donderdag 30 april 2009

Oudercontact ...

Gisteravond mochten mijn liefste en ik op het appél bij de kleuterjuf van zoonlief, naar analogie met het oudercontact van vorig jaar. We waren benieuwd want momenteel hebben we heel wat minder rechtstreeks contact omdat ik weer aan het werk ben en de juf niet meer elke dag na schooltijd zie.

De balans : hij is zeker mee met zijn leeftijd op vlak van motoriek, vaardigheden, communicatie en intelligentie. In puzzelen (ruimtelijk inzicht) is hij trouwens megasterk. Hij kan ook heel erg lief zijn en zal steeds zijn vriendjes helpen als hij kan. Minder sterk is hij in kleuren en hij durft nogal eens lui zijn. Soms vertikt hij het om werkjes uit te voeren, totdat de juf dreigt hem terug naar de eerste kleuterklas 'bij de kleintjes' te sturen. Zo ken ik mijn zoon. Zijn ego is sterk ontwikkeld en hij is heel gevoelig voor vernederingen.

Het moeilijkste had ze het met zijn stijfkoppigheid. Hij kan haar echt uitdagen en blijft haar dan zonder verpinken in de ogen kijken. We hadden gelukkig een paar tips paraat hoe we daar thuis - met wisselend succes - mee omgaan : negeren (want hoe meer aandacht je aan iets geeft, hoe koppiger hij tegenwerkt), omgekeerde psychologie (soms verbijsterend hoe goed dat gaat) of ruimte geven. Dat betekent als we zoonlief iets opdragen en hij vertikt het, dan herhalen we het nog één keer en gaan dan even weg met de woorden 'ik ga nu naar boven/de keuken/... maar als ik terugkom, wil ik dat je dat gedaan hebt'. Meestal heeft hij het dan wel gedaan. Maar als we met onze neus bovenop hem blijven staan om te kijken of hij wel doet wat we vragen, voelt hij zich zwaar vernederd en daar gaat hij vierkant tegenin.

Geen verrassingen dus. Dat is zoonlief ten voete uit : koppig, verbaal sterk, een tikkeltje lui als hij iets moet doen, hyperactief als hij zijn eigen gangetje mag gaan en bovenal heel erg lief ! Ik ben al bij al niet ontevreden want ook zijn juf relativeerde op het einde zijn ijzeren willetje, uiteindelijk is hij nog maar vier dus we mogen nog niet teveel verwachten en eisen maar moeten hem nog een tijdje gewoon zorgeloos kind laten zijn. Waarvan akte !

Pedagogische zwaai,

Linneke

zaterdag 18 april 2009

Supersonische dochter ...

Plots gaat het onvoorstelbaar snel met dochterlief. Als ik even knipper met de ogen, lijkt ze plots weer iets nieuws te kunnen. Ik durf haar s nachts bijna niet meer alleen te laten, uit angst dat ik haar de volgende ochtend als achtienjarige hartenbreekster uit haar kamer zal zien komen ...

Het begon vorige week met voorzichtig kruipen maar intussen kan ze in een mum van tijd overal aan en bij. Tot grote frustratie van broerlief die zijn heilige speelgoed ziet gemolesteerd worden door kleverige babyhandjes, om van haar gretige babykwijl maar te zwijgen.

Ze kan een tijdje keurig stevig rechtstaan als ze zich ergens aan kan vasthouden en net zolang rechtop zitten als ze zelf wil (om zich zonder enige waarschuwing achterover te laten vallen dus waakzaamheid is geboden). En ze kan duidelijk haar wensen kenbaar maken door doelgericht te wijzen op wat ze wil en daarbij eisende geluiden te maken. Ze kan zelf drinken uit beker en fles, en eet al tal van zaken uit het vuistje (fruit, brood, rijstwafels, soepstengel, zacht gestoomde groenten ...). En omdat ze zelf opgetogen is over al haar vorderingen, trakteert ze zichzelf regelmatig op een geslaagd applaus.

Minder leuk is dat ze nu niet meer wil neerliggen, en al zeker niet stilliggen. Haar baden en verpamperen is elke keer opnieuw een titanenstrijd waarbij ze geen enkele kans onbenut laat om haar poezelige voetjes in je gezicht te planten, zich met volle geweld om te gooien enz. Wie denkt dat je een baby probleemloos altijd de baas kan, komt maar eens langs om de volgende luier te verversen ...

