De onbemande vrouw

Vorige week liep ik zowaar de volle 5 kilometer uit. Met al mijn onderdelen intact, jawel ! Ik slaagde er zelfs in om de laatste twee minuten nog een stukje te versnellen dus ik heb zowaar reserve. Sindsdien heb ik die verwezenlijking nog twee keer herhaald dus ik ben toch wel een heel klein beetje fier op mezelf. Ik droom stilaan van een 7 à 8 kilometer loopparcours want dan kan ik een mooi traject langs de Scheldedijk meepakken - als iemand de mp3-reeks van Evi Gruyaert voor de sessie 5-10 kilometer heeft, geeft die maar een gil want ik ben heel erg vragende partij ! Intussen blijf ik die vijf kilometer inoefenen maar dan gaan we ervoor ... En ook Zumba blijft me bekoren. De ene les is al wat leuker dan de andere maar alleen al voor de opzwepende muziek zou ik blijven gaan ... Al zijn niet alle pasjes even lief voor mijn knieën, heb ik gisteravond ontdekt. Maar dankzij mijn wonderdrankje (elke ochtend 15 ml 'dexsil gewrichten') heb ik die eerste ouderdomskwaaltjes toch redeli...

Dochterlief heeft dit weekend haar eerste autonome stapjes gezet ! De voorbije dagen was ze al naarstig aan het oefenen om recht te staan maar nu waagt ze zich ook aan haar eerste - wankele - pasjes. Het applaus van alle kanten deed haar deugd en wakkerde haar zelfvertrouwen zichtbaar aan. Ik vermoed dat ze over een paar weken met vaste tred door het huis schrijdt dus we zullen nog maar even genieten van haar laatste kruipsessies. Want terwijl haar broer een ware paracommandostijl hanteerde (plat op de buik en schuiven maar) kruipt zij werkelijk volgens het boekje. Mooi op handjes en knietjes. Heel parmantig met het hoofdje en de poep in de lucht ... Het hele weekend wou ze rechtstaan en stappen, keer op keer op keer op keer. Dat ik soms al eens voor eten op tafel moest zorgen of een was draaien en ophangen, strookte niet met haar ideaalbeeld en de krokodillentranen vloeiden dan ook rijkelijk op die momenten. En zo ben ik weer tot speelgoed gereduceerd. Mama niet als individu maar als ...

Les 12 van de moeder-aller-start-to-runners Evi Gruyaert heeft me bijna genekt. Halfweg speelde mijn kniepees weer op met pijnscheuten in de vorm van korte stroomstootjes en heb ik het tempo dus wat vertraagd. Ik merk dat de pees vooral protesteert bij lange passen en ik dus beter mijn looppassen inkort. Ik heb me dus wijselijk beperkt tot één les en zal nu braaf een paar dagen rust inlassen. Aangezien mijn knie weer dik staat, lijkt me dat geen overbodige luxe. Ik hoop echt dat ik het lopen niet moet opgeven want ik heb er werkelijk deugd van. Ik word voor het eerst nu zelf geconfronteerd met een ouder wordend lichaam. Het wel willen maar niet kunnen. Zonder waarschuwing vooraf. Een lesje in nederigheid na al mijn gespot met het gepiep, gekraak en gesputter van het lijf van mijn liefste bij zijn wekelijkse voetbalcapriolen. En we kraakten en piepten en sputterden samen nog lang en gelukkig ... Lijdzame zwaai, Linneke

Gisteravond na twee weken weer gelopen. Het deed werkelijk deugd, en de knie hield zich wonderwel goed ! Ik ben wel braaf teruggekeerd naar les 11 én heb maar één les gelopen. Al kriebelde het serieus om langer te lopen maar ik heb mijn lesje intussen geleerd. Met bijna-bejaarde kniepezen wordt blijkbaar niet gelachen ... Zucht. Ik was trouwens in jong gezelschap want mijn nichtje en ons buurmeisje dartelden vrolijk met me mee. Ik dacht even dat ze me gierend met mijn oude knoken in het stof zouden laten bijten en dat die jonge veulens mijn zo al fragiele ego helemaal in de vernieling zouden lopen, maar dat viel heel goed mee ! Het jonge grut vond het blijkbaar toch niet zo makkelijk om vol te houden. Halfweg begon het pubergekwebbel dan ook meer op een klaagzang te lijken : 'dat doet hier pijn' (wijst op verkeerde plaats voor milt), 'dat kriebelt zo' (de eerste druppels rugzweet verschijnen) ... Maar we hebben het gehaald en deze oude tante heeft zo toch een greintje r...

