woensdag 30 november 2011

Wat leerkrachten echt willen zeggen ...

Na het rapport volgde de voorbije week een oudercontact.

Zoonlief blijkt het best goed te doen wat de lessen betreft en is vooral heel sterk in lezen. Zijn houding in de klas laat iets meer te wensen over, vooral te wijten aan zijn buitensporige enthousiasme. Hij is dan ook een kind dat zich steeds ‘smijt’. Als het een rustige les is in een strakke structuur, kan hij zich meestal nog in de hand houden maar zodra het er ietsje losser aan toegaat, knalt hij alle kanten uit en gaat zijn energie met hem op de loop. Hij moet dus regelmatig teruggefloten worden ...

Het grootste probleem heeft hij met luisteren. De juf begint nog maar met haar uitleg en hij vliegt al op zijn taak, zonder verder te luisteren wat hij nu precies moet doen. Dat hadden we ook al gemerkt met zijn huiswerk. Hij ziet een paar cijfers staan en begint meteen, zonder de opdracht helemaal te lezen. En dat leidt uiteraard tot fouten. Niet omdat hij het niet begrijpt, maar omdat hij niet geluisterd heeft. Meer dan hem er steeds op wijzen, valt daar voorlopig niet aan te doen. Al geef ik niet zo vlug op. Maandag zullen we alvast een sessie mindfulness voor kinderen volgen. Later meer daarover ...

Hier trouwens een heel goed artikel over wat leerkrachten nu echt willen zeggen tegen ouders. Ik hoop dat ik me niet teveel bezondig aan die ouderlijke kwalen. Respect voor de juf en voor haar vakkennis draag ik alvast hoog in het vaandel ...

vrijdag 25 november 2011

Eén jaar later ...

Zondag is het precies één jaar geleden dat mijn liefste - jouw broer - een telefoontje kreeg waarvan ik al na een paar seconden wist dat het niet pluis was. Die toon van ongeloof en afschuw had ik nooit eerder bij hem gehoord. Niet te verwonderen want het nieuws dat je overleden was, sloeg in als een bom.

Sindsdien is het stof enigszins gaan liggen, maar de aanvaarding is er nog lang niet. Daarvoor zijn er gewoon te veel vragen en te weinig antwoorden. Het voorbije jaar klampte iedereen zich vast aan het onderzoek: ooit zou dat toch antwoorden opleveren? Maar sinds kort is duidelijk dat jouw dood voor altijd in mist gehuld zal blijven. En dat maakt het zoveel moeilijker om het verlies van jou een plaats te geven, om nog maar te beginnen met de verwerking ...

Voor jouw man was het voorbije jaar een helletocht langs banken, notarissen, advocaten, politie- en gerechtelijke diensten ... En dat alles bovenop dat gigantische verlies van jou. Zijn hart en ziel zijn geschokt tot in hun diepste fundamenten en het verdriet is nog zo intens. Hij houdt moedig stand, maar in bijna elk verhaal is duidelijk hoe erg hij je mist. Dat er nog geen dag voorbij gaat zonder dat hij aan jou denkt. Dat hij zich vastklemt aan jouw herinnering omdat hij je zo toch nog een beetje in zijn leven heeft. Maar het had zoveel meer, zoveel mooier, zoveel beter kunnen zijn ... En we kunnen niet anders dan hem gelijk geven, lieve Rei. Het had veel meer, veel mooier en veel beter moeten zijn.

We missen je ...

woensdag 23 november 2011

Partnergeweld ...

Op 20 november was het nationale vrouwendag en die stond dit jaar in het teken van partnergeweld. Gelukkig heb ik dat nooit fysiek aan den lijve moeten ondervinden. Ik heb dan ook altijd stellig gezegd dat wie mij een klap geeft, meteen mag vertrekken. Maar uit getuigenissen blijkt alvast dat het niet zo eenvoudig is, en tot op zekere hoogte weet ik dat zelf ook maar al te goed uit een vroegere relatie ...

Het begon heel subtiel. Ik had hem pas ontmoet en had een heel actief sociaal leven waar ik met volle teugen van genoot. Maar ik stond open voor een nieuwe relatie en was heel blij met die veelbelovende ontmoeting. Op een dag belde hij me op om te zeggen hoe serieus hij het meende met mij en dat hij het gevoel had dat het mij niet zo’n ernst was aangezien ik mijn sociale leventje vrolijk wilde verder zetten. Naïef genoeg zag ik dat enkel als een teken dat hij het echt zag zitten met mij, zelfs een beetje vleiend, en niet als een waarschuwing. Want dat werd de rode draad in onze relatie: zodra iets anders dan hijzelf mijn tijd of aandacht opeiste – familie, vrienden, werk, interesses –ging hij daar keihard tegenin. Heel geleidelijk aan probeerde hij me te isoleren en mijn zelfvertrouwen te ondermijnen ...

