maandag 30 juni 2014

Toekomstdromen ...

De voorbije weken en maanden word ik regelmatig geconfronteerd met situaties die indruisen tegen mijn controledrang en waardoor ik zwaar in het verzet ga. En besef ik dus dat die situaties me iets willen leren.

Ik dacht steeds dat ik al heel goed was in loslaten, vooral op het vlak van verwachtingen naar anderen, maar op een aantal vlakken blijkt dat toch nog te hoog gegrepen ... Zo hangt het leven van poezebeest Jambo af van haar bereidheid om dagelijks pilletjes te slikken en een speciaal nierdieet te volgen. En dat lukt zeker niet elke dag, zodat ik soms de drang moet bedwingen om het pilletje niet met lichte dwang te geven. Maar ik weet dat zoiets me één keer zou lukken, maar zeker geen twee. Dan is ze weer huiskat-af. Ik probeer haar dus meer ontspannen te benaderen, vanuit de instelling: lukt het, prima. Lukt het niet, pech gehad en volgende keer beter. Maar mijn controledrang is soms sterker dan mij en dan schiet ik toch weer in die kramp: eet nu toch dat pilletje en dat voedsel, het is goed voor jou, zonder ga je dood … En anderzijds zie ik best hoe haar vlammetje heel langzaam aan dooft. Soms een kleine opflakkering maar het blijft een opflakkering. En daar heeft ze vrede mee. Ze slaapt veel, zoekt ons gezelschap op en lijkt gelukkig. Ik hoop op nog een lange en warme zomer met haar maar wat daarna volgt, kan niemand voorspellen … En daar probeer ik me mee te verzoenen, hoe moeilijk ook.

En dat is peanuts in vergelijking met de hoofdbrekens die zoonlief me bezorgt. Al vier jaren voeren we een ware schoolstrijd met hem. Die jongen is gezegend met een gezond pak hersencellen maar helaas niet met de wil om ze ook te gebruiken. Dat heeft al voor ettelijke scènes in ons Bollewerkje en op school gezorgd. Andere kinderen zouden een arm en een been geven voor zijn verstand, maar zonder wilskracht betekent dat niets. Dreigen, straffen, belonen, praten … alles is al geprobeerd maar uiteindelijk komt het erop neer dat zoonlief het zelf moet willen. En daar loopt het veelal mis want hij wil NIET! Zijn schoolresultaten zijn nog OK maar in grote mate omdat we onpeilbaar veel tijd en energie pompen in die dagelijkse strijd met hem. Stilaan realiseer ik me dat we op die manier allemaal verliezers worden. Onze relatie met zoonlief lijdt onder dat eeuwige gevecht over school. De sfeer thuis is soms uit te drukken in extreme vriestemperaturen. Zijn weerstand en weerzin ten aanzien van schoolwerk en studeren groeit met de dag. En ik voel hoe ik geen meter dichter kom bij mijn doel: een kind dat zijn best doet op school.

Time out voor mezelf dus. Even op een rijtje zetten waar het over gaat. En dan stel ik veel van mijn uitgangspunten in vraag: hij moet 80% halen, hij moet slagen, hij moet zijn best doen … Ik kan dat allemaal willen, maar zoonlief is een andere persoon en ik ben enkel zijn ouder, niet zijn bezitter. En zeker zoonlief draagt zijn eigenheid extreem hoog in het vaandel: hij zal pas iets doen als hij dat zelf echt wil. Hij en hij alleen beslist wanneer. Het wringt onvoorstelbaar maar ik voel gewoon dat ik hem de sleutels in handen moet geven en dat ik meer afstand moet nemen. Dat betekent veel accepteren: dat hij zijn huiswerk niet maakt, dat zijn resultaten kelderen, misschien zelfs een jaar dubbelen … Terwijl ik weet dat hij veel meer in zijn mars heeft. Maar hij is degene die de klik moet maken, die op zoek moet gaan naar het hoe en het waarom van leren en studeren. Hij hoeft het niet te doen voor mij, enkel voor zichzelf. En ik hoop dat het besef komt voor zijn 18 jaar, voordat hij teveel achterstand heeft opgelopen ... Dat vraagt veel vertrouwen en aanvaarding.

Tegelijk moet ik er over waken dat mijn loslaten niet verward wordt met onverschilligheid. Hij staat er niet plots alleen voor, ik blijf op de achtergrond aanwezig en zal hem steunen en helpen waar mogelijk, als hij dat wil. Maar ik dring het niet meer op. Hij is aan zet nu ...

vrijdag 20 juni 2014

Het zit er (bijna) op ...

De toetsenperiode van zoonlief is meestal geen tijd waar ik naar uitkijk. Integendeel zelfs, vorig jaar was ik na afloop zowat klaar voor de psychiatrie. Dit jaar verliep gelukkig veel vlotter, de leerstof leek me ook veel minder omvangrijk en de nadruk lag vooral op het testen van verworven kennis en minder op het inpompen van leerstof allerhande. Misschien ook omdat de klemtoon vooral op wiskunde lag: meetkunde, getallenkennis, meten en metend rekenen, toepassingen, hoofdrekenen en cijferen. Daarbij ging ik ervan uit dat we niet veel meer konden veranderen als hij zaken nu nog niet zou snappen of kunnen. We hebben de leerstof wel geoefend maar ik liet de verwachting los dat hij plots het licht zou zien als dat op dat moment nog niet het geval was.