De vakantiebalans na één week is grotendeels positief want we hebben al volop genoten van de tijd met onze monstertjes. Het weer valt gelukkig grotendeels mee zodat we veel buiten kunnen en niet veroordeeld zijn tot binnenhuisactiviteiten. Het is fijn nog eens echt tijd samen door te brengen, zonder de stress en de drukte van het normale dagelijks leven. Krijgen we meteen weer wat beter zicht op de grote en kleine kantjes van onze kroost. Zoonlief maakt nog steeds lawaai voor tien en blijft een stijfkop van gewapend beton. Maar onder dat staalharde willetje huist ook een gouden hart en dat lijkt me nog steeds het belangrijkste. Zijn ontbolsterende fantasie is de grootste revelatie van het moment. Hij waakt ook als een moederkloek over zijn zusje, al trakteert die hem al eens op een klap als hij het waagt aan een van haar speeltjes te komen. We hebben dus nog een beetje schaafwerk aan de communicatie'skills' van dochterlief want momenteel spreken vuisten volgens haar nog luider ...

Nu de Olympische Spelen alomtegenwoordig onze beeldschermen en printmedia domineren, kan ik uiteraard ook niet achterblijven. Een nieuw wereldrecord zit er misschien niet meteen in maar ik heb het toch aangedurfd de loopschoenen nog eens aan te trekken vandaag. Na een laag stof van zowat 9 maanden van mijn schoenen geblazen te hebben, ging ik met een klein hartje de deur uit. Ik zou al blij zijn het begin van de straat te halen ... Maar aangezien de straat - zoals steeds - vol kinderen en moeders stond, moest ik de eer aan mezelf houden en heb ik mijn voorzichtige aanzet toch maar wat uitgebreid. Uiteindelijk heb ik een 2,5 km gelopen en ben ik na een kwartiertje - lichtjes triomfantelijk - teruggekeerd naar mijn thuisbasis. Ik ben toch wel een beetje trots dat ik nog zo ver ben geraakt na die vele maanden nonactiviteit, al moet ik eerlijk bekennen dat borstvoeden een weinig geslaagde combinatie is met lopen. Zelfs mijn sterkste sportBH kon niet genoeg ondersteuning bieden in deze melk...

Vrijdagavond een rondje gaan lopen. De buurjongens stonden gniffelend toe te kijken bij mijn vertrek maar bij mijn terugkeer een half uur later was er toch al iets meer bewondering te bespeuren. Eentje heeft zich zelfs voorgenomen om eens mee te gaan lopen. Right, net wat mijn fragiele zelfbeeld nodig heeft, een 14-jarige loopcompagnon die mijn bejaarde looptempo aan de galg praat. Al is mijn liefste er van overtuigd dat ik zo'n knaapje rauw bij het ontbijt opvreet met huid en haar, laat staan bij een ronde van 5 km. Ik laat hem maar in de waan. Toch mooi als je liefste zo bewonderend over je kunde denkt! :-) Vanavond de derde week start-to-run in Berlare. Vorige week begon de oorspronkelijke groep al uit te dunnen. Benieuwd hoeveel er vanavond van de 64 ingeschrevenen overblijven. Het menu is nog een lachertje: achtereenvolgens 1, 2 en drie keer 3 minuten lopen. Rond het voetbalveld. Jaja, mijn leven is zoooooooo spannend! Gezwinde zwaai, Linneke

Gisteren nog eens een loopje gewaagd met mijn starttorun-maatje. Ging natuurlijk als een fluitje van een cent. Zou anders wel erg zijn als het nu al pijn deed. Vorige vrijdag ook nog eens op eigen houtje gaan lopen om het stof uit mijn botten te jagen. Een viertal kilometers, en het ging gelukkig nog. Maar gaan is natuurlijk niet genoeg, het moet nog heel wat beter... Het is trouwens kermis in Berlare en daar liep ik mijn vroegere trainer tegen het lijf. Hij liet me weten dat ‘mijn’ groepje dat doorging voor de 10 km onlangs zelfs de 20 km heeft gelopen… Ik was natuurlijk zwaar onder de indruk. Dat zie ik mezelf nog lang niet doen. Dan zal ik toch eerst een paar overtollige pondjes overboord moeten zwieren. Maar dat is intussen al oud nieuws voor jullie dus ik zal het daar nog maar even niet over hebben. Wel wil ik jullie nog even wijzen op een fantastische ‘tool’ voor ‘would be’ lopers. Via deze link kan je ondermeer je eigen looproutes uitstippelen en weet je meteen ook de afstand. H...

