De onbemande vrouw

Gisteren ging ik op controle bij de kinderarts met dochterlief. Haar ontwikkeling is in het algemeen goed. Ze is een beetje voor op vlak van fijne motoriek (ze kan al heel fijne zaken – zoals muntstukjes – tussen haar vingertjes vastnemen en doorgeven) maar iets minder snel op vlak van grove motoriek (ze kan nog niet van buik naar rug draaien, kruipt nog niet en zit nog niet zelfstandig). Wat grootte (71 cm) en hoofdomtrek (43,8 cm ) betreft, volgt ze mooi haar curve. Wat haar gewicht betreft, is ze daarentegen twee percentielen gezakt. Niets dramatisch, maar we moeten haar gewicht toch in de gaten houden. Het was me al opgevallen dat ze een heel kleine eter is. Terwijl zoonlief makkelijk groenten- en fruitpapjes van 200 à 250 gram soldaat maakte, krijg ik bij haar met veel moeite een portie van 150 gram binnengelepeld en dan moet ik het nog in twee keer serveren. Dat moet ik zeker blijven doen volgens de kinderarts want 150 gram is sowieso al weinig. Zijn raad was dus om haar meerdere...

Zoonlief trekt intussen alle registers open om voor wat verstrooiing te zorgen zodat mamalief niet teveel loopt te piekeren over doodlopende sollicitaties en leegstromende spaarrekeningen. Zo flirt hij al een dikke week met de spoedgevallendienst. Vorige week liep hij pal tegen een stoelleuning - een zware keukenstoel notabene, alsof je zo'n mastodont niet al op kilometers afstand ziet staan ... (slaat ogen ten hemel) - zodat hij een diepe kerf onder zijn oog had. Een beetje hoger of een beetje dieper en de spoedarts was eraan te pas gekomen. Nu kwam hij er gelukkig vanaf met een fikse huilbui en een stoer verhaal om te vertellen op school en iedereen die sindsdien ons pad kruist en het waagt te vragen waar die wonde onder zijn oog vandaan komt. Vandaag ondernam hij een tweede poging. Rond de middag kreeg ik telefoon van de juf dat hij op de speelplaats tegen een bankje was gevallen : zijn oor bloedde hevig en er zou toch best eens een dokter naar kijken. Gelukkig viel bij nazicht ...

Mijn geloof en vertrouwen in de medische wetenschap is nog maar eens onderuit gegaan. Branco kampt al een paar weken met een hardnekkige hoest die hem - en ons - uit de slaap houdt en regelmatig tot kots- en huilbuien leidt. Midden vorige week dus naar de huisarts. Verdict: longen helemaal vrij, neusje zwaar verstopt en dat veroorzaakt die hoestbuien (ik bespaar jullie de volledige uitleg). Gisteravond naar neus-keel-oor-arts. Verdict: neusje helemaal vrij. En die hoestbuien dan ? Geen idee - misschien een allergie ? En zo blijven we bezig en sponsoren we dokters van allerlei pluimage... En Branco, die hoestte voort...