Maar na haar vermeende Uri Geller-capaciteiten, verdenk ik haar nu ook van een Poltergeist-bezoeking want haar babygekir heeft (hopelijk tijdelijk) plaats gemaakt voor een diep en hees gegrom vanuit haar keel. Ik zal het maar beschouwen als een ander experiment van haar kleine lichaampje : even uittesten wat mijn stem allemaal kan.

Bekeken zwaai,

Linneke

donderdag 16 april 2009

Exclusief ...

Een weekje vakantie en dat leidt tot een lange blogstilte want met die twee kabouters in huis schiet er maar weinig tijd over om te bloggen. Vooral omdat het de voorbije dagen ook nog eens mooi weer was en we dus zoveel mogelijk buiten zaten.

Ik heb ook een beetje exclusieve mama-tijd ingebouwd voor elk van de twee en dat heeft werkelijk deugd gedaan. Dinsdagnamiddag mocht Lenca bij oma en had zoonlief me helemaal voor zich alleen. We zijn naar de Nieuwdonk gegaan en hebben er urenlang gestoeid in het zand en het water. Het was echt fijn om hem mijn volle aandacht te kunnen geven zonder dat ik met een half oor of oog zijn zus moest gadeslaan. Geen zorg in de wereld en alleen veel aandacht en tijd voor elkaar. Zoonlief straalde gewoon nadien dus dat is alvast voor herhaling vatbaar.

Woensdag was het de beurt aan Lenca. Zoonlief mocht naar de oma - wat zouden we toch zijn zonder die altijd-klaarstaande oma ... - en dochterlief stond in het centrum van mijn aandacht zonder een drukke en luidruchtige broer in de buurt. We hebben gewandeld, in de tuin gespeeld en zoals het vrouwen betaamt : samen geshopt (outfits voor ons allebei) ... En ik kon haar volop prijzen om haar nieuwste vaardigheden (kruipen, zitten, wijzen ...) dus ook haar zelfvertrouwen kreeg een grote 'boost'.

Temidden al die vakantiepret heeft buurvrouw Inne gisteren het leven geschonken aan een broertje voor Siemen en Lena. Welkom Wies ! Het wordt stilaan wel tijd dat er nog eens meisjes worden geboren want sinds Lenca zijn er in de vrienden- en kennissenkring enkel nog jongens geboren (Noah, Felix, Milan, Jarne en nu Wies). Gelukkig zijn er nog een paar zwangere buiken dus we hoeven nog niet te wanhopen ! :-)
Vakantiezwaai,
Linneke

dinsdag 7 april 2009

Missie mislukt ...

Vrijdag een dagje vrij genomen. Het was mooi weer en dan konden we eens rustig winkelen en uit eten gaan, zonder baldadige kleuters en hongerige baby's. En ik had trouwens een belangrijke missie : een feestelijke outfit zoeken want mijn metekind doet over een maand haar communie.

Is me dat zwaar tegengevallen ! Na een paar vergeefse en voor anderen waarschijnlijk hilarische pasbeurten heb ik het opgegeven en nu heb ik twee missies : een feestelijke outfit zoeken en 100 kilo vermageren - bij voorkeur vooral op borsthoogte ...

Pff, die 10 maanden borstvoeding hakken er serieus in hoor. Zelfs een large slaagde er niet meer in om mijn boezem kuis in te kleden. Ik had dan ook zin om dochterlief 's avonds duchtig op haar nummer te zetten en de melkkraan volledig dicht te draaien, maar als die lieve babyoogjes en dat gretige mondje verlekkerd de borst zoeken, vallen mijn strenge voornemens meteen in duigen. Vooral als ze zich erna met een verlekkerd gesmak loskoppelt, een tevreden 'aaaaaaaaaaaah' slaakt en ons nagenietend aankijkt met nog een paar melkdruppels glinsterend in de mondhoek.

Het afscheid van een ooit zo pronte boezem is de prijs die een vrouw daarvoor betaalt ... Snik.

Rondborstige zwaai,

Linneke

donderdag 2 april 2009

Melk, de witte motor ...

Overmorgen wordt dochterlief tien maanden. Ligt het aan mij of lijkt de tijd effectief steeds sneller te gaan ? Sinds vorige maand kan ze al een tijdje zelfstandig zitten en rolt ze zich ook van buik naar rug, maar weigert ze nog altijd de fles ...

