vrijdag 27 mei 2016

Aan de stakers bij NMBS

Ik heb niet overgewerkt, en wil compensatie daarvoor!


Dus daarvoor leg je nu al de derde dag op rij het spoorverkeer lam ... Een wilde staking, kort voor een aangekondigde stakingsdag. Ongetwijfeld kwestie van te demonstreren hoeveel inventieve manieren je hebt om je klanten op stang te jagen. Want je moet mogelijk één (maximaal twee) dagen recupdagen inleveren voor overuren die je nooit hebt gepresteerd. (!)


Het lijkt me al volledig van de pot gerukt dat er vandaag de dag nog zulke vormen van compensatie bestaan. Hoe wereldvreemd, asociaal en egoïstisch kan je zijn om honderdduizenden reizigers dagenlang te gijzelen om een punt te maken dat zelfs geen punt zou mogen zijn.


Misschien zou het een goed idee zijn dat je eens uit je cocon treedt, en kijkt naar de wereld vandaag?
  • Bij de federale overheid: recup opnemen is mogelijk, maar dan wel voor effectief gepresteerde overuren. De logica zelve, me dunkt.
  • Bij de Vlaamse overheid: geen recup. En toch werken mijn collega’s en ik regelmatig ’s avonds en in de weekends om ons werk rond te krijgen. Geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om te staken, want dan blijft het werk liggen en moeten we dat allemaal weer inhalen dus we zouden enkel onszelf straffen daarmee. En vooral: we geloven in ons werk, in onze organisatie én in elkaar, dus we gaan niet alles keer op keer ondermijnen met (wilde) stakingen.
  • Vroeger werkte ik voor NGO’s. Daarbij verbleef ik regelmatig wekenlang in het buitenland. Per volledig weekend op verplaatsing, kreeg ik een halve dag recup. En geloof me, ook tijdens die weekends werd er heel hard gewerkt.
  • In de privé zal het vast vergelijkbaar zijn: in het beste geval recup voor of uitbetaling van effectief gepresteerde overuren.
Aangezien je blijkbaar vindt dat je werkvoorwaarden toch zo slecht zijn, en blijkbaar niet met hart en ziel je werk doet want om de haverklap vind je het nodig te staken, kan ik je enkel de goede raad geven om dringend ander werk te zoeken.

Als al die rotte appels weg zijn, is er misschien weer ruimte bij de blijvers voor oprechte passie voor het werk, de NMBS, de collega's én wie weet, zelfs voor de klant! Nu lijken we vooral noodzakelijk kwaad en een pasmunt om te pas en te onpas in te zetten om achterhaalde eisen af te dwingen.

En daarom ook een oprechte dank aan de machinisten, treinbegeleiders en anderen die niet meestaakten. Zij krijgen nu waarschijnlijk al dagen de shit over zich heen die eigenlijk bestemd is voor de stakers.

dinsdag 24 mei 2016

De liefde voor het lopen (en de tol ervan) ...

Intussen loop ik zowat 20 jaren, met soms al eens een pauze en tot voor een paar jaar grotendeels beperkt tot korte afstanden. Dat ging gelukkig met weinig blessureleed gepaard. Nadat ik na een langere looppauze eens iets te enthousiast opnieuw was gestart, had ik wel last van de patellapees maar na 6 weken rust was dat voorbij en kon ik weer vrolijk de weg op. Ik ging er dus van uit dat ik een loperslijf pur sang had.

Twee jaar geleden begon ik stilaan de afstanden op te bouwen – naar 10 km, naar 15, naar 20 en heel enkele keer zelfs een halve marathon - en leerde ik dat ik misschien geen snelheidsloper ben, maar dat afstanden me wel liggen. Ik sloot me zelfs aan bij een loopclub en leerde daar een pak toffe mensen kennen die de loopmicrobe deelden.

En toen begon de heup een beetje te zeuren. Ik besloot het te negeren, het zou vanzelf wel over gaan. Het zeuren werd luidkeels klagen, en de pijn straalde steeds verder uit. Na een paar maanden raakte ik plots bijna niet meer de trap af zonder door mijn been te zakken. En bij het lopen, voelde de eerste kilometer steeds als een marteling. Ik besloot dat arme lijf dus toch maar eens in handen van een osteopaat te leggen.

Het oordeel viel mee: geen problemen met de beenderstructuur, geen geknelde zenuw of hernia. Vooral een zwaar overbelaste spier en zenuw. Ze raadde aan om een looppauze in te lassen en pas weer te starten als de pijn volledig weg was. Na een maand voelde ik toch nog restpijnen dus ik besloot een bezoekje te brengen aan een sportarts. Die stelde ook een zwaar overbelaste spier en pees op en stuurde me naar de kine.

De eerste sessies bij de kine zijn nu achter de rug en ik kan bevestigen: ze weet perfect de pijnlijke plekjes te vinden. En terwijl een ander daar lieflijk omheen zou fietsen, gaat ze er net daar stevig tegenaan. Maar ik was gewaarschuwd: als haar collega’s iemand doorverwijzen naar haar, zeggen ze er meestal bij dat ze best vooraf een dafalgan nemen. Het minder goede nieuws is evenwel dat ik mogelijk een chronische blessure heb opgelopen door maandenlang te blijven lopen met pijn. Dat was wel even slikken. Want een tijdje stoppen met lopen voor de goede zaak, dat zie ik wel zitten, maar weten dat het nooit meer volledig geneest … dat die lange duurlopen waar ik zo van hou, misschien zelfs geen optie meer zullen zijn … Dat had ik niet verwacht.

