vrijdag 30 mei 2014

Volare!

Over een paar dagen viert dochterlief haar zesde verjaardag. En dat vraagt om speciale plannen …

Drie jaar geleden was Plopsaland de gelukkige om de jarige te mogen verwelkomen. Voor haar vierde jaargang gingen we een dagje naar Technopolis. Haar vijfde levensjaar vierde ze in Boudewijn Sea Park. Telkens een uitstapje waar ze weken en maanden later nog vol napret over vertelde ...

Dat moet dit jaar dus minstens even goed worden. Aan de voorbereiding zal het alvast niet liggen want morgenochtend stappen bij het krieken van de dag dochterlief en haar drie meest innige vrouwelijke fans (haar mama, oma en meter Bin) het vliegtuig op richting la bella Italia!

Zes verjaardagskaarsjes uitblazen aan de voet van de Vesuvius, het is niet aan iedereen gegeven … Volgens kenners is de Baai van Napels zowat de mooiste regio van Europa: de Amalfitaanse kust, Pompei, Capri, citroenboomgaarden … En dat alles in het land van pizza en pasta – de lievelingsgerechten van dochterlief. Vanaf morgen wordt het dus een weekje ‘dolce far niente’ waarbij ze haar mama eens niet moet delen met de was, de plas, de kookpotten, de broer, het werk, de e-mails en alle andere dingen of mensen die me wel eens durven opeisen ...

Lenca in Italië, wat een avontuur!

maandag 12 mei 2014

Hallo Jambo

Mijn geschiedenis met jou gaat al terug tot september 2001. Misschien zelfs nog een paar weken eerder want nadat je geboren was en ik wist dat ik je in huis zou nemen, begon de zoektocht naar een geschikte naam. Die kwam heel toevallig naar me toe, tijdens een reis in Kenia. Dagelijks hoorde ik daar meermaals het melodieuze woord ‘Jambo’ weerklinken: Swahili voor ‘hallo’. En realiseerde ik me plots dat het woord zich ook uitstekend leende als naam voor een kat ...

En toen kwam je bij mij terecht. Een halflangharige schildpadkat met heel veel karakter en weinig nood aan lijflijk contact. Gelukkig maar want als late twintiger met een drukke baan en een uitgebreid sociaal leven was ik vaak op pad en jij dus veel alleen. Niet dat dat je deerde want we leefden in het veld en daar had je alle plaats om te jagen en te genieten van de vrije ruimte. Je leefde dus je eigen leven en genoot van al die vrijheid. Omdat ik regelmatig naar het buitenland ging voor het werk, besloot ik toch maar om je een zusje te geven zodat je altijd gezelschap zou hebben. En zo kwam Loki erbij, onze Noorse God van chaos en onvoorspelbaarheid. Grote liefde werd het echter nooit tussen jullie. Al leerden jullie wel elkaar te dulden. Zolang ze maar wist wie de baas was: jij.

Toen begon ik aan een gezin en was er een verhuis naar een kindvriendelijke woonwijk. Het waren vooral jij en Loki die daarvoor de prijs betaalden. Weg waren de velden en de weilanden waar jullie urenlang konden spelen en ronddwalen. Dat heb ik altijd jammer gevonden voor jullie en gaf me ook veel het gevoel te falen als baasje. Jullie bleven wel maar ik zag in jullie ogen een lichtje uitgaan aangezien jullie leefwereld plots inkromp tot een veranda en een tuin. Ik heb nog gezocht naar een boerderij als nieuwe thuis voor jullie maar omdat ik te weinig zekerheid had dat jullie daar de nodige zorgen zouden krijgen, heb ik jullie nooit kunnen loslaten. Jarenlang leefden jullie daarop aan de rand van ons gezin. Jullie kwamen eten en wij werden geduld, maar verder reikte de band niet ...

Tot ik een half jaar geleden plots merkte dat je moeite had bij het eten. De dierenarts stelde vast dat jouw gebit in lamentabele toestand verkeerde en greep in. Na die operatie was je miraculeus getransformeerd tot huiskat: telkens je de kans had, kwam je binnen, liet je strelen en oppakken, en sliep in een mandje naast het vuur. Je liep achter ons aan en bedelde om aandacht. We omarmden je van ganser harte en met veel dankbaarheid, ervan overtuigd dat jouw tweede leven nu begon als echt gezinslid.

