maandag 28 oktober 2013

De wedergeboorte ...

Ons Bollewerkje is twee poezenbeesten rijk. Heel mooie dames, halflangharig, schitterende tekeningen in de pels. Wie hen ziet, is meteen verkocht. Helaas zijn het enkel poezen om naar te kijken. Jambo – een schildpadkat - is een boerderijkat en wende nooit aan een menselijke schoot. Ze liet zich heel soms wel eens strelen maar verder dan dat mochten we niet gaan. Ze vond ons enkel goed om haar bakjes te vullen, verder waren we enkel - voornamelijk irritant - decor voor haar. Haar adoptiezus Loki – met de zachtste haren die je maar kan dromen- is nog erger. Die liet zich vangen in het wild maar haar ontembare natuur is ze nooit kwijt geraakt. Soms lijkt ze wel aan te geven dat ze hunkert naar een aai maar als je nog maar een stap in haar richting zet, zet ze het op een lopen. En zo werden ze intussen respectievelijk 12 en 11 jaar oud en gingen we ervan uit dat het zo zou blijven tot het einde van hun dagen. Twee poezen om eten te geven en hun knoeiboel op te ruimen, maar geen snorrende en spinnende poezen om te aaien of op je schoot te nemen.

Tot vier weken geleden. Toen merkte ik plots op dat Jambo iets aan haar tanden had. Ik riep de dierenarts erbij en die stelde vast dat haar gebit in lamentabele toestand verkeerde. Jambo ging dus mee naar de dierenkliniek waar ze 2 uren lang onder narcose bleef om de meerderheid van haar tanden te laten trekken. We waren blij haar ’s avonds weer thuis te krijgen, nog wat versuft maar ze bleek de verdoving goed te verteren ondanks haar leeftijd. En sindsdien lijkt ze wel een andere kat. Ze wil constant bij ons zijn, slaapt overdag in haar mandje in huis, ligt ’s avonds bij ons in de zetel en laat zich vol overgave aaien. We vreesden even dat het weer snel zou veranderen maar ze houdt haar metamorfose nu toch al een kleine maand vol dus stilaan beginnen we erin te geloven.

Loki daarentegen heeft nog meer afstand genomen en wil zelfs niet meer binnen komen. Ze kampeert in de veranda, propt zich nog altijd vol (om een emotionele leegte te vullen?) maar laat zich totaal niet meer benaderen. Terwijl de ene dus na 12 jaar heeft beslist dat ze toch tot ons gezinnetje wil horen, haakt de andere compleet af. You win some, you lose some ...

donderdag 10 oktober 2013

Post midlife crisis - deel 2

Soms kijk ik terug op die periode en vraag me af wat ik eruit heb geleerd. Of ik er überhaupt iets uit geleerd heb. Al bij al hoop ik toch dat het een brokje wijsheid heeft opgeleverd. Voor mij maar misschien ook om te stoppen in het rugzakje met levenslessen voor mijn kinderen ...

- Geniet!
Zoek uit wat voor jou genieten is en neem de tijd ervoor, zelfs in je eentje als je niemand vindt die gek genoeg is om samen met jou te genieten. Tijd aan jezelf besteed en tijd om te genieten, is nooit verloren ... En stel het genieten niet steeds uit tot later want niemand weet wat ‘later’ voor jou in petto heeft. Leef vandaag!

- Relativeer!
Zoek de humor om je heen. Omhul jezelf met een aureool van vreugde en vermijd de mensen die verzuring uitademen. Probeer steeds de gouden rand rond de wolken te zien. Bezie alles in het juiste perspectief. Leef met licht en hoop in je hart en ziel. Een optimist is niet altijd gelukkig maar verwacht het wel spoedig te zijn ...

- Kies je beminde, bemin je keuze ...
Maak bewuste keuzes in je leven (werk, lief, vrienden ...) en ga ervoor. Maar weet en accepteer: niet elke dag brengt rozengeur en maneschijn. Niets is perfect. Niets is eeuwig. Alles is beweging. Wees niet bang voor blutsen, builen en gebroken harten. Niets is zo erg en verloren als een leven met je hart en geest op slot ... En als het echt niet meer gaat: klamp je niet krampachtig vast aan mensen of dingen - laat los als de tijd daarvoor gekomen is.

- Screw the rat race!
Je verkondigt misschien trots dat je het allemaal best kan bolwerken – perfecte kind, perfecte ouder, perfecte werknemer, perfecte vriend(in), perfecte perfectie - en liefst zelfs allemaal tegelijk maar tegen welke prijs? Het gaat misschien een tijdje goed om 100 ballen tegelijk in de lucht te houden maar vroeg of laat valt er toch eens eentje ... Soms is het nodig om de ballen eens neer te leggen en rustig vanop een afstandje de situatie te herbekijken. Laat je niet opslokken en meesleuren door de waan van de dag maar leef zelf je leven.

