vrijdag 31 augustus 2007

Snipperdagje

Vandaag een allerlaatste snipperdagje voor de start van Branco's schoolgang.

Eerst een spaarrekening gaan openen bij het Beroepskrediet (maar liefst 4% rente tot 1 januari 2009 gegarandeerd). Sorry, ex-bank, maar in geldzaken heeft men geen vrienden. :-) Als ik het rendement op mijn spaarcenten kan verdubbelen zonder kosten, zou ik gek zijn het niet te doen. Ze hebben al genoeg winst gemaakt met mijn centen en moesten maar niet zo inhalig zijn. Ném!

Daarna met zoonlief nog eens naar het zwembad getogen. Ik heb hem een leuke zwemband in de vorm van een vis gekocht en die viel zwaar in de smaak. Weinig volk in het zwembad dus het was genieten in het kwadraat. Veel geplonsd en geploeterd maar na een dik uurtje had hij er toch genoeg van en wou naar huis. En nu ligt hij in dromenland...

Straks komt Dansschoen spelen! Ze had al gesproken over boetseerklei enzomeer. We zullen ons dus kunnen vermaken. Na een half uur zit ik waarschijnlijk nog alleen te kleien met Dansschoen terwijl zoonlief alweer ander vermaak opzoekt... :-)

Middagse zwaai,

Linneke

woensdag 29 augustus 2007

Een modderig stukje

Het voorbije weekend nog eens met zoonlief naar de Nieuwdonk gegaan. Zoals steeds liepen we daar nog maar pas rond of we kregen al kinderen achter ons aan. Het verbaast me telkens dat ouders hun (kleine) kinderen alleen laten ronddolen terwijl zij ergens uit het zicht een pint of koffie achterover slaan. Ik ben een tweetal uren gebleven en om de haverklap kwam een kindje ons aanklampen: ‘mag ik meespelen’, ‘ik ga jullie de hele tijd volgen’, ‘ga je mee daarheen’,… Een paar van hen zijn zowat de hele tijd bij ons gebleven. Kindjes van 2 en 3 jaar oud terwijl er geen ouder te bespeuren viel. Echt huiveringwekkend. Voor zoonlief is dat natuurlijk best leuk want zo heeft hij altijd speelkameraadjes in de buurt en hoeft hij het niet te stellen met zijn oude moeder alleen. Maar voor die kindjes vind ik het toch wel een beetje jammer.

Ik kan er nochtans echt van genieten. Gewoon wat aanmodderen met zoonlief. Wat ravotten en onnozel doen. Eens onbezorgd terug kind zijn en alle stress achter me laten. Zijn er dan echt ouders die dit maar niks vinden en liever hun kinderen ergens droppen om toch maar even ‘gerust’ te zijn ?

Die ‘onbewaakte’ kinderen zijn helaas niet altijd een zegen want je komt plots ogen te kort. Zoals steeds had ik eten en drinken mee voor zoonlief. Hij had zijn appelsapje half uit gedronken, zette het neer en had even een handje nodig bij het klimrek. Als ik me terug omdraai, staat een ander kindje al doodleuk zijn sapje uit te drinken… Of plots moet ik drie andere kinderen helpen bij de wip of het klimrek en is mijn eigen nageslacht dan ineens uit het oog verdwenen...

Iets oudere kinderen vonden er dan weer niets beter op dan de hele speeltuin vol modder te kliederen. Eerst begonnen ze met de glijbaan van de grote speeltuin dus ik verkaste al snel naar de peuterspeeltuin met zoonlief want vond het niet mijn taak om de boevrouw te spelen en hen tot de orde te roepen. Maar na een tijdje kwamen ze ook daarheen met het modderfestijn. Na een tijdje konden de kleintjes op geen enkel speeltuig meer zonder zich helemaal vuil te maken. Ik mocht zoonlief na de glijbaan letterlijk uitkleden want hij was nat tot op de draad. Gelukkig had ik ook reservekledij mee want anders stond ik daar met een halfnaakt of doorweekt modderkind. Zo warm was het nu ook niet om daar de charme van in te zien. Toen heb ik me toch even boos gemaakt op de ‘vuilspuiters’. Dat ze hun slijkactiviteiten aan de waterkant houden maar niet de hele speeltuin voor alle kinderen een modderpoel moeten maken. Na de bolwassing dropen ze af maar was het kwaad intussen al geschied. En ook dan nergens een ouder te bespeuren. Ik had nochtans graag daarop mijn pijlen gericht want uiteindelijk blijven kinderen toch maar kinderen en hadden ze het vast niet slecht bedoeld en stonden ze er gewoon niet bij stil dat niet iedereen een nat pak even leuk vindt. Ik ben dus noodgedwongen met zoonlief en een pak frustraties en natte kleren naar huis getogen.

