donderdag 30 augustus 2012

Oorlog!

Ons hele Bollewerkje houdt zijn adem in: komen ‘ze’ terug of niet? Heeft zoonlief de strijd tegen zijn vervloekte stafylokokken eindelijk gestreden of komt er nog een volgende veldslag aan?

En denken dat het zo onschuldig begon: een klein wondje op de rug bij onze terugkeer uit Turkije. Om twee dagen later plots vol vreselijke wonden te staan. En sindsdien gaat het een beetje op en af. Het kind is vol antibiotica gepompt en wordt hardnekkig vol zalf gesmeerd. Sinds eergisteren zijn er geen echt nieuwe wondjes meer verschenen – wel nog een paar onduidelijke rode pukkeltjes die voor enige ongerustheid zorgen - en houden we ons hart vast want ook na zijn eerste antibioticakuur leek het voorbij om na twee dagen plots weer de kop op te steken. De oude wonden zijn momenteel mooi aan het genezen maar het is nog te vroeg om te zien of er littekens zullen overblijven. Nu duimen dat er geen nieuwe wondjes meer verschijnen want als dat toch nog zou gebeuren, zakt de moed hem ongetwijfeld in de schoenen. Hij is de voorbije maand heel flink geweest maar er is stilaan toch een grens bereikt, merk ik.

Morgen gaan we nog eens op controle bij de dermatologe. Ik heb me alleszins voorgenomen dat het nu voorbij moet zijn en anders moet er duchtig worden getest welke bacterie het precies is want ik geef hem geen pil antibiotica meer en smeer geen lik zalf meer zolang ze niet precies weten wat er aan de hand is. De voorbije maand is vertrokken van veel veronderstellingen maar zoonlief kennende, komt hij altijd met de meest rare dingen naar huis dus een gewone stafylokok past niet echt bij hem. Dat moet minstens een gemuteerd geval zijn dat op termijn zorgt voor de aangroei van een tweede neus of zo.

vrijdag 24 augustus 2012

To sport or not to sport ...

Sinds pakweg een jaar zijn we op zoek naar een sport voor zoonlief. Hij is absoluut geen vragende partij want speelt veel liever gewoon thuis met zijn playmobil en lego, leest graag een strip of stort zich met volle overgave op de wii of nintendo. Maar aangezien hij bulkt van de energie – met als gevolg regelmatig een tureluurse en dolgedraaide mama - en ook wat aanleg heeft tot het kweken van ‘zwembandjes’ was mijn boodschap duidelijk: als hij binnen het jaar niet zelf een sport koos, zou ik er wel een kiezen voor hem ...

We troonden hem de voorbije maanden mee naar trainingen van voetbal, judo, handbal ... maar hij reageerde steeds heel lauwtjes en liet zich niet vermurwen. Nope, niets voor hem. En besloot ik deze week dus mijn dreigement werkelijk uit te voeren: ik koos basketbal voor hem aangezien hij groot is voor zijn leeftijd - als schoenmaat 36 op 7-jarige leeftijd enigszins indicatief is, belooft hij een grote blonde slungel te worden - en graag dribbelt en rent.

Deze week sleepte ik hem dus onder lichte dwang naar zijn eerste les. In de auto klonk herhaaldelijk: ik wil niet, ik doe het niet en ik ga toch niet luisteren. Maar ik hield me doof en toen we ter plaatse waren, wou hij gelukkig wel uitstappen want er is natuurlijk een grens aan dwang. :-)

Aangezien hij de enige was zonder enige ervaring kreeg hij zowaar een privéles. Zo leerde zoonlief de basisregels en enthousiast vloog hij erin. Na 1,5 uur droop hij van het zweet maar kwam hij stralend aangelopen. Supertof! Dat wou hij nog doen. Hopelijk blijft hij zo enthousiast als hij volgende week moet meespelen met een ploeg want ik vermoed dat de les hem vooral zo beviel omdat hij exclusieve aandacht kreeg ... To be continued!

vrijdag 17 augustus 2012

Weer aan het werk ...

Onze zomervakantie is intussen alweer een weekje achter de rug. En nu draaien we zelfs terug volop in werkmodus, het is verbazingwekkend hoe snel dat toch gaat ...

