De onbemande vrouw

Oeps, vannacht een flater van jewelste! Ik was even de basic essentials voor zoonlief vergeten ... Ik had zoonlief gisteravond al ruim voor bedtijd een pyama aangetrokken en daarom nog geen pamper. Maar die broodnodige pamper ben ik hem dan wel nog vergeten aandoen voordat ik hem instopte. Gevolg om 1u30 vannacht: een huilende zoon die ik druipnat uit bed mocht plukken. Schaamtevolle zwaai, Linneke

Om mijn 'fenomenale' organisatievermogen tot nog grotere hoogten te brengen is het ochtendritueel van zoonlief ten huize Bollewerk deze ochtend succesvol uitgebreid met : pyama uit, op potje voor een plasje en een hoopje (al dan niet onder luidkeels protest), kleren aan, schoenen aan, wegwezen... :-) En jawel, ik was op tijd op het werk, hoera!

Mijn parents zitten aan één of andere Spaanse costa te genieten van veel dolce far niente (en gelijk hebben ze). Aangezien zoonlief normaal gezien op woensdag wordt overstelpt met – zeg maar: compleet verzopen in! - grootouderlijke liefde, mocht ik de honneurs gisteren waar nemen en een peuter op speed entertainen. Al moet het gezegd, hij gedroeg zich voorbeeldig ! Zelfs het potje kreeg trouw bezoek. De kans op ongelukjes wordt bijna herleid tot nul als hij gewoon in zijn blote kont kan rondlopen... Dan gaat onze miniatuurnaturist zelfs volautomatisch op het potje. Dat scheelt ook lekker veel in was ! In de voormiddag zijn we naar de markt in Lokeren gegaan met ‘Meisje’ Binneke. Het weer zat mee en we konden dus gezellig kraampjes kijken, wafeltje snoepen, een parkje bezoeken en zelfs een plantenzaak leegroven. In de namiddag kon zoonlief nog wat stoeien in de tuin om dan compleet uitgeteld onder zeil te gaan. En toen kwam ook papa thuis en was de exclusieve mama-tijd voorbij. Volgend...

Als bevoorrechte houdster van een weekje vakantie doe ik een ijverige poging tot een grondige lenteschoonmaak. Al is dat niet evident in het gezelschap van een peuter die liefst van al zijn mama zou opeten als hij kon om toch maar zeker te zijn dat ik alles zie en hoor dat hij doet, denkt, zegt, wil... De voorbije dagen waren ook nog eens druk gevuld met paaseieren rapen, paasontbijten, verjaardagsblues, verwennerijen enzomeer. We zullen weer chocolade kunnen vreten tot sinterklaas ! :-) Bij ons is zowaar een minispringkasteel gedropt en onze miniheld is er met geen stokken af te slaan... Zijn potjestraining is door al die voorbije buitenhuisactiviteiten helaas enigszins gestrand maar vandaag heb ik de draad weer opgepikt. Met als gevolg dat ik niet alleen mijn kasten en huisraad mocht sponsen en zemen, maar ook achter mijn telg aanhollen met emmer en dweil. De stickertjes hebben helaas stilaan hun bekoring verloren dus als nieuwste potjespromotiemiddel gebruiken we nu het m&m-etje...

Het arsenaal stickertjes en stempeltjes op de vroeger zo blanco keukenkasten ten huize Bollewerk groeit gestaag aan. Zoonlief slaagt er in om onze pamperfactuur gevoelig te laten dalen door zijn potje met de regelmaat van de klok van inhoud te voorzien. Zelf ’s nachts houdt hij zijn blaastraining vol want net voor hij in bed gaat, wil hij nog eens plassen en als hij ’s morgens opstaat is zijn luier meestal kurkdroog – om dan wel meteen een flinke donatie aan potjesland te geven. Ik ben alvast zwaar onder de indruk dat hij hier op zo korte tijd in slaagt ! Stilaan bereidt hij zich dus – onbewust – voor op zijn eerste kleuterklasje. En ik verbaas me steeds meer over de vorderingen die hij maakt. Zijn woordenschat breidt uit – uitspraken als ‘stoute mama’ inclusief – en hij wordt steeds ondernemender – met talloze builen, blauwe plekken en schrammen tot gevolg… Gisteren nog maar is hij overkop gegaan met zijn loopfietsje, met de obligate bloedende lip tot gevolg en vanmorgen een knoert va...

Vannacht om 00u30 galmt een ruitendaverend “mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!” door het huis. Zoonlief heeft een verstopte neus en ik mag die dus spoelen. Als we dan toch beneden zijn, vindt hij dat ik maar meteen ook zijn luier kan verversen. Ik heb zijn luier nog maar pas losgemaakt of hij springt recht en sprint naar zijn potje. Nog geen minuut later toont hij me enthousiast het resultaat : een plas om U tegen te zeggen ! Ik sta even in beraad of ik ook s nachts voor de hele ceremoniële rimram moet gaan maar aangezien hij zichzelf trakteert op een daverend applaus en minstens hetzelfde van mij verwacht, is dat blijkbaar geen echte vraag. Dus : potje legen in de WC en uitspoelen, Branco mag doortrekken, en dan het obligate stempeltje op de hand en zelfgekozen stickertje op de dikke duimenkaart . Ook daarna is hij nog altijd zo opgewonden door zijn eigen plasprestatie dat ik hem slechts met veel moeite terug in bed krijg. Wat hem betreft, had de nieuwe dag al mogen beginnen ! We zijn dus bego...