vrijdag 26 september 2008

Thuiswerk ...

Wie denkt dat een werkloze jonge moeder thuis letterlijk werkloos zit te wezen, wil ik toch graag even tegenspreken. Gisteren en vandaag heb ik bv. het huis gepoetst. Normaal gezien lukt dat gemakkelijk op één dag maar niet met een baby in huis die regelmatig een verse pamper nodig heeft, al eens aan de borst wil en geregeld een dutje behoeft. En dan moest er ook nog worden gestreken, een was gedraaid, boodschappen gedaan ... Kortom, de dagen lijken zelfs nu nog te kort soms.

Verversen en de borst geven gaat tegenwoordig heel vlot en snel maar inslapen is een ander paar mouwen. Dochterlief heeft het namelijk verschrikkelijk moeilijk in slaap te geraken - tenzij ze op de schoot zit maar dan doe ik helemaal niets meer - en dus slorpt vooral die bezigheid heel wat tijd op.

Vandaag probeer ik haar voor het eerst in haar eigen kamertje te doen slapen. Ik hoop een beetje dat ze zo moeilijk inslaapt beneden omdat het te licht is of er gewoon teveel geluiden zijn. Voorlopig lijkt het evenwel nog geen wondermiddel want ik heb telkens een dik half uur naast haar bedje moeten zitten om haar kalm en in slaap te krijgen.

Ze drukt steeds knuffels en bij voorkeur mijn handen tegen haar ogen en voorhoofd om in slaap te vallen. Een vreemde gewoonte maar als het lukt, zal ik niet protesteren. En dus zit ik in een ongemakkelijke houding geknield naast haar bed met mijn handen tegen haar slapen, ogen of voorhoofd gedrukt. Minutenlang totdat haar ogen stilletjes aan dichtvallen. Maar wee je gebeente als je beweegt of een geluid maakt want dan floepen die oogjes en dat keelgat weer open en mag je opnieuw beginnen.

Toch opvallend hoe elk kind zijn eigen gewoonten heeft. Zoonlief had nooit een probleem om in slaap te geraken. Die rook zijn bed nog maar en lag al te maffen, had ook liefst dat we hem met rust lieten dus geen polonaise aan zijn lijf. Doorslapen daarentegen was zijn struikelblok. Dochterlief is nog wat jong om al blijk te geven van enig doorslaaptalent maar inslapen blijkt bij haar alvast een hele uitdaging. Tenzij ze in mijn armen ligt of bij ons in bed. Maar dat proberen we toch te vermijden. Zoals een wijze vroedvrouw me eens zei: "Op deze leeftijd kan je ze misschien nog niet verwennen maar wel al gewennen ...".

Een thuiswerkende zwaai,

Linneke

woensdag 24 september 2008

Jobhunting ...

Sinds kort krijg ik werkvoorstellen toegestuurd van de VDAB. Ik ben officieel werkzoekend sinds 8 september en mijn cv staat dan ook online bij hen. Mijn profiel in een notendop: licentiaat in de communicatiewetenschappen en meer dan 10 jaar professionele ervaring op het vlak van (interne en externe) communicatie (journalistiek - redactiewerk voor folders, brochures, mailings, persberichten, website, nieuwsbrieven - persbeleid - budgetbeheer - coördinatie en aansturing van een team - opstellen van communicatiestrategieën en communicatieactieplannen ...).

Intussen kreeg ik alvast een paar mooie voorstellen, vooral van de VDAB en een paar interimkantoren. Een greep uit het aanbod:
- ploegbaas
- postbode
- verkoper

Kortom, jobs die me als het ware op het lijf zijn geschreven ... :-) De meeste jobs bevinden zich dan ook nog eens in het Antwerpse dus als dat het beste is waarmee ze afkomen, vrees ik dat ik nog wel een tijdje zonder werk zit als het aan hen ligt. Ik vermoed dat ik dus niet op hen moet rekenen voor waardevolle voorstellen en dus best gewoon op eigen houtje de zoektocht verder zet.

Zelf heb ik tot nu toe al een aantal gesprekken gehad. Op één plaats kon ik zelfs beginnen maar het bleek helaas onderbetaald dus ik kijk toch liever nog even verder. Mijn opzet blijft dat ik uiterlijk tegen begin 2009 een nieuwe, serieuze job wil, dus liefst eentje die bij mij past en waar ik me verder in kan ontplooien zodat ik me op langere termijn kan engageren. Als iemand tips of voorstellen heeft, laat maar weten!