Een tip voor de uitbaters: misschien kunnen jullie (zowat werkloze) redders ook wat toezicht houden op de speeltuin bij dit pokkeweer want dan zit er toch bijna niemand in het water ?

Slijkerige zwaai,

Linneke

dinsdag 28 augustus 2007

Een blij weerzien

Er zijn zo van die mensen die recht naar je hart gaan en daar tien jaar later nog altijd zitten, ook al heb je elkaar al die tijd niet of nauwelijks gehoord of gezien. Het verhaal van mijn liefste en mij valt daaronder. Maar ook het verhaal van Anna en mij.

We leerden elkaar zowat 10 jaar geleden kennen bij Amnesty Vlaanderen waar ik als stagebegeleidster het genoegen had om wekenlang van haar gezelschap en hulp te genieten. Twee rammen, dat klikt of botst meteen - en gelukkig was het dat eerste! Na haar stage hebben we elkaar niet meer gezien - Limburg en Oost-Vlaanderen bleken waarschijnlijk iets teveel twee werelden apart - maar we bleven wel min of meer in contact. Ze vloog uit naar het verre Balearen (vooral Mallorca) waar ze jarenlang heeft gewerkt en geleefd. Heel sporadisch hoorden we nog eens van elkaar. Toen ik zwanger was, vernam ik dat ze zelf juist bevallen was van een dochter Noa. Alsof onze levens op één of andere manier toch verstrengeld met elkaar bleven.

Deze zomer kwam ze terug naar België om hier een leven op te bouwen samen met haar dochter. En gisteren kwamen ze helemaal langs uit het verre Limburg om eens bij te praten.

Het was heerlijk om haar terug te zien en te merken hoe het na al die jaren nog altijd klikte vanaf de eerste seconde. Zelfs onze respectievelijke mini-kommandantjes bleken het goed met elkaar te vinden. Waarschijnlijk voelden ze meteen aan dat ze aan elkaar waren gewaagd want de hele namiddag en avond was er geen duw of gil op te merken - niet zo evident bij 2-,3-jarigen... :-)

Ik vond het dan ook meer dan megajammer hen terug te zien vertrekken en te weten dat het misschien weer een hele tijd duurt voordat we elkaar nog eens zien. Alvast een vriendschap die ik zal blijven koesteren. Hopelijk vinden we nu iets frequenter de tijd om elkaar terug te zien! Ze is het alvast meer dan waard...

zondag 26 augustus 2007

Nachtelijk bezoek

De voorbije dagen vond ik het al zo verdacht dat het eten en drinken van onze poezen steeds zo vlug op bleek te zijn. Nog meer bizar was de vaststelling dat geen van beide harige dames nog in de zachtste kattenmand wou slapen. Dit terwijl ze er vroeger zowat een strijd op leven en dood om vochten. Niet echt natuurlijk, ik probeer gewoon een beetje te illustreren hoeveel beter deze kattenmand is in vergelijking met hun andere slaapplekken.

Gisteravond hoorden we opnieuw een lekkere smuller in de veranda terwijl de poezen de slaap der onschuldigen sliepen in de woonkamer. Hmmm, daar was de indringer dus. Toen we het licht aanknipten, maakte een vlugge schaduw zich vlug uit de voeten om zich te verschansen in de befaamde kattenmand. Betrapt op heterdaad !