Maar een paar weken geleden stelden we vast dat je toch wel heel mager werd, ook al at je de oren van ons hoofd. Je was altijd al een mager en pezig diertje maar stilaan werd het ziekelijk. En je werd traag. In de keuken viel ik bijna dagelijks over je heen omdat je rond mijn benen draaide en niet op tijd opzij ging terwijl ik met borden en kookpotten in de weer was. Zodat ik al eens sakkerde op jou, totdat ik me realiseerde dat je stilaan een oude vrouw werd en ik dus wat meer respect en geduld voor je mocht opbrengen.

Tot een week geleden. Loki passeerde je rakelings op het vloerkleed. Terwijl je haar anders een stevige poot tegen de kop had geplant om te laten voelen dat jij de baas was en zij uit je buurt moest blijven, stapte jij opzij en week uit voor haar. Op dat moment wist ik dat je hulp nodig had. Jij zou nooit een stap opzij zetten, jij zou nooit plooien … Er moest iets aan de hand zijn

De dierenarts kwam en stelde een abnormaal hoge hartslag vast. Toen ik haar vertelde dat je bergen at en toch bleef vermageren, wist ze genoeg. Vermoedelijk een schildkliertumor. Een bloedonderzoek bevestigde dat en toonde aan dat ook je lever het niet goed doet. Een behandeling met radioactieve bestraling was een mogelijkheid, totdat uit je bloedproeven bleek dat je ook leukose had, een vorm van leukemie … Een doorgedreven behandeling had dus geen zin meer. Om je toch nog een beetje kwaliteitsvolle tijd te geven, krijg je nu medicatie om je schildklier te normaliseren. En is het hopen dat deze snel aanslaat zodat je kan aansterken en weer kan genieten van de tijd die je nog rest.

Op één punt trekken we weliswaar de lijn: als je pijn hebt, stopt het. Maar tot die dag halen we alles uit de kast om jou te helpen. Want je hoort bij ons, jij schattig pluizig poezebeest, en ik mag er niet aan denken dat het afscheid nadert ...

maandag 5 mei 2014

Bendeweekend 2014

 
Het voorbije weekend was het even echt vakantie. De editie 2014 van het Bendeweekend duurde ook nog eens een dagje langer dan voorgaande jaren. Zo zagen we elkaar al op vrijdagochtend aan de poorten van de Efteling.
 
Met 13 volwassenen en 10 kinderen tussen 1 en 12 jaar was het weliswaar niet mogelijk om de hele dag samen te blijven maar iedereen maakte er op zijn tempo en in wisselende samenstellingen een fijne dag van. Het kindergrut was zo al meteen opgewarmd voor een weekendje voluit samen spelen.

Nadien trokken we naar vakantiehuis De Leilinde. En vanaf dat moment hadden we een quasi kinderloos weekend. We moesten er enkel voor zorgen dat er op tijd en stond iets op tafel stond, maar verder zagen we bijna geen kinderen. Die hadden het veel te druk met spelen en stoeien. Tien kinderen die drie ganse dagen met elkaar doorbrengen en toch geen seconde ruziemaken, het lijkt bijna utopisch maar is blijkbaar toch echt mogelijk …
Op zaterdag brachten we een bezoekje aan Breda, al viel die stad me toch lichtjes tegen. Maar misschien waren we gewoon niet voldoende voorbereid en zijn we er dus wonderwel in geslaagd om alle mooie plekjes blind voorbij te wandelen tijdens onze stadswandeling …

Zondag maakte evenwel heel veel goed: toen brachten we een bezoekje aan het Nationaal Park Loonse en Drunense Duinen. Memorabel want plots sta je temidden van een woestijnlandschap waar je dat totaal niet verwacht. Na een dik uur ploegen door het zand, sleepte dochterlief haar tong zowat over de grond van vermoeidheid maar ze had het toch voor geen geld ter wereld willen missen.

 
 

En verder is er uiteraard volop gesmikkeld en geaperitiefd, naar jaarlijkse gewoonte. En blijft het toch opmerkelijk dat mensen die je door de band amper een paar keer per jaar in levende lijve ziet, toch meteen weer op dezelfde golflengte zitten. Geen discussies, geen pijnlijke stiltes, geen ergernissen … Gewoon een groep mensen die genieten van een zorgeloos weekend zonder verplichtingen en met fijne babbels.