dinsdag 30 januari 2007

Even tussenin...

30 januari 2007

Mijn blog heeft het levenslicht gezien en jullie hebben me niet gespaard van commentaar. Waarvoor mijn onuitsprekelijke dank en met als gevolg meteen een paar kleine aanpassingen (andere layout, groter lettertype). Of ik er ook in zal slagen om kortere teksten te schrijven, zullen jullie nog moeten afwachten... Ik heb dan ook een megaspannend leven vol wilde uitspattingen en gekruid met zwoele avonturen. Alhoewel, als ik tijd heb om oeverloos te zwammen, zal dat laatste waarschijnlijk vooral wishful thinking zijn... :-)

Maar toch echt bedankt voor jullie 'tips and tricks'. Blijf vooral regelmatig langskomen en laat weten wat bevalt en wat net niet. Nou ja, liefst enkel over de vorm van mijn blog, over de inhoud ervan (en dus ook van mijn leven), beslis ik toch nog liever zelf... :-)

Kameraadschappelijke zwaai,

Linneke

vrijdag 26 januari 2007

Een koudefront met pijnlijke oren

Vrijdag, 26 januari 2007.

Koning Winter heeft ons landje dan toch nog in zijn ijzige greep gekregen. Tot eind november was het abnormaal warm. In december hadden we even een winterprik maar daarna waren het weer winters-tropische temperaturen. Tot deze week. Nu maken we weer kennis met nachtvorst, een jeneverloze rode neus, bevroren vingers, ijzige voetklompen in bed en ronkende kacheltjes in huizen en kantoren...

En samen met de winterprik steken ook de hoestbuien, lopende neuzen enzomeer de kop op. Terwijl Branco het eerste deel van de winter wonderwel stand hield, geraakte hij eind 2006 dan toch weer in de greep van een hardnekkige verkoudheid. Gelukkig niets dramatisch - een herhaling van vorige winter blijkt (voorlopig) veraf. Maar deze week had hij toch een loopoor en mochten we dus op controle bij de NKO-arts.

Zijn ene oortje bleek er erg aan toe dus zou ze het moeten 'uitzuigen' met een stofzuigerapparaatje. Niet pijnlijk maar hij moest wel stil liggen. Juist ja, ha ha ha! Ondanks afleidingsmanoeuvres met praatjes over de slurf van de lieve olifant die de gemene sliertbeestjes uit zijn oortjes zou halen, het gewicht van een papa (80 kg) en een mama ( gecensureerd ) op zijn lijfje en onze handen rond zijn schouders, armen en kin geklemd, bleef hij met alle macht tegenspartelen. En geloof me, een 2-jarige peuter die ergens geen zin in heeft, kan je met geen macht ter wereld dwingen... En dat hij ook steeds mondiger wordt, hebben we ook ondervonden. Al vlug kwam er enkel nog het woordje 'dada' uit. Met andere woorden: IK WIL HIER WEG!!!!!!

Zijn oortje is nu enigszins gereinigd - voor zover dat mogelijk was met zijn gekronkel en gebrul - maar daarbij is zijn diabolootje helaas los gekomen. Omdat de infectie nogal zwaar was, moet hij nu ook antibiotica nemen. Zijn homeodokter-Piet zal er niet mee kunnen lachen maar soms moeten we toch weer even de klassieke geneeskunde aan het werk laten. Sorry, doc!

Laat ons hopen dat we de winter nog heelhuids door geraken met zijn ene overblijvende buisje en dat de plaag van de oorontstekingen een 'ver van ons bed show' blijft want ik sta niet te springen voor een herhaling van het nachtelijk scenario van vorige winter, waarbij ik urenlang met een door oorpijn geplaagde baby/peuter mocht rondhossen. 9 kg op de arm toen was nog wel een tijdje vol te houden maar met zijn 13 kg zie ik een herhaling niet echt zitten... Ook aan de moed en het uithoudingsvermogen van een moeder komt een einde!