Geprikkelde zwaai,
Linneke

donderdag 23 augustus 2007

Mensmanagement

Een week lang niets gepost hier... Shame on me!

Een week windstilte op het Bemande Vrouw-front betekent uiteraard niet dat ik niets te vertellen had maar dat de overgang naar 'werk modus' iets moeizamer verliep dan verwacht. De confrontatie met de calvarieberg was een zware ontnuchtering na vier weken roestende rust. :-)

Al heb ik intussen ook al een interessante vormingsdag achter de rug. Zo volg ik samen met mijn collega's middenmanagement een cursus 'mensmanagement'. Heel leerrijk en ook wel geruststellend dat veel van mijn frustraties - die ik aanvankelijk weet aan mijn totale onvermogen en complete ontoereikendheid als leidinggevende -, gedeeld worden door mijn collega's in gelijkaardige posities. Zoals: hoe moet je je team leiden en sturen als je zelf niet goed weet wat precies wordt verwacht of welke richting het moet uitgaan? Of hoe kan je je profileren als leidinggevende als minstens 80% van je werktijd wordt ingenomen door uitvoerende akkefietjes die je geen tijd laten om ook nog eens strategisch na te denken of een visie te ontwikkelen ?

Er waren zelfs acteurs ingeschakeld om ons te trainen in het rollenspel, waarbij we concrete werksituaties konden naspelen om te oefenen in een betere aanpak van moeilijke situaties. Er werd daarbij natuurlijk veel gelachen maar het was best ook boeiend en heel leerrijk. Kortom, eigenlijk is het best wel leuk om terug iets te doen met mijn grijze hersenmassa. Als ik nu nog leer om mijn werkstress iets beter te managen, komen we er wel! :-)

Managerszwaai,

Linneke

woensdag 15 augustus 2007

The end is near...

De laatste dag van mijn zomervakantie is alweer aangebroken, of zeg maar: afgelopen... Of hoe snel het toch steeds gaat.

De voorbije dagen stonden vooral in het teken van 'ons' vierjarig bestaan, van mijn liefste en mij dus. Als verrassing heb ik een paar weken geleden met zoonlief een fotosessie laten maken in het geniep. Een unieke ervaring van een half uurtje waarbij zoonlief achtereenvolgens mocht pronken met teddybeer, zitkubus, bokshandschoenen en tal van andere ornamenten. Gelukkig klikte het goed met de fotograaf en was hij dus niet verlamd door verlegenheid maar werkte hij meteen mee als een door de wol geverfde mannequin. Uit de reeks foto's werden daarna de acht beste gekozen en koos ik de allerbeste uit voor vergrotingen om in onze woonkamer op te hangen. Het resultaat mag gezien zijn en ik ben dan ook beretrots op mijn fotomodel. Ik heb wel twee weken hard op mijn tanden moeten bijten om het project geheim te houden want dat is niet meteen mijn sterkste kant, maar het is toch gelukt. Toen mijn blij verraste liefste op onze 'verjaardag' thuis kwam, stond hij meteen oog in oog met het bewijsmateriaal. En verder heb ik vooral nog veel genoten van de tijd met zoonlief en mijn liefste. In de tuin, buiten met de buurkinderen, blokken bouwen binnen als het regende, naar de dierentuin, ... Een rijkgevulde vakantie dus. En het heeft vooral duidelijk gemaakt dat zoonlief echt wel klaar is voor de school. Hij is grotendeels zindelijk, kan al goed praten en zoekt steeds meer contact met andere kinderen. Tijd dus voor mama om hem stukje voor stukje los te laten om zijn ontdekkingsreis naar de wereld en het leven verder te zetten... En mama? Die is ook wel klaar om terug aan de slag te gaan. Er ligt alvast een hoge berg op me te wachten, hopelijk wordt het geen calvarieberg... :-)





Werklustige zwaai,
Linneke

woensdag 8 augustus 2007

Logementen à la bonheur

Het was hier even stil. Niet dat ik dagenlang van ochtend tot avond in de keuken stond te zwoegen en slaven op culinaire experimenten om zoonlief tot lekkerbekken te verleiden. Maar het was wel druk op een andere manier.

