donderdag 27 november 2008

Woede met negen maanden vertraging ...

Driewerf helaas maar de gevreesde brief is vandaag dan toch in de brievenbus gevallen. Moeilijk te geloven maar er bleken dus betere kandidaten dan mij te zijn ... (lacht als boer met kiespijn). Een moeilijk te verteren dreun voor mijn toch al gehavende zelfvertrouwen.

Stilaan begin ik toch nerveus te worden want ik had na nieuwjaar terug aan de slag willen gaan maar dat ziet er stilaan heel onwaarschijnlijk uit.

En ergens ben ik nu pas echt boos op mijn vorige werkgever. Want door hen zit ik in deze penibele situatie. En dat terwijl er geen enkele gegronde reden was om mijn contract niet meer te verlengen. Ze hebben me gewoon gedumpt als oud vuil en nu moet ik het verder zelf maar uitzoeken. Want niet één iemand die vraagt hoe het gaat en of ik al ander werk heb gevonden. Ondanks alle steunbetuigingen en reacties vol onbegrip toen ik het nieuws van mijn 'ontslag' net had vernomen. Uit het oog is uit het hart, zo blijkt nog maar eens. Je wordt afgedankt maar er wordt geen seconde stil gestaan bij de gevolgen ervan. En dat terwijl ze steeds hun mond vol hadden met begrippen als 'kansrijk', 'menselijk' enz. Holle frasen, dat blijkt.

Mijn reactie vol woede en frustratie komt dus met negen maanden vertraging. De roze wolk van zwangerschap en bevalling is waarschijnlijk stilaan uitgewerkt en nu komt de keiharde confrontatie met de realiteit : it's a tough world out there... En wat als ik nog maandenlang op zoek moet naar geschikt werk. Of als ik zelfs over zes maanden nog nergens aan de bak geraak.

Tot nu toe was het leuk omdat ik toch geen opvang had voor dochterlief maar binnenkort verandert dat. De onthaalmoeder opzeggen durf ik niet met de ellenlange wachtlijsten maar een onthaalmoeder betalen terwijl ik gewoon thuis zit, vind ik ook maar een rotgedachte.

Piekerzwaai,

Linneke

woensdag 26 november 2008

Sollicitatieblues - bis

Grrr. Ik had gedacht dat ik nu toch al officieel nieuws zou hebben na mijn sollicitatiegesprek van vorige week. Nog altijd niets gehoord dus : geen e-mail, geen telefoon, geen brief. Begin deze week mijn stoute schoenen aangetrokken en zelf gebeld naar het selectiekantoor maar daar wisten ze van niets en volgens hen zou de verdere communicatie gebeuren door de werkgever zelf. Dat ik nog niets gehoord had, was trouwens niet noodzakelijk slecht nieuws.

OK, ze hadden wel gezegd dat ze 'in de loop van de week' iets zouden laten weten dus dat kan altijd nog maar de kans op positief nieuws is stilaan toch zowat nihil. Ik begrijp niet goed waarom het zo lang duurt om iets te laten weten want ze zouden eind vorige week hun beslissing nemen. Sommige vrienden zeggen dat ik nog wat geduld moet hebben 'want het zijn nu eenmaal ambtenaren' maar ik vind het toch jammer dat ze mensen zo lang in het ongewisse laten. Maar waarschijnlijk ligt mijn afwijzingsbrief ergens tussen een stapel niet-prioritaire post ... Dan voel je je zeker waardeloos gedumpt afval. Dat je zelfs geen telefoontje en een woordje uitleg waard bent. Snif ...

Tja, ik ben nu eenmaal een ram(p), ongeduld is mijn natuur!

vrijdag 21 november 2008

Sollicitatieblues ...

Zenuwen. Onvoorstelbaar veel zenuwen. Mijn GSM ligt constant binnen handbereik en ik hoop, bid, smeek dat die toch maar snel mag gaan. En dat ik dan het nieuws krijg waar ik zo hard op hoop, voor bid en om smeek ...

Gisteren mocht ik naar een sollicitatiegesprek. De eerste - schriftelijke - ronde had ik succesvol doorsparteld dus nu kwam het erop aan mezelf verbaal te verkopen. En dit is werkelijk de eerste job in maanden die ik écht wil. Van deze job zou het echt een steek door mijn hart en ziel zijn als die naar een ander gaat. De functieomschrijving spreekt me aan, de materie nog meer en ook de mensen die ik tegenover mij kreeg, leken me heel aimabel.