Werkzoekende zwaai,

Linneke

maandag 22 september 2008

Doopsel Lenca - 21 september 2008

Mijn kleine Lenca,

Wekenlang heb ik geprobeerd in woorden te vatten wat je voor me betekent en hoeveel geluk jouw komst me heeft gebracht. Maar zoals bij alle prachtige wonderen in het leven, is dit bijlange na niet in woorden te vangen en blijf ik sprakeloos bij de kostbare schoonheid en het pure geluk dat je in mijn leven hebt gebracht.

Daarna heb ik geprobeerd te verwoorden welke wensen en dromen ik allemaal koester voor jou. Dat je levensweg vooral over rozen mag gaan, zonder veel doornen. Dat je altijd jezelf zal mogen en kunnen blijven. Dat je een rijkgevuld leven mag hebben vol wondermooie mensen die oprecht met jou begaan zijn en die ook in jouw hart huizen.

Maar waar zijn woorden nodig als ogen al zoveel kunnen zeggen? Ik hou van de momenten waarop onze blikken kruisen en een hemelse glimlach op jouw gezichtje verschijnt. Van de keren dat je van pure blijdschap ligt te kirren naar je knuffels in het park. Geluk zit in kleine dingen, lieve Lenca, dat weet je nu al en ik hoop dat je altijd zult doordrongen blijven van dat besef. Zodat de schoonheid van het leven niet aan jou voorbijgaat maar dat je elke dag kunt genieten van het moois dat je is gegeven.

Groei op, wees gelukkig en bovenal: wees jezelf. Wij zullen er altijd zijn voor jou, elke stap van de weg, en onze liefde zal als een levenslang licht op jouw pad schijnen.

Zwaai van ganser harte,

mama

maandag 15 september 2008

Lenca's eerste liefde ...

Gisteren waren we op visite bij mijn ouders waar ook nog ander familiebezoek was. Mijn vaders achternichtje Anneke had een knuffel meegebracht voor dochterlief. En mevrouw bleek zowaar op slag verliefd op hem want het is de eerste knuffel die ze bewust vastnam en stevig tussen haar vingers klemde.


Sindsdien is de knuffel nog niet van haar weg geweest en de liefde is blijkbaar groot want ze straalt gewoon van geluk met hem. Bedankt, Anneke! Hierbij de prille verliefdheid vereeuwigd ...

Vertederde zwaai,

Linneke

woensdag 10 september 2008

14 weken hemel op aarde

Update: vriendin Eefje heeft voor een flinke zoon (Felix) gezorgd! Proficiat meiske en welkom Felix ...

Dochterlief kreeg om haar 14de levensweek te vieren vandaag een ferme prik in de bil en een vaccin via de mond. De taart volgt straks via de moedermelk dus het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel ... :-) Verder heb ik iets nieuw geprobeerd met haar: samen in bad en zelfs even onder de douche. Ze gaf geen kik ; zolang haar mama in de buurt is, is alles OK ... Ik heb me voorgenomen om haar consequent eens onder de douche te houden zodat ze gespaard blijft van Branco's douchefobie.

Verder gaat haar ontwikkeling mooi verder. Ze weegt nu 6,3 kilo en meet 60 cm. En dat ondanks het feit dat ze vorige week een beetje ziekjes was. Zoonlief is namelijk niet karig met bacterieën en virussen, en deelt broederlijk met haar. Met als gevolg dat ze donderdag geen oog dicht deed en vrijdag ook niet meer kon drinken door een compleet verstopte neus. Aangezien ik er echt geen druppel melk meer inkreeg en de pampers droog bleven, toch maar even naar de huisarts gegaan maar meer dan spoelen met fysiologisch water en enkele dagen nesivine in het neusje druppelen kon ik toch niet.

Ik moest enkele dagen afkolven en goed bijhouden hoeveel ze dronk want babies drogen snel uit en als ze niet of te weinig bleef drinken, moest ze anders vocht toegediend krijgen in het ziekenhuis. Maar zover is het gelukkig niet gekomen. De tweede dag dronk ze terug kleine beetjes en geleidelijk aan nam haar trek toe. Het afkolfapparaat heeft dus overuren gemaakt en de diepvries is flink aangevuld met flesjes.

Nu zit haar neusje nog een beetje verstopt maar de luchtwegen zijn gelukkig helemaal vrij. Dat is wel even anders met zoonlief, die hoest zich weer een ongeluk. Ik stop hem dus vol met siroop en vieze drankjes. Zijn liefde voor mij zal dus weer flink bekoelen ... :-)

Voorlopig verkoudheidsvrije zwaai,

Linneke

dinsdag 9 september 2008

Babyboom

Dochterlief hoeft alvast niet te vrezen voor een tekort aan leeftijdsgenootjes om mee te spelen. Na een achternichtje dat nauwelijks twee dagen ouder is, komt er stilaan een babyboom op gang. Vrienden van mijn liefste hebben respectievelijk voor een dochtertje (Xiana) en voor een zoontje (Liam) gezorgd.