Als ik verhalen lees over partnergeweld, valt me steeds de passage op waarin ze het hebben over een plotse klik, een andere blik in de ogen. Dat herken ik volledig. Meestal zag ik het in zijn ogen als ‘het’ weer zou gebeuren: dan wist ik dat we weer voor dagen waren vertrokken met eindeloze discussies over niets, met neerbuigende en kleinerende opmerkingen. Ik wikte en woog elk woord en elk gebaar zodat hij toch maar niets zou vinden om me over aan te vallen, maar vroeg of laat vond hij toch iets, al waren het maar groenten die ik te fijn sneed zodat het te lang duurde voordat zijn eten klaar was ...

Er waren ook fijne momenten en we deelden veel interesses. Anders zou die relatie nooit drie jaren hebben geduurd. Maar uiteindelijk stond ik stil bij wat ik verder wou in mijn leven. Ik dacht aan kinderen maar in een dergelijke relatie wou ik geen kind groot brengen. Ik wou me kunnen ontspannen in mijn gezin en er thuis komen. En dat wou ik ook voor mijn kind, niet die eeuwige spanningen. Als je man geen respect heeft voor jou, zal ook je kind je nooit respecteren. Pas toen vond ik de kracht om de deur echt dicht te trekken en te houden.

Soms vraag ik me af hoe het nu gaat met hem, of hij intussen beseft dat hij een probleem heeft of er nog steeds van overtuigd is dat het de vrouwen zijn die niet deugen. Hij was een bodemloos vat vol onzekerheid en kon daar enkel mee omgaan door de mensen die het dichtste bij hem stonden, stelselmatig te ondermijnen zodat ze zwakker en kleiner zouden worden dan hem. Maar ik denk niet dat hij dat inzicht ooit heeft bereikt.

Ik ben alleszins blij dat ik daar zelf wel een aantal belangrijke lessen uit heb geleerd: het belang van respect en harmonie in een relatie. Met mijn liefste is er een groot verschil in opleiding en interesses maar fundamenteel delen we dezelfde waarden. Ik kan hem vertrouwen. Ik kan thuis komen zonder vrees. Ik kan mijn leven leiden zonder constant te worden afgeremd of aangevallen. En dat waardeer ik na al die jaren nog steeds ...

maandag 21 november 2011

Madammen met stijl ...

Het voorbije weekend was het - eindelijk - weer meidenavond. Deze keer niet in Gent voor een portie Komkommertijd en afsluitende drink op de Vrijdagsmarkt, maar in De Pinte voor een huisbezoekje bij onze nieuwste groepsaanwinst. Ons groepje telt intussen dus vier vrouwen en het klikt steeds beter in die samenstelling.

De ‘sex and the city’ knipogen worden daarbij steeds prominenter. Zo ging het huisbezoek gepaard met een kleine rondleiding, en trok vooral de extra slaapkamer die volledig in het teken staat van vier gigantische kleerkasten onze aandacht... Ik heb altijd geweten dat ze bestonden maar nu ken ik er eindelijk eentje in levende lijve: een vrouw met een kleerkast enkel voor schoenen ... :-) De andere kleerkasten waren respectievelijk bestemd voor keurige mantelpakjes, frivole jurkjes en overige. En dat alles keurig op hangers of stapeltjes, mooi gesorteerd per kleur, stijl ...

Het hele interieur leek trouwens recht uit een boekje te komen: harmonische kleuren, strakke vormgeving, geen vaasje te veel, geen kunststukje te weinig. Een groot verschil met ons bollewerkje, waar prullaria weliswaar enigszins geweerd worden maar een allegaartje van stijlen en vooral de aanwezigheid van twee speelvogels toch een kakofonische stempel drukken op het geheel.

Na een rijkelijke aperitief togen we naar een wokchinees in Sint-Martens-Latem. Heel lekker trouwens. En vooral heel gezellig, zo’n avond vol plezierig gebabbel en gelach. Ik heb dus met volle teugen genoten van mijn avondje uit met mijn drie (vrij)gezellige vriendinnetjes. Mannen zijn trouwens knettergek dat ze niet trappelend van ongeduld en met hun ziel onder de arm in een rij staan aan te schuiven voor hen, want het zijn stuk voor stuk heel toffe madammen met brains en looks.

Al is hun grootste verdienste misschien wel dat ze niet eens staan te springen voor een vent: komt de prins op zijn witte paard, hij is welkom, maar in tussentijd genieten ze gewoon met volle teugen van het leven.

woensdag 16 november 2011

Meer najaarspret ...

