Posts

14 juni

Afbeelding
Vandaag net één jaar geleden liep de zusterliefde tussen Fanta en Sprite, na meer dan één jaar, compleet onvoorzien en totaal onherstelbaar op de klippen. Tot die dag leefden we samen in het kattenparadijs. Maar plots, van de ene dag op de andere, was het voorbij. Sindsdien leven ze elk hun eigen leven, zo ver mogelijk van elkaar verwijderd. En ontplooien ze zich elk op hun manier. Sprite is onze transgenderkat, met geen greintje valsheid in haar gespierde lijf. En dan Fanta: sindsdien zo hypersensitief dat we haar moeten afschermen van alle prikkels.

Na het plaatsen van een binnendeur tussen boven- en benedenverdieping, zodat ze totaal niet meer met elkaar in contact konden komen, leek Fanta eventjes rust te vinden in haar hoofd. Maar na een paar maanden huiselijke vrede ging het weer steil bergaf met haar. Vooral het wildplassen escaleerde van eens om de zoveel weken tot elke dag meermaals. Alles was opnieuw een trigger voor haar. Een onhoudbare situatie dus. Zodat we de beslissing …

De grote vraag: wat nu?

Na een paar maanden relatieve rust, escaleert de situatie met Fanta weer compleet. Al onze inspanningen en pogingen ten spijt, ziet het er dus toch naar uit dat we moeten uitkijken naar een nieuwe thuis voor Fanta … Haar wildplassen neemt weer toe – eerst eens om de zoveel weken, intussen alweer dagelijks. Soms hebben we een vermoeden wat de trigger was (een onweer, een burenruzie …) maar minstens evenveel keren hebben we geen flauw benul.
Het grootste drama is dat ze buiten dit plasprobleem een superlieve en aanhankelijke kat is. Dochterlief is dan ook compleet verzot van haar. Haar hart moeten breken nu, is het hardste dat ik ooit heb moeten doen. Maar blijkbaar is Fanta niet gelukkig (bij ons). Ze vindt geen rust en blijft lijden onder angst en stress.
We hebben intussen al het mogelijke geprobeerd, en zelfs meer. Sinds kort laten we haar ook weer buiten, omdat we vreesden dat de isolatie na zes maanden te zwaar begon te wegen en een reden was voor haar plassen. Meestal lijkt ze…

In alle tijden heeft de mens een keuze ...

Dienstmededeling aan de dertigers voor de lokale supermarkt gisteren.
Een 70+-jarige vrouw verbaal aanvallen terwijl ze haar winkelkar grondig aan het ontsmetten is, is niet de samenleving waar ik deel van wil uitmaken of de lokale gemeenschap die ik de mijne noem. Terwijl mijn mama deed wat hoort, kreeg ze een hele litanie over zich heen: het is al die ouderen hun schuld dat de maatschappij op slot zit, door de senioren gaat de economie kapot, door de oude mensen kunnen de jonge nergens meer naartoe, en dan komen ze ook nog naar de winkel en moeten de jongeren ook daar nog eens wachten om hun winkelkar te ontsmetten en de winkel binnen te kunnen … Jullie gingen maar door en door, en de opmerkingen werden steeds driester en kwetsender.
Uiteraard was mijn mama diep gekwetst en heeft ze zich nooit eerder zo overbodig, ongewenst en onwelkom gevoeld als dan en daar. Ze had zin om het boodschappen doen maar meteen zo te laten en naar huis te gaan maar wou jullie de overwinning niet gunne…

Fanta Fantastica

Afbeelding
Voor de buitenwereld is Fanta vooral een probleemkat, onze Fanta Fiasco. Maar voor ons is ze zoveel meer ... Want de liefde die je van haar krijgt, is met geen pen te beschrijven. Ik denk niet dat ik al ooit een kat heb gekend, die zo aanhankelijk en gevoelig is. Ze heeft immens veel nood aan contact. Waar je verschijnt, verschijnt ook zij. Slapen doet ze liefst dichtbij jou, dan grijpt ze je hand met haar pootjes en drukt je tegen haar zachte buik. We moeten er dus echt voor zorgen dat ze ons voldoende te zien krijgt want anders raakt ze ontredderd en ontregeld, met alle gevolgen van dien. En gewoon bij haar zijn, is niet genoeg. Ze hongert naar direct contact, naar bewuste aandacht. Eén van de oorzaken van haar problemen, is haar hoogsensitiviteit. Op drukke dagen, en dat zijn er nogal wat als je zoveel ballen tegelijk in de lucht moet houden, is zij mijn spiegel. Dan merk ik meteen dat zij het moeilijk heeft en dat ik wat gas moet terugnemen zodat ze weer tot rust kan komen.