Maar er moet natuurlijk maar één andere kandidaat zijn die een ietsje beter is, meer relevante ervaring heeft, het een tikkeltje beter kan uitleggen enz. en ik mag het vergeten.

Normaal gezien zou ik in de loop van volgende week bericht moeten krijgen maar ik vermoed dat als hun keuze op mij valt, ik vandaag nog iets verneem en dat ik anders volgende week een vriendelijke jammer-maar-helaas-mail of -brief van hen mag verwachten.

En zo zit ik hier met mijn GSM binnen handbereik, te hopen, te dromen en te wensen. Duim voor mij allemaal ...

Hoopvolle zwaai,

Linneke

dinsdag 18 november 2008

Hap!

Dochterlief heeft gisteren een nieuw avontuur beleefd. Maar beelden zeggen soms meer dan woorden ...
Of ze het ook waardeerde, is een ander paar mouwen. Banaan leek haar alleszins niet zoveel te zeggen. s Avonds mocht ze ook nog eens mee aan tafel schuiven voor de Rapley-methode. Die methode wou ik altijd al eens uitproberen maar bij zoonlief wou het maar niet lukken want die werd al panisch als er maar een brokje op tafel viel, laat staan dat hij zijn handjes vuil zou maken aan eten.
Bij dochterlief is het gelukkig goed verlopen. Ik had een paar worteltjes zacht gestoomd en gaf haar deze terwijl ze bij mij op de schoot zat. Ze begon er meteen aan te sabbelen en kon de smaak blijkbaar best waarderen want ditmaal geen gekke snuit en ze bleef met veel overgave sabbelen en proeven. Echt eten is het nog niet te noemen maar zo leert ze toch voeding kennen en hopelijk zal zij wel bereid zijn om vlugger zelfstandig te eten dan zoonlief.
Het enige griezelige van het leren eten is het kokhalzen. Babies moeten nog leren om vaste voeding in de mond te mengen met speeksel en dan door te slikken. En dat gaat soms met aardig veel gekokhals gepaard, waarbij mijn hart altijd even stilstond. Vandaag nog eens banaan en vanavond een stukje broccoli proberen ...

Voedzame zwaai,
Linneke

zaterdag 15 november 2008

Geeuw ...

Het thuisfront had blijkbaar geroken dat mama vanochtend proeven zou afleggen voor een nieuwe job. Het kindergrut spande samen en joeg me zowat elk uur uit bed. En toen die eindelijk volkomen onder zeil waren - zelf uitgeput van hun apenstreken - sloeg het speelgoed toe.

Want toen ik eindelijk in dromenland wegzakte na mijn kroost getroost en gevoed te hebben, schrok ik plots wakker van een wel heel opgewekte zangstem. Zoonlief durft ons al eens wekken op een onzalig uur met vrolijk gefluit en gezang maar nog geen vijf uur s morgens leek me zelfs voor hem weinig aannemelijk.

Voor de vijfde keer vannacht dus uit bed gestapt om op de overloop vast te stellen dat al die vrolijkheid van beneden kwam. De zondaar bleek uiteindelijk Lenca's nieuwe knuffelbeer te zijn. Als je op diens voeten, oren, buik of handen duwt, begint dat pluchen geval spontaan te zingen of versjes op te dreunen. Blijkbaar is het ding wel extreem gevoelig want zelfs zonder kleine handjes in de buurt krijgen we bij nacht en ontij dus gezang naar het hoofd geslingerd, het kreng. Met de groeten van de sint ...

Het hoeft waarschijnlijk geen uitleg dat er danig werd gegeeuwd tijdens de testen van vanmorgen. Volgende week weet ik of ik al dan niet naar de volgende ronde mag. Het zal me benieuwen ...

Slaperige zwaai,

Linneke

vrijdag 14 november 2008

Tut tut tut ...

Ik ben beretrots op mijn zoon. Dat ben ik altijd al geweest maar deze laatste weken lijkt hij plots met grote sprongen 'ouder' te worden. En ik smelt gewoon van liefde en trots om hem te zien groeien en bloeien.

Op reis is hij helemaal alleen beginnen eten zonder enige hulp en heeft hij zijn angst voor douches en water in zijn ogen of haren afgeschud. Hij zal nog niet meteen onder een douche springen maar is niet meer zo panisch als een druppel water in zijn ogen valt.

