woensdag 31 juli 2013

Klem

Vandaag mocht ik na een maand wachten eindelijk naar de tandarts. Begin deze maand was ik 's nachts plots wakker geworden met een snerpende tandpijn. Ik deed geen oog meer dicht en ook de dagen erop bleef de pijn hevig. Ik kon soms amper praten van de pijn. Gelukkig bestaan er pijnstillers ...

Ik probeerde een afspraak te maken met mijn tandarts maar die bleek net vertrokken met vakantie, en ook alle andere tandartsen in een straal van 15 km waren ofwel afwezig ofwel compleet overboekt ... Ik kon dus nergens terecht en moest wachten tot vandaag  - 31 juli - om eindelijk bij mijn tandarts terecht te kunnen.

Gelukkig bleef de pijn niet zo hevig als in het begin. Geleidelijk aan leek de pijn in mijn kaak te zakken en stond die heet en dik. Maar na een dikke week was de pijn plots weg. Al voelde ik wel dat bijten die ene kant niet goed ging en dat ik mijn kaak moest sparen.

De nachten erop werd ik regelmatig wakker met het gevoel dat ik mijn tanden hard op elkaar klemde en door de pijn wakker schrok. En vorige week werd ik weer wakker met de hevige kaak- en tandpijn van in het begin. Maar ook deze keer zakte de pijn weer weg na een paar dagen.

Vanmorgen bracht ik verslag uit mijn tandarts. Ik verwachtte me aan een gaatje, een kaakonsteking enz. maar haar diagnose was compleet anders: blijkbaar klem ik 's nachts mijn tanden heel hard op elkaar en dat is enorme druk beginnen geven op één specifieke tand en op de kaakspieren. Aangezien ik 's nachts regelmatig wakker werd met het gevoel dat ik inderdaad mijn tanden hard op elkaar klemde, kon ik me wel vinden in haar mening. En toen vroeg ze plots: "Heb je geen nekpijn soms?"

Mijn mond viel net niet open want sinds iets meer dan een jaar heb ik heel regelmatig last van een stijve nek en schouder, die telkens 's nachts komen. Ik dacht altijd dat het aan de matras lag en aan een slechte slaaphouding maar de honderd kussens die ik uitprobeerde, brachten nog geen soelaas. In de slechtste perioden ging ik langs bij een ostheopaat die voor een tijdje verlichting zorgde, maar na een paar weken of maanden was de stijve nek of schouder weer terug. Stilaan begon ik te denken dat het aan de leeftijd lag ...

Blijkt dat nu plots samen te hangen met mijn nachtelijk kaakklemmen. De overbelaste kaakspier is ook verbonden met de nek, de hals en zo verder. Ze heeft de tand die het meeste heeft afgezien, nu een stukje afgeslepen om het drukpunt te verminderen maar waarschijnlijk zal ik toch een 'opbeetplaatje' moeten dragen 's nachts.

Eén ding is zeker: mijn tandarts was altijd al super maar heeft nu stilaan een heldenstatus bereikt!

maandag 29 juli 2013

Stormloop!

De zwoele warmte van de voorbije dagen heeft ervoor gezorgd dat mijn loopcapriolen op een iets lager pitje kwamen te staan. Ik ben geen loper in extreme omstandigheden en heb al zeker niet het karakter om mezelf over de kling te jagen. Bij 30 graden krijg je mij dus in geen looptenue meer. Zaterdagochtend leek het even wat koeler en besloot ik na een rustpauze van een week nog eens de baan op te gaan. Mijn looproute via het natuurpad is overwoekerd met onkruid en krioelt van de insecten dus ik koos wijselijk voor de Scheldedijk. Door de sigmawerken was die maandenlang afgesloten maar in het bouwverlof werd hij tijdelijk opengesteld voor wandelaars en fietsers. Ideaal voor een uurtje lopen dus!

Twintig minuten later werd het plotsklaps hand over hand donkerder. Mijn aanvankelijke optimisme hield me voor dat het nog wel even droog zou blijven maar de realiteit haalde me in en dat in de vorm van een ware plensbui. Ik was net halfweg mijn route op de Scheldedijk – 2 km terug of 2 km verder – dus er was geen ontsnappen mogelijk. Verder lopen dus. Soms met een iets minder gerust hartje want lopen naast een rivier terwijl het dondert en bliksemt, is waarschijnlijk niet zo slim. Maar veel keuze had ik niet.

Na een paar minuten was ik compleet doorweekt en kreeg ik zelfs bakken met hagelstenen naar het hoofd gegooid. Eens ik de Scheldedijk af geraakte, moest ik ook nog tussen bomen lopen, ook al zo’n twijfelachtig gedrag tijdens een fiks onweer. Intussen was ik gereïncarneerd tot de overtreffende trap van nat, natter en natst ... Ik voelde mijn loopschoenen daadwerkelijk vollopen en sopte druipend over de baan. Al kon ik stilaan opnieuw genieten van mijn looptochtje, dankzij de warme regen, ondanks wind, gedonder en bliksemschichten.

