vrijdag 30 augustus 2013

Afkicken ...


Vergeet al die vlieg- en autovakanties naar Verweggistan! Niet de zon of de afstand is van tel, wel het gezelschap. Dat hebben we nogmaals aan den lijve mogen ondervinden het voorbije weekend.

Vorig jaar bewezen we met onze mini-bende reeds dat zelfs twee dagen lang ‘oude-wijven-regen’ geen domper op de pret hoeft te zijn. Dit jaar kozen we voor het Limburgse Haspengouw en kwamen terecht in vakantieverblijf ‘Aan het Tombos’. De verblijven waren meer dan ruim genoeg voor ons gezelschap van elf, zowel binnen als buiten. Alle voorzieningen waren dubbel en dik aanwezig. Mooi gelegen ook tussen de fruitplantages en akkerbouw dus ideaal voor zalige wandelingen. Er waren ook paarden en de amazone in het gezelschap mocht zelfs een ritje maken op één van de paarden. Toen hij de fonkelende oogjes van dochterlief opmerkte, bood de eigenaar meteen aan ook de pony te zadelen. Een onvergetelijke belevenis voor dochterlief die de smaak nu heel erg te pakken heeft. Haar teleurstelling is dan ook bijna meetbaar dat paardrijlessen pas worden gegeven vanaf 6 jaar.

Ook de weergoden waren ons gunstig gezind want we hielden het volledig droog tijdens onze wandelingen. Al lieg ik misschien een beetje want toen we een shortcut wilden maken door de velden, moesten we plots een beek over. Het gros van het gezelschap haalde droog en wel de overkant – inclusief de steps en de fiets die mee waren. Enkel zoonlief verloor plots zijn evenwicht maar werd gelukkig tijdig uit de lucht geplukt. Dat bood even een hilarische evenwichtsoefening voor de betrokkenen (hilarisch vooral in de ogen van de toeschouwers). Maar al bij al kwam hij er vanaf met één nat onderbeen en doorweekte schoen. Zonder reddende mannenhanden was dat ongetwijfeld een volledig nat pak geweest.


Niet dat we zoonlief veel te zien kregen. De jongens hadden het veel te druk met ravotten, rondcrossen met steps en bmx, nintendospelletjes en kattenkwaad uithalen. De meisjes hielden het na de paardrijles bij balletoefeningen, fruitpluk en urenlang tekenplezier. Ondanks het leeftijdsverschil deelden ook zij dus veel interesses.

En die gedeelde interesses gold ook voor de drie ouderparen. De meest gestelde vraag de voorbije dagen was ongetwijfeld: ‘Gaan we aperitieven?’. :-) Ik vertoon sindsdien lichte ontwenningsverschijnselen, al geldt dat nog meer voor de gezelligheid dan voor de alcohol en het lekkere eten. Het vastendieet werd dus eventjes in de koelkast geparkeerd. Naast de wandelingen en het obligate brouwerijbezoek zijn ook de nodige spelletjes gespeeld: Presidenten en een introductie in roulette.

Veel te snel was het weekend weer voorbij. Al zijn we meteen al gestart met het smeden van plannen voor de editie 2014. Dat verzacht de pijn toch al een heel klein beetje ...

woensdag 21 augustus 2013

Prikkelbaar ...

Sinds een paar maanden heeft zoonlief onregelmatig plots erge buikpijn. Meestal komt het ’s nachts opzetten en komt hij dan zowat kermend naar ons gekropen. Minutenlang weet hij niet waar kruipen van de pijn. De pijn situeert zich vooral rond de navel of rechts onderaan. Dan ebt de pijn weer weg om een paar minuten later weer in alle hevigheid op te zetten. Misselijk is hij niet en het voelt vooral aan alsof zijn darmen in een knoop liggen en totaal geblokkeerd zijn. Hij kan zelfs geen windje laten dan. Die pijngolven houden een paar uren aan om dan plots te stoppen. Ook overdag – tijdens een tripje naar Antwerpen – kreeg hij er al last van. Toen zijn we gewoon moeten terugkeren omdat hij zich zo ellendig voelde. Eens thuis was de pijn over ...

Als ik niet beter wist, zou ik nog denken dat hij weeën heeft ... Maar echt om te lachen is het uiteraard niet want niets geeft zo’n machteloos en bang gevoel als je kind zien kronkelen van de pijn en niets te kunnen doen om te helpen. De eerste keer dacht ik zelfs aan een blindedarmontsteking of een galcrisis maar de symptomen stemden er toch niet mee overeen. Ik besloot deze week toch maar eens op controle te gaan bij de huisarts. Maar veel uitsluitsel kon die niet geven want de pijn kan meerdere oorzaken hebben. Zo dacht ze aan het prikkelbare darmsyndroom uitgelokt door vet eten omdat hij het meerdere keren kreeg na het eten van frietjes. Maar het kan ook nog een andere reden hebben dus we moeten nu bij elke pijnaanval noteren of hij de dag ervoor naar het toilet is kunnen gaan, wat hij die dag heeft gegeten en of hij de dag erna al dan niet gewone stoelgang heeft. Zo zouden we uiteindelijk tot een sluitende diagnose moeten komen. Ik heb haar alvast op het hart gedrukt dat zoonlief steeds de meest vreemde aandoeningen heeft en dat ze dus helemaal ‘out of the box’ mag denken. :-)

Al hoop ik toch vooral dat de pijnaanvallen niet terugkeren.

vrijdag 16 augustus 2013

Fast-5 aan den lijve ...