Aangezien het droge najaarsweer moedig stand hield, togen we het voorbije weekend nog maar eens naar Plopsaland. Als abonneehouders halen we graag het onderste uit de kan ...

Terwijl het binnenland onder een grijze smogdeken gehuld ging, bleek de kust goed voor zalige zonneschijn. Het was dus volop genieten, vooral omdat het aantal bezoekers heel goed meeviel zodat we gewoon van de ene op de andere attractie konden stappen. Nooit eerder zoveel gedaan op één dag! Dochterlief stapte zelfs mee de drakentrein op – maar die bleek toch nog een maatje te snel voor haar want meteen na het vertrek wou ze al uitstappen. De bonusronde wegens het weinige volk, was dus duidelijk niet aan haar besteed ...

In de namiddag kwam de bewolking opzetten en werd het gevoelig kouder. In Mayaland konden we ons gelukkig opwarmen – dochterlief durfde voor het eerst de reuzeglijbaan op en was er nadien niet meer weg te slaan. Stikkapot was ze na honderd keer de trappen oprennen om gillend van de pret naar beneden te duikelen. Zoonlief was met het blote oog bijna niet meer zichtbaar, zoals hij de trappen opvloog en de glijbaan naar beneden suisde ... 


Bij vertrek kregen ze nog een cadeautje van de Sint, waarbij vooral de drinkbekers erg in de smaak vielen. Zelfs nu nog krijg ik nauwelijks de kans om ze af te wassen ...



Wat zouden we volgend weekend eens kunnen doen?

maandag 7 november 2011

Bladerpret ...

Zoonlief schreef me de voorbije week een briefje:
"Lieve mama ik wil met je 's in het bos wandelen"

Een onweerstaanbare wens dus. Hij moest wel even wachten tot het weekend maar toen was het zover. Bijna 20° en een prachtig blauwe hemel, geen excuses mogelijk. Daarom toog ik met zoon- en dochterlief, een vriendje en mijn ouders naar Buggenhout bos. Het was al van mijn kindertijd geleden dat ik er nog eens was geweest. Een vleugje jeugdnostalgie dus. Maar ook het kindergrut van nu kon het bezoekje wel waarderen...

Er werd uitgebreid gestoeid in het bladerdek. Duchtig over gevelde boomstammen geklommen. Moedig beekjes overwonnen. Kampen gebouwd met losliggende takken. Verstoppertje gespeeld achter knoestige bomen. Kleine en grote paddestoelen grondig bestudeerd. Gefantaseerd over kabouters en bosgeesten. Gerend, gesprongen, gedanst en gevallen. Het was hartverwarmend om hen zorgeloos bezig te zien.  

Na afloop stortten ze zich uitgehongerd op wafels en pannenkoeken om daarna op de speeltuin het laatste beetje energie uit hun kinderlijfjes te persen.

Kortom, laat dat mooie najaarsweer nog maar wat duren want we hebben de smaak te pakken!

donderdag 3 november 2011

Kung fu panda zoon

Zoonlief kreeg net voor de herfstvakantie het eerste rapport sinds zijn terugkeer naar zijn ‘oude’ school. De juf gaf vooral uiting aan gemengde gevoelens: hij beheerst de materie wel maar sommige dagen heeft hij er geen zin in en geeft hij gewoon een blanco toetsenblad af, zonder een krimp te geven. En dat haalt zijn gemiddelde gevoelig naar beneden - al heeft hij nog bijna 80% dus er was (nog) geen reden tot paniek. En verder blijkt hij nogal druk en impulsief, en kan hij niet altijd goed om met kritiek.

Er is dan ook al een hartig woordje gesproken in ons Bollewerkje over school. Maar soms vraag ik me af hoever je kan gaan in dat bestraffende en negatieve bij een jong kind. Ik wil niet dat hij een hekel krijgt aan school. Daarbij stel ik me ook de vraag in hoeverre hij zelf vat heeft op zijn gebrekkige concentratievermogen. Hij is nu eenmaal heel rusteloos van natuur, dat merken we ook ’s nachts want doorslapen doet hij nauwelijks en soms komt ook het slaapwandelspook weer tot leven ...

En zo ben ik opnieuw een mama met een missie. Ik dweil internet af op zoek naar tai chi- en kung fu-scholen voor kinderen. Meditatie – en dus stilzitten – zou niets zijn voor hem, maar gecombineerd met beweging is het misschien een ander verhaal.

Zoonlief ziet het alvast volledig zitten - met kung fu panda in het achterhoofd. :-)

Tips van ervaringsdeskundigen zijn uiteraard steeds welkom!