Terug thuis kon ik mijn loopschoenen letterlijk uitgieten, mijn haren en kleren uitwringen en dan nog stroomde het water in beken van me af. Bleek het thuisfront intussen helemaal verlaten te zijn ... Manlief en kindjes waren met de auto op zoek naar me gegaan, ongerust door het hevige onweer. Die waren dus opgelucht me weer veilig en wel thuis te weten. Al kwamen ze wel terug thuis in plassen hemelwater want er mocht heel wat worden afgedweild na mijn looptochtje.

Nu staan mijn schoenen al twee dagen te drogen. Benieuwd of ze hun regendoop heelhuids hebben overleefd ...

woensdag 17 juli 2013

De volhouder verliest ...

... kilo's!

Intussen blijf ik het periodiek vasten volhouden, maar dan wel op mijn manier. Zo zwalp ik nog een beetje heen en weer op vlak van methode. Sommige mensen gaan er echt voor en volgen afwisselend een vasten- en een normale eetdag, of vasten toch minstens 2 dagen per week (het 5:2-vastendieet, waarbij ze maximaal 500 kcal mogen eten op de vastendag). Andere mensen volgen permanent de Fast 5-methode. Ik heb nog steeds geen echte keuze gemaakt en wissel vooral veel af. De Fast 5-methode ligt me iets meer omdat je dan toch elke dag mag eten zonder calorieën te tellen (dat ruikt me anders iets teveel naar een dieet). Weliswaar mag je maar eten in een tijdspanne van 5 uren en vast je de overige 19 uren, maar in realiteit valt dat best mee.

Zelf blijf ik momenteel ook nog normale eetdagen tussen de Fast-5-dagen aanhouden, dus ik ben niet echt streng voor mezelf. :-) Al zou ik dat misschien wel moeten zijn om volop te kunnen genieten van de gezondheidseffecten van het periodiek vasten. Maar anderzijds stel ik vast dat het vastendieet na bijna drie maanden tijd voor een gewichtsverlies van ongeveer 6 kilo heeft gezorgd en dat lijkt me toch al ruim voldoende in die tijdspanne. Al begint mijn gewicht nu te stagneren dus misschien wordt het tijd om toch nog een tandje bij te steken ...

Daarnaast blijf ik 2 à 3 keer per week ongeveer 1 uur lopen. Vooral dan voel ik dat de overtollige kilo’s zijn gesneuveld. Niet dat ik plots over de baan vlieg - een strak en afgetraind lichaam is helaas nog in geen velden of wegen te bespeuren maar daar moet ik me waarschijnlijk gewoon bij neerleggen: 2 kinderen en 4 decennia zwaartekracht hebben nu eenmaal hun tol geëist ... Maar kom, laat ik al eens beginnen om dat periodiek vasten effectief vol te houden.

woensdag 10 juli 2013

Vakantie!

En toen gingen de schooldeuren dicht. En zwaaide zoonlief triomfantelijk met een mooi rapport. Zodat ik me toch wel wat schaamde voor mijn overduidelijke gebrek aan vertrouwen. OK, hij heeft nog meer in zijn mars en dat rapport had inderdaad nog beter gekund, maar zoals wijze moeders en vriendinnen - met meer geduld dan ikzelf rijk ben – me voorhielden: het is nog een kind, dat speelvogelgehalte groeit er nog wel uit ... Ik boog het hoofd dus in deemoed en gaf hem een welverdiend applaus. Ook dochterlief vroeg en kreeg bevestiging. Zij komt regelmatig met werkjes naar huis en ook het laatste setje bleek uit een geheel foutloos parcours te bestaan. Ze konden dus met een gerust hart aan de schoolvakantie beginnen.

Het mama- en papadier moeten weliswaar nog even wachten op hun vakantie maar we proberen toch al zoveel mogelijk te genieten van de mooie dagen die we recent krijgen toebedeeld. Het zou niet voor het eerst zijn dat onze echte vakantie begint en dat de gulle zonneschijn plots plaats maakt voor donkere wolken ... Daarom nam ik maandag alvast een snipperdagje en toog met meter Bin en het kindergrut naar zee. Er stond een nogal strakke wind zodat dochterlief het braaf bij het strand hield. Zoonlief daarentegen dook het zeewater in en was er niet meer uit te slaan.

En zo beginnen we al een beetje te oefenen voor de echte vakantie. Dat ik nog een drukke eindrace voor de boeg heb op het werk, en dat er misschien zelfs een paar dagen vakantie zullen sneuvelen door deadlines, daar denken we liefst nog niet teveel aan ...