Vrijdag vierde neefje N. zijn vierde verjaardag met een voetbalfestijn annex barbecue. Zoonlief hield het zowaar vol tot 22u30!


Zondag waren het dan Waterfeesten aan het Donkmeer met tal van activiteiten voor jong en oud, zoals een speelweide met springkastelen, ballenbad enzomeer.


Eergisteren kwam nichtje C. logeren. Gisteren gingen mijn liefste en ik gezellig 'presidenten' bij een stel vrienden. Neen, we lopen niet plots over van kapsones, dat is de naam van een vreselijk verslavend kaartspel dat ons al jarenlang in de ban houdt. :-)

En vandaag en morgen komen nichtjes T. en M. logeren! Een gezellige maar drukke boel dus die het buurmeisje daarnet deed opmerken dat ze ook wel eens bij ons wou komen logeren... :-)
Onze dagen staan dus grotendeels in het teken van het animeren en entertainen van hordes kinderen, het ravotten op straat en het zoonlief zo degelijk mogelijk afmatten zodat hij s nachts geen krimp meer geeft. Een scenario dat redelijk goed werkt want onze nachtrust wordt in grote mate gerespecteerd. Benieuwd hoe lang dat blijft duren als ik volgende week terug aan de slag ga, en als zoonlief naar school begint te gaan! Maar eerst nog wat genieten van het hier en nu. Zoals een potje frivool peutergegiechel van zoonlief en zijn buurmeisje-vriendinnetje op de achterbank van onze auto...










Maar nu is het hoog tijd om de nichtjes in bed te stoppen! Slaapwel allemaal...
Logeertanterige zwaai,

Linneke

vrijdag 3 augustus 2007

Gourmet à la maison

Week drie van de mama-zoon-vakantie zit er na vandaag op. Met als gevolg dat zoonlief de constante aanwezigheid van mama gewoon is en opeist, en dat hij de gewone keukenkost van mama stilaan pertinent afwijst. Terwijl hij vroeger solidair meesmulde van mijn veggie stoofpotjes en aanverwanten, haalt hij zijn neus nu op voor al die gezonde kost. Onze groene container heeft de voorbije weken wel kunnen profiteren van een overweldigend aanbod groentenmengelingen, tot mijn grote frustratie en ergernis. Het moederlijk gezeur was dan ook niet uit de lucht 's middags. *bloost beschaamd*

Na een weeklang vergeefs experimenteren was ik het dagelijkse tafelgevecht met zoonlief ferm moe en trok ik naar... de boekhandel. Eigenlijk was ik op zoek naar Jamie Oliver's Dinners maar dat was daar helaas niet te vinden. Het werd dan maar 'Een goed gewicht voor je kind. Adviezen en lekkere recepten'. Niet dat zoonlief kampt met overgewicht maar deze mama is wel geobsedeerd door gezonde voeding.

Voorzichtig begonnen met de klassieker 'wortelstoemp met kippenworst' en vandaag was het al een 'ovenschotel met gehaktballetjes'. En hij eet! En mama triomfeert. Het zijn trouwens volwaardige recepten waar ook mijn liefste van kan meegenieten. Meestal wel met vlees of vis maar het groentengedeelte doet ook dienst voor mij en zo hoef ik geen drie verschillende potjes te koken. De volgende poging wordt 'tagliatelle met zoetzure kipspiesjes en een mix van peultjes en paprika'... Het enige nadeel is dat het een kookboek is voor moeders met (veel) tijd. En helaas is dat niet altijd het geval in dit 'Bollewerk'.

Als iemand nog (gezonde) 'kindproof' recepten kent waarmee je jong (én oud) culinair kunt verwennen, laat maar weten. Aangezien de liefde van de man door de maag gaat, heb ik grootse plannen om mijn twee gourmetlekkerbekken voor eeuwig en altijd aan mij verslingerd te maken!

Fijnproeverszwaai,

Linneke