Al hebben we die laatste dagen echt alles uit de vakantie geperst. De eerste dagen na onze terugkeer van reis moesten we het kalm aan doen omdat zoonlief teveel pijn had om veel te stappen. Zijn bacteriële huidinfectie speelde hem toch een paar dagen flink parten. Verplaatsingen zaten er dus niet echt in. Maar op het einde van de week begon de behandeling aan te slaan en kon ik dus weer beginnen plannen. En ook de weergoden waren ons – eindelijk! - gunstig gezind.

Vrijdag togen we naar Boudewijn Sea Park met meter Dansschoen. Als kind ben ik daar misschien ooit geweest maar ik heb er toch niet meteen herinneringen aan. Ik wist dus niet meteen wat ik er kon verwachten en vreesde vooral de drukte. Maar dat bleek heel erg goed mee te vallen en ook het park is echt op maat van jonge kinderen. Een puber zal niet echt gelukkig worden bij het zien van de attracties maar zoon- en dochterlief hadden een supertijd en holden verzaligd rond. Bijna nergens moesten we aanschuiven en ook bij de dierenshows was er voldoende plaats om echt te kunnen genieten van het schouwspel. Een welverdiende 10/10 dus voor het park!

Zaterdag werd het een dagje zee met de trein. Treintickets gekocht van mijn elektronische portefeuille – alle vertragingen van de voorbije maanden en jaren hebben dus toch nog een beetje nut gehad. Op de trein was het trouwens ook al rustig, maar aan zee zelf was het gezellig druk. Zand, zee, duinen en speeltuin voor zoon- en dochterlief en daar bovenop een heerlijke sangria voor mijn liefste en ik. Iedereen ’s avonds dus moe maar vooral tevreden terug naar huis.

Zondag organiseerde ik op uitdrukkelijke vraag van zoonlief een uitgebreide picknick op de oever van het Donkmeer. Een lumineus idee van mijn kleine romanticus in de dop want het was heel gezellig en het smaakte des te beter. Daarna nog een boottochtje op het meer met zoon- en dochterlief en ook de laatste vakantiedag zat er op. Nog 11 maanden en het is weer zover! :-)

dinsdag 7 augustus 2012

Reisdieet

Wie toch wil vermageren ondanks een all in reis naar de zon, kunnen we een uitgelezen adresje aan de hand doen. Ons zeskoppig reisgezelschap kwam namelijk stuk voor stuk tussen de 1 en 2 kilo slanker terug uit Turkije.

Het hotel bleek helaas geen hoogvlieger: de kamers waren niet enkel nogal verouderd maar ook niet echt proper te noemen en vooral de maaltijden leverden telkens opnieuw een teleurstelling op: bestekken tekort, vuile borden, eenzijdige en eentonige buffetten (geen gekookte aardappelen, slechts een keer bereide groenten) zonder enige variatie en vooral heel vet: (Turkse) pizza, frieten, kroketten, spaghetti ... Soms aten we 's middags gewoon niet omdat we gewoon geen zin hadden in nog meer van hetzelfde.

Over de zwembaden evenwel geen slecht woord. De glijbanen waren super en de kinderen hebben er zich volop op kunnen uitleven. Zelfs zoon- en  dochterlief zwierden keer op keer met overgave naar beneden. Gelukkig maar want de hitte (+ 40°C) was verpletterend. Zoonlief had binnen de kortste keren ook nog eens een (Russische) bewonderaarster te pakken maar bleef zelf eerder stoïcijns onder de aandacht.

De reis heeft ook nog een paar minder leuke naweeën want sinds onze terugkeer kampen een paar reisgangers met oorontsteking, diarree, huidaandoening of bronchitis. Het was dus geen onverdeeld succes maar de reis leverde toch een paar mooie kiekjes op ...





vrijdag 3 augustus 2012

Bij de apotheker

Gesprek bij de apotheker:
- ik: graag een flesje Cerulyx aub
- apotheker: zegt iets compleet onverstaanbaar
- ik: wablieft?    
- apotheker lachend: tegen oorproppen dus?

Inderdaad. Op reis kreeg ik in het zwembad een hele sloot water in de oren en sindsdien ben ik potdoof aan een oor. Straks mag ik gelukkig naar de dokter want ik word stilaan gek van de constante fluittoon in mijn oor. Heel maf ook als je eet, drinkt of praat want het lijkt wel alsof ik leef in een visbokaal ... :-)