De onbemande vrouw

Dochterlief kwam vrijdag thuis met een triest verhaal. Jongens uit de hoogste klas hadden haar afgezonderd tijdens de middagpauze en één van hen had hard in haar billetjes geknepen. Ze was beginnen huilen en toen ze naar haar broer wou rennen om hulp, hielden ze haar tegen. Uiteindelijk lieten ze haar toch gaan maar het had toch een diepe indruk nagelaten bij haar. Ik troostte haar en dacht dat het allemaal wel meeviel, maar toen ik haar de dag erna in bad stopte, zag ik een grote bont en blauwe plek op haar bil dus blijkbaar had die kerel echt wel hard geknepen. Toen kwam de stoom uit mijn oren. Het was aftellen tot vanmorgen om die gast eens flink bij zijn nekvel te grijpen. Hij pruttelde wat tegen – “ik was het niet alleen”, dat moest dan waarschijnlijk zijn beste verdedigingsrepliek voorstellen – maar hij weet nu toch waar hij staat.  Mijn kinderen moeten hun mannetje leren staan en ik zal niet altijd en overal de pestkoppen te lijf gaan in hun plaats, maar dat mogen z...

Op 31 augustus stelde ik zoonlief gerust. 'Vanaf morgen komt mama elke dag om half zes naar huis zodat we samen je huiswerk kunnen maken.' Ik denk dat het me tot nu toe twee keer is gelukt. En neen, dat ligt niet aan een veeleisende baas die me te lang aan mijn Brusselse bureau kluistert. En ook niet aan een bruisend sociaal leven dat elke avond een afzakkertje in een of ander café inhoudt. En zelfs niet aan een clandestien lief dat ik elke avond tref voor een passioneel half uurtje - zoals mijn liefste onlangs argwanend opperde. De enige schuldige is -alweer - de NMBS. Op 10 dagen tijd heb ik in totaal bijna 5 (!) uren vertraging opgelopen, dat komt dus nog eens bovenop de gewone reistijd (2 à 2,5 uren per dag) die ik dagelijks afleg. Een brief naar de ombudsman heeft geen zin want dan krijg je gewoon een nietszeggend standaardantwoord terug. Ik hou nu een compensatieformulier bij. Niet dat je daar echt iets bij wint maar als je op zes maanden tijd minstens 10 vertra...

Ik moet leren zwijgen. Dringend. Maar soms kan ik me gewoon niet bedwingen en lever ik ongevraagd commentaar. En dat wordt meestal niet in dank afgenomen. Ik heb daarover in het verleden al een paar staaltjes geschreven, tot jullie grote vermaak ... ( denk maar aan deze - of beter nog deze - en laten we vooral deze niet vergeten ). Vroeger liet ik enkel mijn blik spreken maar ook dat zorgde soms voor agressieve reacties. Maar nu kan ik zelfs mijn mond niet meer houden ... Gisteren gezinsgewijs naar een fastfoodtent gegaan want mijn liefste had een onbedwingbare trek in een burger. Zoonlief dook meteen in de binnenspeeltuin terwijl ik toekeek met dochterlief. Midden in de speeltuin zat een tweejarige peuter met frietjes en een potje mayonaise smaakvol te eten en te kliederen. Vond ik niet meteen een goed idee want vooral peuters smeren en morsen overal eten, en dan vooral sausjes, en daar rollebollen al die andere kinderen dan doorheen. Maar ik zweeg. Een andere moeder sprak de mayo...

Dochterlief is gezegend met puur engelengeduld. Probeert zoonlief iets te maken of ineen te knutselen en wil het niet meteen lukken, dan weerklinkt na drie seconden een immens geërgerd 'Alléééééééééé !' om het twee seconden later met een woeste zwaai door de kamer te keilen. Ik zie de moordlust dan gewoon in zijn ogen dus dan laten we hem wijselijk maar even afkoelen. Ik probeer hem dan wel tot geduld aan te manen maar aangezien ik meestal het slechte voorbeeld geef door zelf vol ongeduld door het leven te stormen, zijn mijn aanmaningen weinig geloofwaardig. Zoonlief houdt me trouwens regelmatig een spiegel voor en dat is best confronterend. Is er een trage voorligger op de weg, dan klinkt het al vlug op de achterbank : 'allez, manneke!' met een intonatie die ik maar al te goed herken, van mezelf ... Zo gaat het dus totaal niet met dochterlief. Ik zat onlangs naast haar op de speelmat toe te kijken op haar verwoede pogingen om speelgoedmannetjes in de kofferbak van een ...

Ondergetekende is er weer eens in geslaagd om twijfel te zaaien over haar IQ. Gisteravond ben ik namelijk stomweg op de verkeerde trein gestapt. Ik was een smsje aan het schrijven en stapte op automatische piloot op de eerste trein die voor mijn verstrooide neus stopte. Pas toen de deuren al dicht waren, viel me op dat er toch verdacht weinig volk op de trein zat, en dat die blijkbaar een andere route dan gewoonlijk nam ... Oeps! En als we iets fout doen, doen we het natuurlijk meteen goed. Want het was geen stoptrein waaruit ik vijf minuten later kon ontsnappen, het was meteen een trein direct naar Leuven ... Een half uur op hete kolen, dan in Leuven op zoek naar de snelste manier om in Dendermonde te geraken. Bleek gewoon de trein terug naar Brussel te zijn dus een half uur terug en dan een boemeltrein naar Dendermonde. Ik kwam er uiteindelijk aan om 19.25 uur i.p.v. 18.00 uur. En dan mocht mijn liefste ook nog eens opdraven met de kroost in de wagen want als ik ook nog eens de trein...

Ik ben een halsstarrig mens. Echt. Of een ezel. Al stoten die zich geen tweede keer aan eenzelfde steen. Ik dus wel. Mijn vorige ervaring was nog niet genoeg, deze avond wou ik zo nodig bewijzen dat het ook beter kan. Niet dus. Het begon al goed toen ik aankwam bij de supermarkt. De slagboom wou niet opengaan. Ik moest mijn auto dus aan kant zetten, te voet naar de receptie en daar een verantwoordelijke laten omroepen. Dan terug naar de auto maar ik mocht toch nog een dikke 5 minuten wachten alvorens ik eindelijk binnen kon - toen had ik al genoeg moeten weten en spoorslags terug naar huis moeten vliegen, maar ik ben nogal traag van begrip. Na de broodnodige boodschappen was het tijd om me naar de kassa te begeven. Normaal gezien staat er niemand voor me, heel uitzonderlijk eens een Franstalig serpent met gespleten tong maar laat ik geen oude koeien uit de gracht halen. Ditmaal stonden er toch een paar wachtenden voor me en al vlug ook een paar achter me. Dan opent er plots een tweede ...