloos (au auw !). En comfortabele schoenen zijn echt wel een must om de ‘goesting’ levend te houden want nu lijk ik na 1.5 km meer een beoefenaar van de hinkstapsprong dan van de Kim Gevaerts-discipline...

Volgende week dus eerst werk maken van de jacht op deftige loopschoenen (vrijgevige sponsors steeds welkom !). En verder heb ik ontdekt dat er midden maart een clubje 'start to run'-ners start in Wichelen. Ze trainen drie avonden per week en na tien weken zou je zonder moeite 5 km moeten kunnen lopen. Dat zou toch al een fikse verbetering zijn want nu haal ik amper 1.5 km aan een stuk, hijg hijg... Drie avonden per week lijkt me wel wat veel van het goeie, ik heb ook nog een leven, maar twee zou toch moeten lukken. Als ik maar gemotiveerd blijf en niet herval tot een voornamelijk vegetatief bestaan !

Zwaai,

Linneke

woensdag 14 februari 2007

Te vlam en te pan...

14 februari

Het smartlapliedje Du van Peter Maffay is voor de tweede keer op rij verkozen als mooiste liefdeslied door De Standaard-lezers. Kortom, het is alweer Sint-Valentijn vandaag...

Normaal gezien ben ik allesbehalve een Valentijn-adept maar dit jaar wou ik mijn liefste toch nog eens verrassen. Ik kan de keren dan ook niet tellen op beide handen (én voeten) dat we de voorbije weken en maanden hebben verzucht wanneer we nog eens tijd voor ons tweetjes zouden hebben. Al ligt dat in de eerste plaats aan ondergetekende want ik heb het toch zo moeilijk om ons sprinkhaantje achter te laten.

Soit, dit keer van mijn hart een steen gemaakt en een superdeluxe verwenuitje geboekt voor twee. Hotel aan zee, coupe champagne bij aankomst, luxekamer, viergangendiner, ontbijtbuffet, twee uren privégebruik van sauna en stoom- of massagebad, fitnessruimte, zwembad... Jaja, het klinkt alvast veelbelovend. Of het ook meer doet dan veelbelovend klinken, laat ik jullie weten na het weekend...

Romantische zwaai,


Linneke



dinsdag 13 februari 2007

Start to run

13 februari

Applaus, applaus... Bibi is er gisteravond in geslaagd om een eigen interpretatie van het start to run-programma weer te geven. Het gaat evenwel niet om het klassieke groepsprogramma maar om een op-eigen-houtje-programma. Al heeft dat eigen houtje er wel toe geleid dat mijn loopschoenen bijna twee jaar geen voet hebben gezien... Maar kom, ik ben vastbesloten mijn leven te beteren : hier en nu !

Al is er veel werk aan de conditiewinkel want ik vrees dat er momenteel nog moet worden gegraven naar die conditie. Een paar maanden geleden leek het zoveel beter te gaan, maar toen had ik wel een gezelschapsdame. Ze heeft intussen helaas afgehaakt - en hetzelfde geldt blijkbaar voor mijn conditie. Na amper 20 minuten met-de-tong-tegen-de-grond-gehuppel door onze schaars verlichte straten, vond ik het welletjes voor deze keer. Ik wil mijn buren graag nog onder ogen durven komen...

Maar het voornemen blijft: elke maandag en woensdag ga ik ervandoor. Bij voorkeur meteen na het werk want als ik eerst naar huis ga, en daar man en zoon aantref, krijgen ze me met geen kniptang meer los van hen...

Hoe dat afloopt, kunnen jullie hier uiteraard op de voet volgen...

Pijnlijk gespierde zwaai,

Linneke

vrijdag 9 februari 2007

Dikke-truiendag


9 februari 2007

Volgende week vrijdag is het Dikke-truiendag (zie http://dikke-truiendag.lne.be). En jawel, ook mijn werkgever doet een duit in het zakje. Al zal de realiteit vast minder ijzingwekkend zijn dan de titel doet vermoeden want het komt er blijkbaar gewoon op neer dat de thermostaat één graadje minder wordt gedraaid. Met één dikke trui zal Mevrouw Koukleum hier dus nog steeds volstaan. En toch zorgt die ene graad minder al voor 7% minder energieverbruik en dus ook 7% minder CO2-uitstoot...

Na het zien van ‘An Inconvenient Truth’ probeer ik toch echt wat te letten op mijn energieverbruik. Ook onze electrabel-factuur kan er enkel wel bij varen. De desastreuze wetenschappelijke voorspellingen maken me dan ook bezorgd voor de volgende generaties. Zoals een wijs iemand ooit zei: we hebben de aarde niet gekregen van onze ouders maar geleend van onze kinderen…

Maar wat kan je doen als individu? Soms hoor ik wel eens dat het allemaal geen zin heeft want op je eentje verander je niets. En doet men dus niets. Daar ben ik het NIET mee eens. Anders was ik ook nooit vegetariër geworden want veel verschil maakt dat vast niet uit voor de grote vleesindustrie. Maar ethisch en moreel gezien, gaat het voor mij om deze ene vraag: “Are you coming with a solution or part of the problem?”.