- Maak je niet druk over wat anderen van jou denken. Denk niet steeds dat mensen over jou praten of met jou lachen. Waarschijnlijk merken ze je niet eens op. Mensen zijn voor het merendeel gewoon wandelende decorstukken voor elkaar. Maak je dus niet druk over die grote boze buitenwereld. Zorg gewoon voor een liefdevolle, respectvolle en warme ‘inner circle’. En ga je op je toch eens publiekelijk op je bek: so be it. Sta op, sla het stof van je kleren en ga voort. Het waren misschien de ergste minuten van je leven, maar ook die gaan voorbij. Morgen is er een nieuwe dag!

En boven alles: heb je het even hard te verduren, vertrouw op jezelf vanuit de wetenschap: wanneer de leerling er klaar voor is, komt de meester vanzelf. Is een dag niet je vriend, dan is het je leraar ...

dinsdag 8 oktober 2013

Post midlife crisis (deel 1)

Sinds mijn intussen beruchte midlife crisis – die gelukkig goed afliep, zelfs zonder moto of minnaar – ontmoet ik soms vrouwen die zichzelf herkennen in mijn verhaal en dan vooral in het gevoel van grenzeloze irritatie dat ik me nog zo goed kan herinneren. Hoe je je een tot het breekpunt strakgespannen elastiekje voelt, al meteen ’s morgens als je ogen opengaan. Zowat elke dag had ik letterlijk zin om me op de grond te gooien, het uit te brullen en wild om me heen te slaan. Om me in te graven in een diep donker hol en er in geen honderd jaar meer uit te komen. Om op een bus te stappen naar het andere eind van de wereld, alles en iedereen achter te laten en nooit meer om te kijken. Liefst van al dat alles tegelijk. En terwijl je mentaal op een donkere plek verblijft, lijkt je lichaam ook fysiek af te haken. Alsof alles – vanbinnen en vanbuiten – op losse schroeven staat. Je leven was tot gisteren een onwankelbaar fort en blijkt vandaag een fragiel kaartenhuisje dat elk moment dreigt in te storten in de storm die door je hele wezen woedt.

Veel troost kan ik helaas niet bieden als iemand aangeeft dat ze zelf middenin zo’n levensfase zit. Enkel de geruststelling dat het weliswaar zijn tijd nodig heeft maar dat het voorbij gaat. Maar ik besef heel goed hoe mager die troost is. Ik voel oprecht met hen mee zolang ze er nog niet door zijn. Want ik herinner me nog zo goed hoe het voelde, en bovenop dat alles kwam ook nog een huizenhoog schuldgevoel. Het kostte me stalen zenuwen om ervoor te zorgen dat mijn kinderen niet teveel moesten boeten voor mijn ‘mama is boos’-periode. Wat daarbij hielp, was het besef dat die irrationele onvrede en boosheid totaal en helemaal alleen aan mezelf lag. Ik had niemand iets te verwijten, enkel mezelf. Al was het soms wel sterker dan mezelf en liep ik te zeuren en te klagen voor niets. Zodat ik nog meer zin kreeg om mezelf een trap onder mijn kont te geven en de nek om te wringen omdat ik heel goed besefte dat ik niet goed bezig was. Maar ondanks dat besef kostte het me toch heel wat tijd en boterhammen om die fase door te spartelen en heelhuids de overkant te halen.

Vele mensen die kampen met een zware bestaanscrisis, zoeken hun heil in filosofie, religie, psychologie enz. Sommigen vinden daar effectief ook antwoorden. Maar voor mij ging het niet zo. Als iemand me nog maar suggereerde om een cursus te volgen of een boek te lezen, dan verkrampte ik en kwam binnenin helemaal in opstand. Ik voelde aan dat de knoop in mezelf lag, maar net daarom ook de sleutel naar ontknoping ... Heel hooghartig waarschijnlijk maar ik kon én wou de oplossing niet buiten mezelf zoeken. Ik wou de periode helemaal dóór, er niet langsheen.

Nu is de storm effectief gaan liggen en is er weer rust in mijn hart en ziel. Kom ik weer op adem. Soms bekruipt de angst me wel dat zo’n bestaanscrisis me weer kan overvallen en mijn leven overnemen. Ik heb nooit geweten wat de trigger was, dus wie garandeert dat het niet nog eens gebeurt? Maar ik probeer me daar niet teveel zorgen over te maken. Ik probeer mezelf voor te houden dat ik een paar levenslessen heb geleerd, met wisselend succes. En dat die me wel zullen loodsen door elke existentiële kramp die ik dit leven nog heb te doorworstelen ...