woensdag 17 juni 2015

De grote toetsenperiode, the sequel ...

Met twee kinderen in de lagere school maakte ik mijn borst al nat voor deze maand: juni, het tijdstip van de grote toetsen voor het kindergrut … Maar in realiteit was het nooit eerder zo rustig als nu.

Dochterlief hoeft thuis niet te studeren of te oefenen. De juf peilt vooral naar de parate kennis dus naar wat ze effectief al kennen en kunnen, zonder nog bijspijkerwerk in laatste instantie. Daar heb ik dus al geen omkijken naar.

Zoonlief heeft daarentegen wel een volle en drukke agenda met twee weken lang elke dag twee toetsen, maar ziet de hoogdringendheid en noodzaak van al dat studeren niet echt in. En aangezien zijn eerdere rapporten OK waren en zitten blijven dus niet echt een reëel risico is, was ik bereid tot een experiment. Hij beslist zelf hoeveel hij studeert en werkt. Vindt hij dat hij genoeg heeft gedaan en dat hij de leerstof kent, dan is het OK voor ons. Geen controle of inramsessies meer. Geeft hij daarentegen aan dat hij een helpende hand kan gebruiken, dan staan we klaar. Maar hij beslist en hij staat aan het roer. Ik heb al heeeeeel hard op mijn tanden moeten bijten want meer dan een half uur, maximum een uurtje in het weekend, werkt hij niet. En ik ben niet altijd even overtuigd dat hij de leerstof werkelijk voldoende beheerst. Meestal bestaat zijn leermethode uit ofwel iets heel vluchtig lezen ofwel iets integraal overpennen zonder er echt bij stil te staan. Maar ik hou mijn mond en zet mijn neurotische controledrang op stal.

En nu zijn er twee mogelijke scenario’s:
  • ofwel heeft zoonlief een goed rapport en blijkt dat hij dus inderdaad voldoende heeft aan die beperkte studeertijd. Een wake up call voor deze tiger mama zeg maar.
  • Ofwel gaat hij compleet de mist in en kelderen zijn punten. Een wake up call voor zoonlief dus.
Het wordt dus een spannend eindrapport … Stiekem hoop ik toch op het eerste scenario: ook mama’s moeten regelmatig eens op hun plaats worden gezet. :-)

maandag 8 juni 2015

Clublid 99

Ik had nooit gedacht dat het iets voor mij was, maar zie: ik ben dan toch lid van een club. Na lang aarzelen heb ik het toch maar gewaagd me aan te sluiten bij de Bareldonklopers – als 99ste lid van die club trouwens. Tot nu toe was ik louter en alleen een solo runner – met veel genoegen trouwens. Maar ik merkte hoe onregelmatig ik liep, zodat ook mijn loopescapades alle richtingen uit gingen. De ene dag liep ik een halve marathon. Dan weer wekenlang niet. En dan weer maar 7 km meer, en dan nog met de tong op de grond. Een beetje meer regelmaat kon dus geen kwaad om een meer constante conditie te onderhouden. Want ik blijf teveel in de hoogste hartslagzones hangen bij het lopen …

Mijn ervaringen met de Bareldonklopers tot nu toe: heel aangename mensen, van verschillende leeftijden en met diverse achtergronden. De eerste keer liep ik 11,5 km mee maar het tempo lag me toch iets te hoog. Mijn gezelschap bleef gezellig doortateren maar na een tijdje kon ik geen woord meer uitbrengen. Ik had al mijn adem nodig om te kunnen volgen. De laatste kilometer kroop ik meer dan ik liep. Maar mijn collega-lopers bleven collegiaal bij mij. Want daar staan ze op: niemand loopt alleen, samen uit – samen thuis. Wat wel even wennen was voor mij en wel een beetje dubbel. Ik wou geen rem zijn voor de anderen en liep dus te hard volgens wat goed is voor mij. Maar tegen het einde was ik zo moe dat ik toch moest lossen, zodat ook zij hun tempo hard moesten terugschroeven om samen te blijven en ik me toch weer schuldig voelde …

De tweede keer liep ik 4 km met de vingers in de neus. De derde keer ging ik dan maar voor de 7 km en dat lukte aardig. Al moet ik nog hard zoeken naar mijn ritme, en vooral naar een groep die mijn tempo loopt. Ik ben absoluut geen hardloper dus snelheden van 10 km/u gedurende een uur, dat is niet meteen mijn ding. Een paar kilo geleden lukte dat wel dus op termijn hoop ik ook op vlak van snelheid weer winst te boeken. Maar nu ben ik al blij met mooie afstanden. Het is dus nog even uitzoeken.

Dat ik nu een clubloper ben, betekent uiteraard niet dat ik mijn solo runs stopzet. Integendeel. Die zou ik voor geen geld ter wereld kunnen missen. Het is zo zalig, lopen in de natuur op je eigen tempo, met enkel het ritme van je eigen voetstappen en van je ademhaling en dan al die mooie natuur rondom. Het plan is dus om drie keer per week te lopen: 1 à 2 keer in mijn uppie (vooral duurlopen aan lage hartslag) en 1 à 2 keer met de club (sneller en dus ook in hogere hartslagzones). Een doel heb ik niet echt – afstanden lopen is uiteindelijk maar relatief en wedstrijden zijn al zeker mijn ding niet – het gaat vooral om het genot van het lopen ...