En maandagavond heeft hij zijn fopspenen zonder morren in de mand voor de sint klaargelegd. Bij bedtijd had hij het even moeilijk maar hij raakte toch snel in slaap en sindsdien heeft hij geen seconde meer gevraagd om een fopspeen. Ik merk nochtans dat hij ze best wel mist want hij klampt zich nu nog sterker vast aan zijn knuffeldoekjes om in slaap te geraken.

En toch geen greintje jaloezie of onbegrip omdat zijn zusje wel nog onbekommerd mag 'tutteren'. Als ze haar fopspeen kwijt is, zal hij zelfs als eerste rechtspringen om het haar terug te geven.

En dat vind ik ook het mooiste aan het hebben van twee kinderen nu: merken hoe de liefde tussen hen zich ontwikkelt. Als dochterlief hem opmerkt, blijft haar blik gebiologeerd aan hem kleven en in onbewaakte momenten betrap ik hem soms op een voorzichtige knuffel voor zijn zusje, en dat terwijl hij allesbehalve een knuffelbeest is. Kortom, ons leven is zoveel rijker en mooier geworden met de realisatie van ons 'Klavertje Vier'. We zijn compleet nu.

Rijke zwaai,

Linneke

maandag 10 november 2008

Back in town ...

En ons Egyptisch avontuur ligt alweer achter de rug. Onvoorstelbaar hoe vlug de tijd gaat.

Het is alleszins heel goed meegevallen. De vliegtuigreis duurde meer dan lang genoeg voor de kinderen maar ze hebben zich toch keurig gedragen. En ook het verblijf zelf in het Sunrise Island Garden Resort was een succes. We hadden een familiekamer waar een hele zigeunerfamilie in zou passen. Onze kamer had een kingsize bed waar we probleemloos al met ons vieren in pasten. Dan was er nog een babybed voor dochterklein en zoonlief had een eigen kamer met twee eenpersoonsbedden en een eigen badkamer.

De temperatuur overdag lag rond de 30 graden en was dus heel aangenaam. Het zwembadwater was de eerste dagen iets te fris omdat er een stevige wind stond maar daarna ging de wind liggen en werd het perfect voor zoonlief om elke dag in het water te plonzen. Hij had er vlug twee Nederlandse vriendjes (Bloeme en Splinter) van dezelfde leeftijd gevonden dus hij amuseerde zich kostelijk.

En zo lagen we elke dag aan het zwembad met Miss Lenca onder de parasol en Mister Branco nippend van zijn favoriete drankje (cocktail Golden Lake). Met zoonlief werd er volop gedold door het personeel maar vooral Lenca stal de harten en kreeg huwelijksaanzoeken en liefdesverklaringen aan de lopende band. Vroeger was mama de hartensneller maar ik ben duidelijk van mijn troon gestoten door een jonger en knapper exemplaar. En ik kan hen geen ongelijk geven want ik ben zelf ook smoorverliefd op haar.

Eten was er met hopen. Ontbijtbuffet met yoghurt, ontbijtgranen, alle mogelijke broodjes, toostbrood, eieren (gekookt, roer, omelet ...), verse flensjes, donuts ... Snacks aan de 'poolbar' en warme buffetten met saladbar voor lunch en diner. Als veggie heb ik niets hoeven missen want er waren steeds groenten, rijst, aardappelen, couscous ... Niet meteen culinaire hoogstandjes maar honger moesten we toch niet lijden. En ook de borstvoeding bleef gelukkig perfect lopen dus dochterlief hoefde ook niet te klagen.

De terugreis was iets turbulenter want de Egyptische luchthavenorganisatie liep nogal mank: ettelijke wachtrijen om te doorspartelen, gebrekkige en foutieve communicatie, vertraging enz. Maar met een dik uur vertraging zijn we toch weggeraakt. Dochterlief had het nogal moeilijk tijdens de terugreis en had het duidelijk niet begrepen op de terugkeer. Ze heeft dan ook heel wat afgehuild en weigerde te eten. Pas terug thuis en na twaalf uren hongerstaking - om 4 uur 's nachts - heeft ze zich gewonnen gegeven en wou ze terug aan de borst. Tot grote opluchting van mijn boobies die intussen zowat op springen stonden ... :-)

En nu bereiden we het sintbezoek voor want zoonlief moet vanavond zijn fopspenen afgeven. Benieuwd hoe dat zal gaan ...

Zongebruinde zwaai,

Linneke

zaterdag 1 november 2008

Adios amigos!

- bikini: check
- zwembroeken: check
- 2 kinderen: check
- 40 kilo bagage: check

Allez, mensen, we trekken er even uit naar warmere oorden...