Dat betekent dus ook dat ik al tien maanden aan het borstvoeden ben. Met een gemiddelde van 600 ml per dag kom ik uit op een melkproductie van intussen 182 liter, al kan ik er wel een litertje naast zitten. Het merendeel gaat rechtstreeks naar (zeg maar: in) dochterlief maar sinds januari gaat er ook zo'n 200 ml melk per dag de gootsteen in (na het volstouwen van de diepvries) want ook afgekolfde melk wil mevrouw-ik-wil-live-borstvoeding-en-niets-dan-live-borstvoeding niet drinken.

Als ik de ongeveer acht maanden borstvoeding van zoonlief daarbij optel, zou ik intussen dus al een flinke 300 liter melk hebben geproduceerd - das 150 liter per borst ... Proost !

Het voelt misschien wel zo maar in realiteit kom ik nog lang niet aan de staat van dienst van een melkkoe van enige waarde : "Een melkkoe geeft in een lactatieperiode gemiddeld 25 liter melk per dag. Een koe wordt gemiddeld 315 dagen per jaar gemolken. Dit komt neer op een gemiddelde productie van 7 875 liter melk per koe per jaar. Sommige koeien produceren tijdens hun leven wel 100 000 liter melk". Respect !

Melkrijke zwaai,

Linneke

woensdag 1 april 2009

Een professionele knoop ...

De voorbije weken heb ik nog maar eens op een professionele tweespalt gestaan - het wordt stilaan mijn tweede natuur ... :-)

Ik begon 2009 met nieuw werk in Brussel. Dat valt over de hele lijn goed mee (jobinhoud, collega's, arbeidsvoorwaarden : allemaal super). Ik had me geen betere omgeving kunnen wensen om de wonden na mijn vorige werkdebacle (remember 1 en 2) te helen. Minder zijn : de reistijd (2 à 2,5 uren per dag) en vooral het tijdelijk karakter van het contract (tot eind november). Vandaar hield ik toch ogen en oren open voor eventuele buitenkansjes.

En toen viel mijn oog op een functie in mijn eigen gemeente en een buurgemeente. De kans leek me klein dat ik in aanmerking zou komen aangezien de materie (huisvesting en woonbeleid) me compleet vreemd was maar ik mocht toch deelnemen aan het examen (schriftelijke eerste en mondelinge tweede ronde). En toen kreeg ik zowaar bericht dat ik was geslaagd ... Mijn aanstelling moest enkel nog worden goedgekeurd op de gemeenteraad als ik effectief toezegde. Volgde uiteraard een slapeloze nacht. Jobinhoud leek ook interessant, dichter bij huis kan niet, goede arbeidsvoorwaarden. Nadeel : het was niveau B. Maar 100 % werken op B-niveau bleek financieel bijna overeen te komen met 90 % op A-niveau, dus dat was ook al geen tegenargument. Er zou wel avondwerk bij komen kijken één keer per week maar dat werd gecompenseerd met een halve dag vrij op woensdag of vrijdag.

Ik nam dus de beslissing om ervoor te gaan en bracht mijn baas op de hoogte die het nieuws met een beetje spijt maar veel begrip aanhoorde. Maar toen volgde een heus feuilleton ... De gemeenteraad schoof de beslissing een paar keer voor zich uit en elke week wijzigde de situatie weer een beetje. Aanvankelijk moest ik beginnen op 1 juli en dat kwam goed uit want de communicatieverantwoordelijke is in juni afwezig op mijn huidige werk en dan zou ik haar dus nog kunnen vervangen. Dat gaf me het gevoel dat ik toch nog op een loyale en menselijke manier kon vertrekken en hen niet in de steek liet. Maar plots moest ik al op 1 juni beginnen. Daar voelde ik me al veel minder goed bij. En toen stootte ik nog op een tweede addertje onder het gras want toen ik aandrong op meer duidelijkheid over de praktische werktijden bleek dat ik niet één maar twee, opeenvolgende avonden per week zou moeten werken.

En dat deed de slinger uiteindelijk de andere kant uitslaan want het voordeel van dichtbij huis werken, werd gevoelig kleiner aangezien ik mijn kinderen dan niet of nauwelijks zou zien van zondagavond tot woensdagavond. Ik heb dus beslist toch niet op het aanbod in te gaan en te blijven waar ik ben ...

Standvastige zwaai,

Linneke