Al zorgde hij soms wel voor hilarische uitspraken, waar ik best niet teveel bij stilsta …

Zo had hij een toets taalsystematiek waarbij ze onder meer woorden moesten opzoeken in het woordenboek. ’s Avonds pols ik naar het verloop.
  • Hoe was het met je toets?
  • Ah, heel goed! klinkt het overenthousiast.
Ik wil al opgelucht aan iets anders beginnen, als hij vervolgt:
  • Maar er was wel iets raar hoor. We moesten zo’n vreemd woord opzoeken in het woordenboek.
Vreemde woorden … mijn interesse is meteen gewekt! Ik vraag hem het woord op te schrijven: POCHEN.
  • En heb je dat woord dan opgezocht?
  • Ah neen want ik ken dat woord niet dus dat zal wel niet bestaan. De juf heeft zich vast vergist. Ik heb dan maar een ander woord opgezocht …
Midweek kregen ze ook hun toets meetkunde te zien zodat ze hun resultaten al eens konden bekijken.
  • Zo, en wat waren je punten dan?
Lange stilte …
  • Euh, ik denk 8,5.
  • Op tien?
Weer een lange stilte.
  • Ik denk het. Of het kan ook op 15 zijn geweest. Of toch op 10. Ik weet het niet meer.
Vandaag zijn laatste grote toets. Benieuwd wat ik vanavond te horen krijg …

Verdoofd ...

Deze week had ik nog eens een afspraak met de tandarts. Vorig jaar redde ze een tand en ook dit jaar bleek mijn gebit weer averij opgelopen te hebben van mijn nachtelijk ‘klemmen’. Vanaf nu moet ik dus werkelijk elke nacht een beugel dragen zodat ik mijn tanden niet meer zo hard op elkaar kan klemmen totdat de stukken er letterlijk af springen …

Om de tand te herstellen, wou ze me verdoven. Dat gaf nooit eerder problemen maar deze keer was ze de spuit nog maar aan het zetten of ik voelde plots een grote druk op de borst, kreeg tinitus in de oren en voelde me totaal verslappen. Gelukkig merkte ze het meteen ook zelf omdat ik helemaal wit werd en zette ze de stoel meteen weer rechter zodat ik kon bekomen. Na een tiental minuten verdween de beklemming op mijn borst en kon ik geleidelijk aan weer beter horen maar de tand raakte helemaal niet verdoofd.

Ze vermoedde dat door teveel stress of spanning de verdoving meteen door het lichaam is opgenomen. Een tweede injectie geven, leek haar geen goed idee want na zo’n verschijnsel vormen de zenuwen blijkbaar een blok zodat verdoving niet meer werkt, zelfs niet met 10 spuiten. Ze heeft dan maar wat oplapwerk zonder verdoving gedaan maar het was toch even schrikken.

Ze raadde me nog aan om mijn bloeddruk toch eens te laten meten bij de huisarts. Haar kennende maak ik daar best werk van want zij slaagt er meestal in zaken op te pikken waar anderen eerst zwaar over kijken.

donderdag 12 juni 2014

La dolce Italia

Italië heeft vier vrouwenharten gestolen ...

Velen hielden ons voor dat onze bestemming (Sorrento) een van de mooiste regio’s in Europa was en we moeten hen gelijk geven: de baai van Napels, de baai van Sorrento, de Amalfitaanse kust … We kwamen ogen te kort om het dramatische landschap van grillige rotsformaties langs de kustlijn, groene berghellingen, dorpjes tegen steile hellingen gebouwd … te bewonderen.

Al denk ik dat de reis dochterlief vooral zal bijblijven voor de heerlijke keuken … Na amper een paar uur op Italiaanse bodem had ze trouwens al een topadresje gevonden. Tijdens een eerste verkennende wandeling liep dochterlief haar eerste Italiaanse aanbidder tegen het lijf voor een eethuisje. Heel gastvrij en vriendelijk kregen we uitgebreide uitleg hoe we best naar het centrum van Sorrento konden wandelen. Op onze beurt beloofden we ’s avonds eens langs te komen voor ons eerste diner. En dat bleek meteen ook de plaats waar we die reis het lekkerste en gezelligste zouden eten. Dochterlief werd er steeds uitgebreid verwend, vooral nadat ze speciaal voor ‘haar’ Rossario en Jacomo een mooie tekening had gemaakt. Na een week waanden we ons al een beetje stamgasten. En ook elders viel het eten zwaar in de smaak. Terwijl ik thuis dochterlief regelmatig moet aansporen om haar bord leeg te eten, bleek dat in Italië geen enkel probleem: pizza, lasagne, pasta … Alles ging gretig in dat bekje en smaakte naar meer …

Sorrento bleek gezellig druk, met een heel aangename atmosfeer, een bijzonder vriendelijke en absoluut niet opdringerige bevolking en meer dan genoeg bezigheden: wandelen, een boottochtje (waarbij we zelfs een dolfijnenfamilie op bezoek kregen), een treinritje, een uitstap naar de Vesuvius en Pompei, een rit langs de kust … We hadden dus zeker nog wat langer kunnen blijven zonder ons te vervelen. Ook ons hotel bleek een uitstekende keuze: op wandelafstand van het centrum, met zalige bedden, een lommerrijke tuin, heerlijke cocktails en een uitstekende service.

En uiteraard verliep de verjaardag van dochterlief allesbehalve geruisloos. Ballonnen langs de trap en aan de ontbijtstoel, een doorgestuurde film van papa en broerlief, tal van cadeautjes, een dag die gevuld werd met alles dat ze wenste (treinritje door Sorrento, een duik in het zwembad …), en een afsluitende serenade in het Italiaans door Rossario. Geen idee wat ik volgend jaar wel moet verzinnen om dit nog te evenaren, laat staan te overtreffen. :-)

Over de hele lijn dus een meer dan geslaagde reis, niet in het minst dankzij het sublieme gezelschap van moeshke, meter Bin en dochterlief. Drie vrouwen naar mijn hart. Waarvoor een heel dikke merci!