En daarom denk ik na over wat ik als individu kan doen om het milieu te sparen. Al beken ik meteen dat er nog veel ruimte voor beterschap is…

Zwaai-vol-goede-intenties,

Linneke

donderdag 8 februari 2007

Aha-erlebnis

8 februari 2007

Terwijl de rijkelijk vallende sneeuwvlokken buiten het zicht op de torens van Gent opfleuren, klaart mijn inzicht in het aanmaken van een blogpost een beetje meer op. Ik heb zowaar ontdekt hoe foto's toe te voegen ! Applaus... Ik kwak er hier meteen eentje bij. Helaas zal het er geen zijn van de uitbundige sneeuwval want mijn fototoestel ligt natuurlijk weer gewoon thuis nutteloos te wezen. Als moderne blog-owner zal ik toch eens moeten leren nooit zonder mijn wapens het huis te verlaten...

Een foto van Branco dan maar. Velen zullen deze vast al hebben gezien maar hij staat er zo schattig op dat het toch ook een plekje in mijn blog verdient. De dag dat ik even fotogeniek ben, plaats ik er ook eentje van mij ! Beloofd...

Zwaai,

Linneke

vrijdag 2 februari 2007

Het privacy statement van een belaagde vrouw

6 februari 2007

Als moeder van een tweejarige ontdekkingsreiziger begin ik steeds meer het doelwit te worden van zijn ontembare expansiedrang en decadente exploratiedrift. Adieu privacy, zeg maar !

Aan heel primaire behoeften - zoals een bezoekje aan het toilet - kan ik niet meer voldoen zonder een toeschouwer op de eerste rij die ongevraagd ook nog eens commentaar levert en, nog meer ongevraagd, uitdrukkelijk assistentie wil verlenen bij elke handeling. Ik kan enkel nog met heimwee terugdenken aan de veilige beslotenheid van blinde muren en gesloten deuren uit mijn vorige leven. Positief gevolg van zijn observatie-obsessie evenwel is dat deze mini-Marco Polo steeds meer interesse krijgt in zijn eigen potje...

Een andere dagdagelijkse handeling die hem mateloos blijft boeien, is mijn ochtendritueel van de BH dichthaken. 'Kijken ! Toe doen !' brult hij voor zijn schijnbaar gehoorgestoorde moeder als hij ziet hoe ik aan de slag wil gaan, rent naar mijn rugzijde en staat met open mond toe te kijken hoe ik dat ding ook nu weer foutloos dichtkrijg. Daarna krijg ik een welverdiend applaus en bedenk ik dat hij over twintig jaar de meest geroutineerde man ter wereld moet zijn, met al die prille voorkennis van het functioneren van de BH. Al zal hij die kennis dan vast gebruiken in omgekeerde zin, bij het openhaken van diezelfde niemendalletjes van kant, satijn of wat er in die tijd zoal in de mode zal zijn.

Zijn latere vrouw mag me dus dankbaar zijn - ik ben nu reeds begonnen met het bedreven maken van mijn zoon in essentiële onderdelen van het liefdesspel. In de liefde zal hij alvast geen afknapper zijn door gestuntel en geklooi aan BH-sluitinkjes... Graag gedaan !

Zwaai,

Linneke

L'enfer, c'est les autres...

2 februari 2007

De mens is nooit tevreden, zegt men wel eens. Maar soms vraag ik me af of we niet zo gemaakt worden, alsof het nooit 'af' kan zijn en we altijd opnieuw een nieuw streefdoel of een andere opdracht krijgen toebedeeld.

Denk maar eens terug aan je kindertijd en herinner je die akelige vragen van harige 'tantes' en kale 'nonkels' met veelal meewarige blik: "En hoe gaat het op school?". De rillingen lopen nog steeds over mijn rug bij de herinnering ! En toen ik ouder werd, kwamen er andere, en soms nog moeilijkere vragen met nog meewaardigere blik gesteld: "En nog geen werk?" (Lees: 'serieus' werk want ik heb altijd gewerkt sinds ik de schoolbanken verliet, maar niet iedereen vond mijn bezigheden even legitiem. Vooral werken voor GAIA bleek voor veel controverse te zorgen. Smile...)

Nog wat later werd het: "En nog geen lief?". Nadat ik een decennium als een heuse Bridget Jones-kloon had gesleten, kwam dat superlief dan toch nog opdagen. En kondigde een nieuwe vraag zich aan: " En wanneer luiden de huwelijksklokken?". Toen hebben we iedereen even in snelheid gepakt door vlug een aanbeden spruit op de wereld te brengen. Maar tevergeefs want ja hoor, daar klinkt alweer de volgende vraag: "En wanneer komt het volgende?"...

Zie je wel: l'enfer, c'est les autres. Die Sartre was nog zo dom niet!

Toch nog even snel antwoorden om deze vraag alvast uit te schakelen : we zijn heel gelukkig en tevreden met ons drietjes - en dat houden we graag (nog even) zo !

Benieuwd welke levensvragen nu op me zullen afkomen... Laat jullie maar eens goed gaan! :-)

Zwaai,

Linneke