vrijdag 27 september 2013

Kermis in mijn hart ...

Deze week is het kermis in onze gemeente en dat hebben we geweten. Na drie kermisbezoeken zijn onze geldbuidels helemaal leeggeschud en proberen we dus op water en brood het einde van de maand te halen.

Maar in alle kermisdrukte heeft zoonlief voor een hartverwarmend moment gezorgd. Zo had hij een flink aantal punten bij elkaar gespaard met een kermisspelletje. Hij besloot dan ook een prijs te gaan incasseren. Het kiezen duurde immens lang en ik moest mezelf toch wel bedwingen om hem niet tot meer spoed aan te zetten. Maar plots kwam hij dan met een lieflijk kleinood aanzetten, een klein schattig poezebeestje in steen.

En verduidelijkte hij meteen: hij had er zo lang over gedaan om iets te kiezen omdat hij iets speciaals wou. Niet voor zichzelf, maar voor zijn zusje. Op dat moment staat de wereld even stil en kijk je plots met heel andere ogen naar die kleine druktemaker. Onder al dat lawaai schuilt zo een gouden hart ...

vrijdag 20 september 2013

De zomer van 2013


Na negen maanden aftellen, konden we begin september eindelijk op reis. Een vrouwentrip naar Kreta met meter Dansschoen en dochterlief. Zoon- en manlief bleven thuis, uit vrije wil zowaar.

De heenreis verliep heel vlot. Zo kwamen we bijna een uur eerder op onze bestemming aan dan voorzien. Ons hotel bleek ietwat kleiner dan de clubgiganten van de voorbije jaren en vooral veel rustiger en gemoedelijker. Het publiek bestond in grote mate uit ouderen en ouders, al dan niet in het gezelschap van hun dochters, meestal meisjes van 18 à 21 jaar. Zonen waren er vreemd genoeg nooit bij – die vinden het blijkbaar not done om nog met ‘the parents’ op reis te gaan. Maar de sfeer in het hotel was vriendelijk en rustig. De eerste avond konden we trouwens een buikdansshow meepikken, die dochterlief met open mond aankeek. Ook de show van die magiër later die week zou heel hard in de smaak vallen bij haar.

Onze eerste ochtend in Kreta bracht een kleine ontnuchtering want de zon bleek zich te verbergen en soms was er zelfs een spatje regen. Wel ideaal voor een uitstapje naar het oude centrum van Rethymnon met zijn smalle straatjes. Daarna liet meter Dansschoen zich onder handen nemen door de hotelmasseuse en mocht dochterlief haar eerste plons in het zwembad maken. Vooral het heerlijk warme bubbelbad viel zwaar in de smaak. Nadien maakten we een treinritje langs de kust en naar kleine dorpjes in het binnenland. Dochterlief, die urenlang had afgeteld voor het tochtje, viel na amper vijf minuten als een blok in slaap. Gelukkig was ze het laatste half uurtje van het ritje weer wakker genoeg om nog iets mee te pikken van de omgeving en het ritje zelf.

De dag daarop werden we zowaar wakker met een - gelukkig slechts kleine - aardbeving. Intussen waren wel alle wolken verdreven en ging de temperatuur gestaag de hoogte in. De rest van de week hebben we dan ook gezorgd voor een mix van uitstapjes (watervallen, meer, een nabijgelegen kuststad, het fort van Rethymnon en een boottochtje) en zwembadvermaak. Het hotel stelde trouwens allerlei zwembadattributen gratis ter beschikking.

Dochterlief vond de uitstapjes niet altijd even noodzakelijk – zij kon zich ongetwijfeld een hele week vermaken met enkel het zwembad - maar volgde toch gedwee. Een paar keer werd ze dan ook beloond met een taxiritje terug naar het hotel na een flinke wandeling. We moesten toch een beetje rekening houden met die vijfjarige beentjes. Maar al bij al deed ze dat schitterend en stond ze bijna steeds open om nieuwe dingen te zien en te doen. Dikke pluim dus voor die kleine meid!

De Kretenzen bleken trouwens heel vriendelijk en gastvrij te zijn. We hebben dus geen enkele negatieve ervaring gehad. En dochterlief oogstte overal volop lof omdat ze zo braaf en rustig was. Bij terugkeer waren haar wangetjes dan ook bijna blauw van alle vrouwen die zich niet konden weerhouden erin te knijpen, tot haar grote ergernis soms.

Met drie op één kamer bleek ook heel goed mee te vallen. Al bracht dat soms kleine geheimen aan het licht want ik bleek zowaar zelfs in mijn slaap te praten tegen dochterlief. Zo drong ik keer op keer aan dat ze echt waar een snoepje mocht nemen, totdat dochterlief slaapdronken reageerde: nu niet, mama. Een voorbeeldige dochter! :-) Als toetje nog een paar kiekjes!


dinsdag 3 september 2013

Afspraakjes

Samen met 1,1 miljoen kinderen en jongeren is het nieuwe schooljaar gestart voor zoon- en dochterlief. Al sloten we de vakantie eerst nog in schoonheid af want die laatste vakantieavond waren we te gast bij Carmen en Dimi, de oppashelden van mijn tweetal. Op het programma stond een gezellige gourmet. Bij aankomst bleek dat ze dat familieuitje zo goed wilden doen dat het Dimi zowaar het topje van zijn duim had gekost. Die arme jongen zal waarschijnlijk nooit meer in de frisse onschuld van een komkommer geloven. Gelukkig kon een snelle interventie door de huisarts in de plaatselijke wachtpost soelaas brengen en werd het toch nog een fijne en gezellige avond nadien ...

De eerste schooldag startte zonnig en ook dochterlief hield het volledig droog. Dat was al fijn want de voorbije jaren zette ze de speelplaats steeds onder water bij het afscheid. Maar nu wuifde ze me moedig uit. Zoonlief slingerde dan weer heen en weer tussen blijdschap zijn vriendjes weer te zien en het sippe vooruitzicht van huiswerk. Het was de eerste dag trouwens al raak. Op maandag heeft hij ook baskettraining dus we konden al meteen een race tegen de klok starten om de mix van huiswerk, basket, koken, bad enz. bol te werken.

Bij de start van het nieuwe schooljaar zijn alvast een paar afspraken gemaakt die het hectische leven ietwat moeten indijken. Zoonlief moet ’s morgens zelf zijn ontbijt klaarmaken, na school aan zijn huiswerk beginnen en elke dag opruimen. Lukt dat allemaal zonder gezeur en andere capriolen, dan mag hij ’s avonds een half uurtje op de iPad spelen. Wordt zijn huiswerk opnieuw een dagelijks weerkerende calvarietocht dan is er uiteraard geen sprake van de iPad én mag hij tot 18u op school blijven om daar zijn huiswerk te maken. Ik ben benieuwd hoe lang het zal duren alvorens we dat dreigement effectief moeten uitvoeren want vorig jaar hebben zijn schoolboeken zowat alle hoeken van de kamer gezien, waren manlief en ik meerdere schoolavond rijp voor de psychiatrie en gaven we hem net niet op voor adoptie.

Ook dochterlief ontsnapt niet aan mijn lijstjes-manie. Zij moet zich alleen kleden, ook haar spullen opruimen en vooral flink mee eten aan tafel want zij heeft meestal nooit trek als we aan tafel zitten om een uurtje later – als alles net aan kant staat en opgeruimd is – te verkondigen dat ze honger heeft.

Maar we vegen nu de spons over het verleden en zijn gestart met een propere lei ...