Vorige week heeft goede vriendin Elke een zoontje (Noah) op de wereld gezet na een turbulente zwangerschap en bevalling. Hopelijk heeft ze haar portie pech nu gehad en kan ze eindelijk beginnen genieten van het kindje waar ze zoveel jaren naar heeft getracht. Proficiat, Elke! Welkom, Noah!

En morgen volgt Eefje. Een geplande keizersnede. Ook zij moet zich morgenochtend om 7.00 uur aanmelden. It brings back memories ... Benieuwd wat de ooievaar daar in petto heeft. Succes, Eefje!

En dan zijn er nog een paar babies in wording, getimed voor november en maart. Laat maar komen!

Babyzwaai,

Linneke

woensdag 3 september 2008

Wedden dat ...

Ten huize Bollewerk zijn we niet echt zware gokkers. Maar een onderlinge weddenschap van tijd tot tijd, daar wagen we ons wel eens aan.

Zondag deed ik een profetische voorspelling, aan de vooravond van het nieuwe schooljaar. Een kleine week, wedde ik, en zoonlief zou weer met een snotneus naar huis komen. Mijn liefste bleek daarentegen heel optimistisch want hij gaf hem maar liefst twee maanden ...

Helaas is het na amper twee dagen school al zover. Vannacht mochten we om de haverklap uit bed om zoonlief zijn neus te snuiten en te spoelen. Met als gevolg dat mijn overwinnaarskreet toch maar zwakjes klinkt.

Vanmorgen opnieuw een arsenaal druppeltjes om te verdampen, te slikken en te sproeien ingeslagen. De apotheker zal alvast in zijn handen wrijven dat het nieuwe schooljaar weer is begonnen.

Toch blijf ik het vreemd vinden. De hele zomervakantie - toch niet de meest warme en zonnige uit de geschiedenis - was er geen snottebel of kuchje te bespeuren, en zoonlief heeft toch bijna dagelijks met andere kinderen gespeeld. Maar twee dagen school zijn alweer genoeg om zijn snotneus terug in gang te zetten. Er zit ergens een wetmatigheid waar ik nog geen vinger op kan leggen.

Ik zal de borstvoeding van dochterlief dus nog maar een tijdje volhouden, pakweg twintig jaar zeg maar, kwestie van haar te wapenen met veel antistoffen tegen al die bacteriële en virale ellende.

En nu gaan we slapen, mijn dochter en ik ...

Oogomwalde zwaai,

Linneke

maandag 1 september 2008

Terug naar school ...

Het is vandaag 1 september dus gedaan met de grote vakantie. Zoonlief mag naar de tweede kleuterklas. Hoe luidruchtig hij normaal gezien door het leven dendert, zo stil was hij vanmorgen eens we aan zijn schooltje stonden.

Ouders en grootouders waren welkom voor een kop koffie om de vernieuwde speelplaats in te wijden. Zo was het afscheid niet te bruusk en kwamen er geen traantjes aan te pas. Maar het gaf me toch een raar gevoel om na de schoolbel dochterlief buiten te rijden in de maxicosi en hem achter te laten.

De voorbije vakantie geeft een beetje een dubbel gevoel. Het gevoel vooral niet genoeg genoten te hebben van de tijd met hem want zoonlief is in een moeilijke fase en slaagt er moeiteloos in om me elke dag toch een paar keer op de kast te jagen. Tegenspreken, niet luisteren, luidkeels brullen, overal met zijn handen aanzitten waar hij vanaf moet blijven, zijn willetje willen doordrijven ... Zijn arsenaal aan 'vakantiepret' was werkelijk onuitputtelijk. Vooral als zijn zus net op mijn schoot zit, en bij voorkeur aan het drinken is, komt de deugnieterij als een duiveltje uit een doosje tevoorschijn. Met als gevolg dat ik me soms een regelrechte zeur voelde omdat ik hem constant moest corrigeren. Zonder veel resultaat overigens.

Dagelijks heb ik toch wel eens verzucht dat ik wou dat de school weer begon om de stand van mijn grijze haren niet teveel in de hoogte te jagen. En nu het zover is en hij terug naar school is ... mis ik hem. Echt. Ik zou hem gewoon weer bij mij willen om te knuffelen en te zoenen en hem te verzekeren dat ik hem voor eeuwig en altijd graag zal zien, ondanks alles.

Schoolse zwaai,

Linneke