Maar nu gaat het weer een hele tijd over Branco terwijl ik me zo had voorgenomen om deze blog eens helemaal te reserveren voor mij, de persoon, niet enkel de moeder... Wat die mij als persoon betreft, zou ik dringend terug werk willen maken van de mij als loopster. Al meer dan twee jaar liggen mijn loopschoenen stof te vergaren in een donkere kast. Elke week opnieuw neem ik me voor om weer in gang te schieten maar het lijkt me maar niet te lukken. Als iemand dus een tip heeft, een motiverende slogan, een chantagemiddel of misschien zelfs het aanbod van een 'partner in crime' - laat maar weten...

woensdag 17 januari 2007

De Wet van Murphy

Woensdag 17 januari 2007.

Hebben jullie dat ook soms? Dat jullie een paar keer per dag verzuchten: it's one of those days... Ondanks mijn onwil en weerstand blijk ik toch een inwoner van Murphy-land... Een nodige portie humor is daarbij onontbeerlijk maar helaas moeilijk te vinden.

Werkperikelen in overvloed vandaag. Al begon het reeds vannacht met een slaaponwillige in de andere kamer. Eergisteren noemde ik hem misschien een liefdeszoon maar vannacht had ik hem met evenveel plezier en overgave achter het behang gekleefd. Meneer vond het nodig om me zowat elk nachtelijk uur van zijn aanwezigheid en welbevinden te verzekeren. Wie heeft in godsnaam de wekker en een godsonmenselijk ontwaakuur als 6u20 uitgevonden?

Dan in een reusachtige file richting Gent. Leve de wegenwerken... Nog maar 11,5 maanden en het is weer voorbij!

En bij mijn aankomst op het werk begon het ook al goed: drukfout in affiche, dringende werken die gisteren af moesten zijn maar zelfs morgen nog niet klaar zullen zijn... Maar kom, rampen zijn er om bezweerd te worden. En morgen is er een nieuwe dag. Ook dan zullen de zaken die eergisteren klaar moesten zijn overmorgen nog niet gerealiseerd zijn.

Zie je, met een portie humor en zelfspot is zelfs het leven in het land van Murphy zo slecht niet...

Zwaai,

Lin





maandag 15 januari 2007

een experiment zoals het leven

Maandag 15 januari 2007.

Aangezien de moderne tijd niet langer aan me voorbij mag gaan en ik mijn naam en faam als communicatie-experte toch enigszins hoog heb te houden, nog maar eens een elektronische inktvlek op het wereldwijde net storten: mijn superdeluxe, hoogsteigen blogspot! Jawel, de 21ste eeuw is eindelijk ook doorgedrongen tot Berlare en mijn stoffige brein.

Ik zal eerst nog een beetje klungelen in de duisternis alvorens ik dit blogspotadres met de buitenwacht deel. Ik mag dan wel in zijn voor kinky experimenten, liefst niet meteen ten koste van mijn fragiele ego...

Om zo'n blog te starten, moet je trouwens stante pede op aartsmoeilijke vragen antwoorden en onomkeerbare beslissingen nemen. Je moet je blog zowaar een naam geven. Aangezien die hopelijk iets langer moet of mag meegaan dan een doorsnee kalverliefde, liet ik me daarbij best niet leiden door tijdelijke oprispingen van wat voor aard ook. Ik heb dan maar teruggegrepen naar een oude liefde uit het verleden: mijn vroegere schrijversroerselen, met mijn nooit voltooide roman 'de onbemande vrouw' als vlaggeschip. Om het onderscheid fictie en realiteit duidelijk te stellen - en geen verkeerde verwachtingen te wekken - heb ik er dan maar 'bemande vrouw' van gemaakt. Met een levensvriend en liefdeszoon, past die benaming wel bij me, vond ik zo...

En hiermee is de toon gezet en deze blog geboren. Veel leesplezier...

Zwaai