Intussen ben ik ongeveer 3 à 4 maanden bezig met het ‘vastendieet’, al vind ik de benaming alleen al totaal verkeerd. Want het is geen dieet, het is een levensstijl. En na een paar maanden voelt ook het vasten niet echt meer aan als vasten want OK soms knort dat maagje wel eens maar al bij al is dat psychologisch niet eens zo zwaar als je weet dat je vanaf een bepaald uur weer mag eten. Kortom: de keuze is vooral richting Fast 5-methode gegaan. In de vakantie hield ik daar weliswaar iets minder stringent aan vast maar ik kon mijn gewicht toch mooi behouden en er waren dus geen duivelse drank- en etentjes-kilo’s bij gekomen na alle gezellige feestjes, etentjes en dergelijke meer van de voorbije weken.

Voorlopig leg ik een goede 6 kilo minder in de schaal. Er mogen er zeker nog meer af, maar met een gezond BMI en een sportgehalte van 2 à 3 uren per week hoef ik vast geen draconische maatregelen te nemen. De voorbije week was de eerste werkweek en besloot ik de Fast 5-methode toch weer iets strikter toe te passen. Vasten op het werk valt trouwens heel goed mee. Ik zet me gewoon bij mijn collega’s met een kop thee. Ik mis dus geen gezellige sociale contacten en na een paar keer vraagt niemand meer waar mijn eten is. :-) Mijn mafheidsgehalte zal wel wat zijn toegenomen maar na mijn yoghurt-met-muesliperiode twee jaar geleden en mijn yoghurt-met-fruitkuur vorig jaar, zijn ze dat stilaan gewoon.

Elke dag Fast-5 is voor mij persoonlijk wel iets teveel van het goede. Waarschijnlijk eet ik toch iets te weinig in die periode van vijf uren want na een paar dagen duikt mijn gewicht te snel om gezond te zijn en voel ik mijn eeuwige kwelduivel de kop opsteken: een dreigende eetbui. Daarom hou ik voldoende ‘gewone’ eetdagen. Luisteren naar het lichaam, lijkt me alleszins essentieel. Momenteel heb ik alvast het gevoel dat ik fysiek in goeie vorm ben en dat mijn oude knoken en ik stilaan weer dikke vriendjes zijn.

Ik ben vooral benieuwd hoe de wintermaanden zullen verlopen. Mezelf kennende, is mijn energiebehoefte dan een pak hoger. Of dat te rijmen valt met Fast-5 zal de tijd moeten uitwijzen ...

dinsdag 13 augustus 2013

De zomer van 2013

Vorig jaar had ik het gevoel dat onze vakantie quasi geruisloos voorbij was gegaan. Er was weliswaar dat reisje naar Turkije (hoe zouden we dat ooit kunnen vergeten?) en een handvol feestjes en gezellige etentjes. Maar verder bleef de planning eerder blanco en waren er dus geen grootse uitschieters. Het weer zat toen ook enigszins tegen en dat was toch een kleine domper op de stemming. Dat moest dit jaar dus (veel) beter!

Over het weer mochten we alvast niet klagen. Het is jaren geleden dat we tijdens onze vakantie zoveel zon hebben gezien. Zelfs het standaard melkwitte velletje van zoonlief kreeg een bruine schijn. Dochterlief transformeerde in een stuk fondantchocolade. Dat leidde tot de nodige hilariteit want op een avond merkte ik op dat haar voetjes dringend een sopje nodig hadden want die waren toch wel echt zwart. Na het nodige schrobwerk bleken haar voeten gewoon heel diepbruin te zijn en was er helemaal geen sprake van een laagje stof ...

Dit jaar geen buitenlandse gezinsreis maar toch veel leuke uitjes: picknick en vliegeren in het kasteelpark, tal van etentjes en afspraakjes met vrienden, Gentse Feesten, een handvol kermissen, verjaardagsfeestjes allerhande, meerdere daagjes naar zee, dagje Rozebroeken , een neefje en vriendinnetje op logement, zoonlief die voor het eerst in zijn leven bij een vriendje bleef slapen, een uitstapje naar Pairie Daiza (de enige regendag in de hele zomervakantie!), Waterfeesten, diverse speelafspraakjes ... Veel gezelligheid dus!

Zoonlief heeft zich trouwens ontpopt tot een ware waterrat. Zodra we een voet op het strand zetten, stort hij zich in zee en komt er pas weer uit als we opkramen om naar huis te gaan. En dat terwijl hij vorig jaar nog bijna hysterisch werd als er een druppel water in de buurt van zijn ogen of oren kwam. Met de papa van een vriendje en hun hond deed hij dan weer een wandeltocht van maar liefst 14 km. Ik zeg weliswaar niet zonder klagen want die laatste kilometers waren er naar verluidt toch iets teveel aan ... :-)

Ook zelf heb ik het lopen dapper volgehouden: twee à drie keer per week ongeveer een uurtje en zo heb ik mijn doel van 10 km eindelijk bereikt. Nu nog volhouden ...