Mijn loopexploten zijn de voorbije weken een beetje verwaterd. *wuift met vermanend vingertje naar zichzelf* Maar ik borrel weer van de goede intenties. Ik heb namelijk een partner in crime gevonden die het ziet zitten om mee de hort op te gaan en onze woonstede samen onveilig te maken. Omdat ze aanvankelijk een beetje geïntimideerd was door mijn 5 kilometerronde, hebben we ons ingeschreven voor de start to run -cursus die voor het eerst in Berlare wordt georganiseerd. Kwestie van me een beetje solidair op te stellen en te hopen dat mijn loopmaatje de loopmicrobe ook te pakken krijgt zodat we elkaar kunnen blijven motiveren. We hebben ons alvast voorgenomen om minstens één avond per week – maandag - te reserveren voor het lopen en dat niets of niemand ons van dat heilige voornemen zal kunnen of mogen afhouden. Maandag was de eerste les, en er kwamen maar liefst 64 wannabe-sportievelingen opdagen, ondanks de bij tijden gutsende regen. Chapeau, indeed. Minder fijn was evenwel het parcou...

Het lopen ? Niet slecht, dank u! Meestal slaag ik er toch in om twee keer per week de loopschoenen aan te trekken voor een half uurtje. Mijn enkel en knie spelen soms nog wat op maar als rasechte ram(p) ben ik te trots om te plooien. Na meer dan twee jaar roest vergaren, is het geen wonder dat mijn lijf in sommige uithoeken nog wat kraakt en piept. Ik ga er maar vanuit dat dit met de tijd wel betert en dat ik tegen het einde van de zomer de vijf kilometer fluitend uitloop. Want jawel, lieve vriendjes, ik heb een nieuw doel voor ogen. Ik heb een mooi traject gevonden van thuis uit dat me ook langs de dijk brengt maar wel een ronde van zo’n 7 à 8 kilometer behelst. In het najaar zou ik dus willen proberen om daar naartoe op te bouwen. In die tussentijd hoop ik eerst nog een paar overtollige kilootjes kwijt te raken maar ik heb één groot nadeel in de strijd hiertegen: een chronisch gebrek aan karakter! Slaagde ik er vroeger moeiteloos in om wekenlang te leven op enkel yoghurt en platte ka...

Mijn loopbrevet is amper droog en ik ben alweer geblesseerd. Toen ik gisteravond na een weekje vegetatief bestaan weer de dijk opging, voelde mijn enkel al meteen slecht aan. Maar ram(p/m)en zijn koppige wezens dus toch de volle vijf kilometer proberen uitlopen onder het motto 'rust roest'. De laatste 100 meters lukte het langs geen kanten meer en ben ik nog mankend tot aan mijn auto gepikkeld. En bij thuiskomst kon ik pronken met een dikke, gezwollen enkel. Achillespees, gewricht, het is allemaal dik en pijnlijk... Hopelijk kan ik morgen toch weer lopen want een week rust is dus echt nefast voor de conditie. Het was puur op wilskracht dat ik nog zover ben geraakt want ik had na honderd meter al de bijna onbedwingbare behoefte om me ergens in de graskant te leggen om te genieten van het zonnetje en de huppelende konijntjes in de bermen te bewonderen... Dat moet dus dringend weer beter! De timing van de blessure is wel optimaal. Vanmorgen volgde ik een EHBO-cursus op het werk en...

Fier als een gieter met spierpijn kan ik melden dat ik gisteren met vlag en wimpel voor de looptest ben geslaagd. Vanaf nu ben ik dus (terug) een volle 5 kilometerloper. Op drie juni krijg ik mijn getuigschrift dus dan heb ik alvast een bewijs voor het nageslacht. Aangezien we blijkbaar een sterke groep lopers waren, worden we nu warm gemaakt om te gaan voor de 10 kilometer. Op 15 weken tijd zouden ze ons hiervoor willen klaarstomen. Ik twijfel nog. Lopen moet vooral leuk blijven en 10 kilometer begint me al iets teveel naar competitie en wedstrijden te ruiken, en dat ligt me nu eenmaal niet. Dat zou ook betekenen dat ik nog eens 15 weken twee avonden per week mijn liefste en zoonlief achter moet laten. Mijn liefste was al blij met de gedachte dat mijn looptraining was afgelopen. Toen ik hem vertelde dat ze over twee weken starten met een vervolgtraining was zijn teleurstelling dan ook bijna meetbaar. Niet dat hij me zou tegenhouden, daarvoor is hij zelf veel te sportief, maar ik begri...