Voorlo…

Sprite, de sfinx van Berlare

Afbeelding
Het verhaal van het kattenduo is gekend. Met vooral veel aandacht voor Fanta want over haar gedragsproblemen zijn intussen hele boeken te schrijven. Maar Sprite verdient ook een eigen vermelding want op haar manier is ook zij heel speciaal en uniek.

Zo is ze onze transgenderkat. Kattin van geboorte, maar haar lichaamsbouw en -houding zijn die van een kater. Eén bonk spieren. Een stoere tred. Een robuuste snoet. Iedereen spreekt dus automatisch over een hij bij het zien van haar.

Los van haar sekse, is zij de vleesgeworden goedheid. Dat diertje is werkelijk altijd goed geluimd, vrolijk en speels. Nooit een mindere dag, nooit een snak of een snauw. Altijd blij je te zien – en even blij met elk balletje, touwtje en wat ook maar kan dienen als speeltje. Zo complex haar zus is, zo eenvoudig zit zij in elkaar: eeuwig vrolijk en vol vertrouwen. Bij bezoek is ze heel even afwachtend, maar al snel wint haar nieuwsgierigheid het en komt ze snuffelen en kopjes geven.

Ze is geen schootjeskat en h…

Er waren eens twee poezenellen ...

Afbeelding
Dit verhaal begint midden maart 2018. Een mamapoes op de dool besluit een nestje kittens te krijgen in een stalling achter een café. De alerte cafébaas merkt op 31 maart dat de mamapoes verdwenen lijkt en dat het nestje hulpeloos alleen is achtergebleven. Hij contacteert het asiel en ze besluiten nog even af te wachten, in de hoop dat de mama toch nog terugkeert. Op 1 april blijken 2 kittens de kille nacht niet overleefd te hebben dus het asiel grijpt in en brengt het overblijvende drietal onder bij een kattenpleeggezin. De kittens worden Fanta, Sprite en Icetea gedoopt, als knipoog naar hun geboorteplaats aan het café.

Een paar dagen zweven ze tussen leven en dood, terwijl ze moeten leren drinken van een flesje. Maar het blijken drie vechtertjes en ze overleven hun bikkelharde start. Ze blijken gelukkig beland in een heus kattenparadijs, waar ze dag na dag verder aansterken en uitgroeien tot speelse en sociale katjes. Na een paar weken mogen we als potentieel adoptiegezin op bezoek, …

Je kinderen zijn je kinderen niet ...

Afbeelding
Rationeel heb ik altijd beseft dat mijn kinderen autonome mensen zijn, unieke wezens die hun eigen leven zullen leiden en die ik enkel op weg kan helpen om hun eigen pad te vinden – met mijn onvoorwaardelijke steun. Ik kan misschien enige normen en waarden proberen meegeven, maar uiteindelijk is het hun keuze om die al dan niet aan te nemen en na te leven. Het is niet aan mij om hun richting of visie te bepalen, maximaal mag ik klankbord zijn voor hun innerlijke stem. Want het grootste geschenk dat ik hen kan – moet! - geven, is de tijd en ruimte om zichzelf te vinden en te zijn.

Tenminste, dat is de theorie. In de praktijk is dat allemaal niet zo eenvoudig. Want emotioneel zijn ze steeds MIJN kinderen. Twee wezens voor wie ik een immense verantwoordelijkheid voel, voor wie ik door hel en vagevuur ga. Het moederdier in mij kan ik niet aan banden leggen, hoe graag ik dat soms ook zou willen. Die drang – dwang - om te zorgen en te beschermen, is zo overweldigend dat het mijn hele perso…