maandag 27 oktober 2014

De duistere toekomst dankzij zonnepanelen ...

Ik weet niet goed meer wanneer het precies was maar het zal intussen toch al een vijftal jaren geleden zijn. Een man kwam langs om het plaatsen van zonnepanelen op het dak te bespreken. Het aanbod klonk alleszins heel aanlokkelijk: groene stroomcertificaten van 650 euro, gespreid over twee jaren konden we de investering inbrengen voor maximale belastingmindering enz. Kortom, we zouden heel wat besparen en onze investering meer dan dubbel en dik terugverdienen. En dat geloof(de) ik graag maar toch hebben we het niet gedaan. Waarom? Volgens het aantal zonnepanelen dat op ons dak kon, zouden we enkel nog maar ons dagverbruik kunnen dekken en zou het nachttarief – het gros van ons verbruik want elektrische accumulatoren en waterboiler laden ’s nachts op - dus nog volledig van het net moeten gehaald worden. Het rendement van de zonnepanelen was dus eerder beperkt voor ons huishouden. Toch bleef de man aandringen en zonnepanelen promoten als een heel goede belegging, door de zware subsidiëring vanwege de overheid. Maar dat vond ik een foute motivatie – als ik zonnepanelen leg, gaat het om het milieurendement en niet het financieel rendement - dus we gingen niet in op het aanbod.

Zoveel jaar later is gebleken dat er toen sprake was van een dergelijk zware oversubsidiëring dat er inmiddels een gat van maar liefst 1,7 miljard is geslagen én dat de prijs voor elektriciteit de komende tijd mogelijk met 30% zal stijgen ... - toch wel een duister gevolg van dat hele zonnepanelenverhaal.  Dan merk je weer eens hoe eerlijkheid niet loont. Je laat geen zonnepanelen leggen omdat het vooral neerkwam op een hold-up op de staat. Maar omdat je niet hebt meegewerkt aan het systeem, wordt er nu een hold-up gepleegd op jouw gezin ...

Dan vraag ik me af wat de moraal van het verhaal is voor alle gezinnen die niet in het zonnepaneelverhaal zijn gestapt, omdat ze het financieel niet konden of moreel en ethisch niet verkozen te doen ... Volgens mij is het dit: profiteer van de staat, zonder scrupules, zodra je de kans hebt. Want als je dat niet doet, krijgt jij uiteindelijk de rekening gepresenteerd ... Logisch toch?

donderdag 2 oktober 2014

Levenslessen op en naast de piste ...

Paardrijden blijkt niet zomaar een hobby. Steeds meer ontdek ik dat het ook nog eens vol levenslessen zit.

Zoals die keer dat het paard van zoonlief schrok van een passerende tractor, een onverhoedse beweging maakte en zoonlief in het zand beet. We lieten hem even bekomen maar verder geen medelijden: na vallen is het rechtstaan, het stof van je afslaan, terug opstijgen en weer doorgaan … Zoals in het leven zelf.

Een volgende les legde de lesgeefster balken op de grond en moest zoonlief zijn paard daarover leiden. Daarbij drukte ze hem op het hart dat hij niet naar de balken mocht kijken maar dat hij er reeds voorbij moest kijken. Anders zou zijn paard zijn aarzeling opmerken en er niet over willen stappen. En toen realiseerde ik me dat het ook zo in het leven is: je mag je niet blindstaren op hindernissen want dan worden die onoverkomelijk. In je hoofd moet het zijn alsof je er reeds voorbij bent. En dan gaat het gewoon vanzelf.

Een andere levensles leerden we in ‘the Old Horses Lodge’, een pension voor verwaarloosde, mishandelde en oude paarden en ezels. Ik wou zoonlief namelijk tonen dat er ook een keerzijde aan de medaille van dierenliefde is. Sommige mensen kopen een paard maar kunnen of willen er na een tijdje dan niet meer voor zorgen omdat het teveel tijd vraagt, teveel geld kost of wat dan ook. Met alle gevolgen van dien voor de dieren in kwestie: ondervoeding, hoefbevangenheid, longaandoeningen … Zo wilde ik hem tonen dat je een engagement pas aangaat als je de wil, de kennis en de mogelijkheden hebt om dat engagement ook op langere termijn aan te gaan. Het bezoek maakte alvast indruk op ons allen en zoon- en dochterlief mogen zich binnenkort peter en meter noemen van respectievelijk Sprite en Tinkerbell.