Hoog tijd voor een update van mijn loopcapriolen want jullie zijn er na mijn lange stilte terzake vast van overtuigd dat ik mijn loopschoenen al lang aan de wilgen heb gehangen en mijn looptenue over de haag heb gegooid. Niets is minder waar ! Momenteel is week 7 van het programma bezig en het moet gezegd : er wordt gezweet en gehijgd... Ons groepje is intussen al zwaar uitgedund maar we zijn toch nog met een 15-tal moedige doorzetters die twee à drie keer per week met het verstand op nul en de blik op oneindig een strijd met hun (gebrek aan) conditie leveren. Elke keer ga ik naar de training in de vaste overtuiging dat ik dit keer niet zal meekunnen maar een dik half uur later heb ik dan toch weer een overwinning op mezelf behaald. De ene keer al wat vlotter dan de andere, maar daar zwijgen we verder over. :-) Dus ja, ik ben stiekem toch wel een klein beetje fier op mezelf. Na drie jaar roest vergaren, is deze oude bak toch weer in (slakken)gang gebold. Gesmeerde zwaai, Lin

Ik ben bijna halfweg mijn loopprogramma. Maandag ben ik alleen gaan lopen want ik haalde de gezamenlijke training niet. Woensdag verscheen ik wel op het appél. Blijkbaar is deze week een scharniermoment waarbij de training gevoelig wordt opgedreven, maar tot nu toe lukt het nog. Soms maar nét, maar toch... :-) Het is alleszins opvallend leuker in groep de baan op te gaan. Je kan nog eens lekker tateren en komt er gelijkgestemde zielen tegen. Opvallend trouwens hoeveel vrouwen in hetzelfde schuitje zitten : vroeger ietwat sportief totdat ze één of meer kinderen kregen en toen zaten ze jarenlang aan huis, haard en kroost vastgelijmd. Been there, done that, got the t-shirt… Dat doet me steeds denken aan een vogelsoort (ben even kwijt dewelke) waarvan de moedervogel vreselijke jeuk krijgt na het leggen van haar eieren, zodat ze op haar nest blijft zetten omdat haar koele eieren de ellende verzachten en ze dus niet in de verleiding komt om haar nest achter te laten. Een toch wel gemeen - ma...

Momenteel eindigt week 3 van mijn start-to-runprogramma. De eerste twee weken waren fluitend af te werken maar deze week begon de opbouw geleidelijk aan en dat liet zich voelen. Maandag heeft voor het eerst iemand moeten afhaken. En neen, voor één keer was ik het niet… Woensdag deed er nog een schepje bovenop maar blijkbaar staat ons vanavond pas een echte 'slachting' te wachten. Er zal misschien nog net geen bloed vloeien maar we mogen ons toch wel verwachten aan een paar emmers zweet en tranen... :-) Twee keer trainen per week is wat weinig als je nog zoveel conditie op te bouwen hebt, merk ik. Ik zal dus mijn uiterste best doen om toch drie keer per week het asfalt te breken onder mijn loopschoenen... Volgende week heb ik vakantie, benieuwd of ik in die zomerstemming van vrijheid, blijheid nog de nodige discipline aan de dag zal leggen. Gelukkig heb ik een huisgenoot die indien nodig wel mijn slechte geweten zal spelen, dus ik ben er nogal gerust in. The show must go on ! V...

Zoals trouwe lezers weten, ben ik vorige week maandag gestart met het start-to-run-programma in Wichelen. Ik heb peentjes gezweet bij mijn aanloop ernaartoe – oh boy, hopelijk maak ik me niet hopeloos belachelijk als vleesgeworden schommel - maar het blijkt allemaal best mee te vallen. Tot nu toe – halfweg de tweede week - is er nog geen druppel zweet gevloeid. De eerste week startten we met een twintigtal aspirant-lopers vol goede moed, deze week zijn we al met bijna veertig ! En de goede moed blijft momenteel nog intact want de organisatoren gaan voor de langzaam aan-aanpak. Het trainingsschema doet evenwel vermoeden dat de piste er over een paar weken na de training iets meer als een slagveld zal uitzien, maar laten we het van week tot week bekijken… De eerste week bewees nochtans hoe het moederschap soms mooie plannen doorkruist. Mijn voornemen om elke maandag en woensdag de loopschoenen aan te trekken, strandde al op woensdag. * wijst met beschuldigende vinger naar zoonlief * Bran...