Maar we gaan nog niet panikeren. Ze zal me flink onder handen nemen de komende weken en me heel wat oefeningen leren. Nog even looppauze en dan langzaam starten. Ik kijk al uit naar mijn eerste loopsessies, en vooral naar de eerste duurloop. Maar toch maar heel rustig opbouwen. Want ik heb intussen mijn lesje wel geleerd: luisteren naar je lichaam, want eerst fluistert het, daarna praat het en uiteindelijk schreeuwt het oorverdovend. Het heeft maar 43 jaren geduurd om dat in te zien …

maandag 23 mei 2016

Naar de grote school ...

Zoonlief is ingeschreven op een middelbare school. Daar gingen bezoeken aan infodagen en opendeurdagen op diverse scholen aan vooraf. Ook met school gingen ze op bezoek naar een paar middelbare scholen. Na elk bezoek bleek zoonlief laaiend enthousiast. Hij vond elke richting leuk, én elke school. Het was dus een hele waslijst aan scholen en richtingen om uit te kiezen, waarna de eliminatie van start kon gaan.


1. De school

Een paar scholen blijken toch te slecht bereikbaar en vallen dus af om praktische redenen.

De best bereikbare school past volgens de juf niet bij zoonlief. Op die school gedijen vooral de kinderen die voldoende gemotiveerd zijn, er wordt niet veel energie gestoken in kinderen die nog een weg te gaan hebben op het vlak van willen/leren leren. Dat werd ook beaamd door ouders van kinderen die daar naar school gaan/gingen.

Een andere school bleek zo’n mastodontschool dat we al gingen lopen tijdens de opendeurdag. In de drukte was een rustig gesprek met een leerkracht niet mogelijk, laat staan de infostand deftig bekijken.

Nog een andere school kreeg zichzelf niet verkocht tijdens de opendeurdag: de leerkrachten ademden weinig enthousiasme uit – van de leraar PO ging ik bijna lopen na een paar bitse uitspraken tegen kinderen - en er werd bijna niets getoond. Je wist dus niet veel meer na je bezoek dan ervoor ...

De school die het haalde, won uiteindelijk op alle fronten: tijdens de infoavond boezemden ze veel vertrouwen in door sterk de nadruk te leggen op leren leren en studiebegeleiding. Ook ouders worden heel nauw betrokken bij het parcours van de kinderen. Tijdens een later schoolbezoek, kreeg zoonlief een aantal proeflessen en dat beviel hem uitstekend. De opendeurdag tot slot gaf de doorslag: alle klassen waren aangekleed en de leerkrachten gaven uitgebreid uitleg, er was een grote zaal met uitgebreide infostands en demomateriaal, de leerkrachten straalden van energie en enthousiasme … De keuze van zoonlief is dus gemaakt.


2. De richting

In het begin van het schooljaar werd volop getwijfeld tussen technische en humaniora, vooral door de onwil van zoonlief om zich moe te maken aan schoolwerk. Zeker in een humaniora moet je toch al eens een boek opendoen. Maar zijn juf pleitte ervoor om hem toch een humaniora te laten proberen, en zelf besloot hij een paar maanden geleden dat hij haar keuze volgde. De moderne dus.

Maar toen kreeg zoonlief proeflessen op een middelbare school: wiskunde, techniek, geschiedenis en Latijn. En daar en dan besliste hij solo dat hij Latijn zou doen. Sindsdien proberen we hem te overtuigen dat dit geen goed idee is, aangezien hij een broertje dood heeft aan studeren. Maar hij is en blijft vastbesloten, en nog meer naarmate we er sterker tegenin gaan. We hadden nog gehoopt dat de leerkrachten Latijn hem op een portie gezond verstand zouden trakteren tijdens onze schoolbezoeken maar die bevestigden enkel zijn keuze: je doet graag talen, je hebt interesse voor geschiedenis en cultuur, je punten zijn OK, dan moet je het doen!

En dus hou ik nu mijn hart vast. Volgens mij beklaagt hij zich eind september al zijn keuze …

vrijdag 20 mei 2016

Het Grote Bendeweekend 2016

Traditioneel is het 1 mei weekend stilaan ook het Grote Bendeweekend geworden, na de editie van 2015 en die van 2014. Dit jaar togen we naar Noorbeek, net over de Nederlandse grens, dichtbij Maastricht. Het Landhuis van Ulvend was deze keer de vakantiewoning van dienst voor ons 22-koppig gezelschap.

De weg erheen bleek helaas bezaaid met files dus het werd een lange heenreis. Maar eens ter plaatse kon het grote genieten beginnen. Op vrijdag bleef het programma beperkt tot gezellig bijpraten aan en rond tafel. Op zaterdag bleek het weer niet zo schitterend zodat we een bezoekje brachten aan Valkenburg. Onze hoogsteigen researcher had alvast een paar goede tips gesprokkeld voor trips met kids. Zo brachten we eerst een bezoekje aan de vroegere steenkoolmijn. En daarna togen we naar het verkeersvrije centrum voor een snelle hap en een blitsbezoekje aan de burchtruïnes. In de namiddag doken we dan met een treintje de mergelgrot in.

Zondag kwam het zonnetje piepen zodat we - ondanks de koude wind - een mooie wandeling konden maken. En daarna was het alweer vooral genieten van elkaars gezelschap.

De formule van het Grote Bendeweekend is dus nog lang niet leeggemolken, na afloop beginnen we altijd weer halsreikend uit te kijken naar de volgende editie. Volgende afspraak: weekend van 1 mei 2017. Locatie nog te bepalen ...