vrijdag 13 maart 2015

De troost van de filosofie

Sommige boeken blijken kleine pareltjes te herbergen. 'De troost van de filosofie' van Alain de Botton is daar eentje van ...
Het is de taak van de filosofie om onze verlangens voor te bereiden op een zo zacht mogelijke botsing met de bikkelharde muur van de werkelijkheid.
We moeten ons neerleggen bij de onontkoombare onvolmaaktheid van het leven. Als onze verwachtingen niet meer zo hooggespannen zijn, zullen we ook niet meer zo kwaad worden.
Bevrediging moet niet worden bereikt door pijn te vermijden, maar door te erkennen dat het een noodzakelijke, natuurlijke stap is om iets goeds te bereiken. De kunst van het leven is om je voordeel te doen met tegenslagen. Waaraan je niet kunt ontkomen, moet je leren verdragen. Zowel het goede als het kwade behoren tot het wezen van het leven. (Nietzche)
Een negatieve wortel uitrukken, betekent dat ook dat alle positieve elementen die eruit hadden kunnen ontstaan, geen kans krijgen. We moeten ons niet schamen voor onze moeilijkheden, alleen voor ons verzuim er iets moois uit te laten groeien. (Nietzsche)
De belangrijkste eigenschap van een edel mens: iemand zijn die niet meer ontkent. (Nietzche)
Niet alles waardoor we ons beter voelen, is goed voor ons. Niet alles wat pijn doet, hoeft slecht te zijn.

woensdag 11 maart 2015

Runners high ...

Een blogje over het lopen, dat is heel lang geleden … Niet omdat ik de loopschoenen in alle stilte over de haag heb gesmeten. Het lopen is steeds deel van mijn leven gebleven, als dankbare uitlaatklep. Een tweetal jaren geleden heb ik weliswaar eens een serieuze dip gekend, maar dat bleek toen gewoon te liggen aan mijn rammenaard: ik startte meteen zo snel dat ik na 5 km totaal was opgebrand. Sindsdien let ik iets beter op mijn tempo, en dat komt de afstanden duidelijk ten goede. De voorbije maanden liep ik met gemak 12 km en meer, om het voorbije weekend zelfs een absoluut record te lopen: een halve marathon …

Al liep ik toen echt wel tegen een grens aan op die afstand. Na 15 km begon ik immens grote dorst te krijgen en na 18 km protesteerden de beentjes. De laatste honderden meters waren dus een ware slachting. Terwijl ik anders nog reserve heb om er op het einde nog een versnelling uit te persen, kroop ik deze keer bij wijze van spreken de drempel over … De dag erna was van de lenige hinde in mij dan ook niet veel meer te merken. Maar intussen is dat leed ook alweer geleden!

Wat me ook opvalt sinds ik langere afstanden loop, is dat ik het de uren erna heel koud krijg. Ik neem nochtans een warme douche en eet iets na thuiskomst, maar plots worden mijn handen koud en kan ik me bijna niet meer verwarmen. En dat terwijl ik dacht dat lopen zo goed was voor de bloedsomloop. Maar waarschijnlijk is dat omdat je zwaar in je reserves gaat en je lichaam toch wel even moet recupereren. Daarenboven daalt je hartslag van gemiddeld 150-160 naar een rusthartslag van 70-80, en daar moet je lichaam toch ook weer even aan wennen.

Nu de lente stilaan komt piepen, wordt de loopgoesting nog een stukje groter. En zal ik nog eens een investering moeten doen want de zolen van mijn loopschoenen zijn stilaan afgesleten en mijn hartslagmeter is letterlijk doormidden gebroken. Gelukkig was het niet mijn hart! :-)