The day after
Zoals bijna elke Belg vanaf 18 jaar ben ik gisteren naar het stemhokje getrokken. Met een eerder slecht gevoel helaas, want eerlijk gezegd kan ik niet zeggen dat er een partij is waar ik me echt thuis voel. Vroeger was ik een overtuigde Agalev'er (nu Groen!), maar sinds hun geknoei tijdens regeringsdeelname (wie herinnert zich nog de wapenleveringen aan Nepal? Zucht !) is de liefde danig bekoeld. Ik begrijp heel goed dat compromissen in de politiek onvermijdelijk zijn en dat regeren een beetje kiezen en dus soms ook verliezen is, maar als ik ergens niet tegen kan, is het liegen en de waarheid verdraaien. En helaas moet ik bij zowat elke partij vast stellen dat er wordt gelogen en gekronkeld dat het een aard heeft. Ik zou het niet eens zo erg vinden als een principe terzijde wordt geschoven, als er maar eerlijk over werd gecommuniceerd én duidelijk werd verteld waarom dat principe het onderspit moest delven. Maar zo volwassen wordt de kiezer blijkbaar niet beschouwd. En dan het oud ...