donderdag 20 november 2014

Bel me niet, bel me wel ...

Onze ontmoeting was totaal onverwacht. Toen ik eens een andere looproute probeerde, passeerde ik een modderige weide met een zielig kijkend paard. Ik besloot even een snelle aai te geven, om dan weer mijn weg te vervolgen. Maar toen was er opeens een klik, bijna een heuse coup de foudre ... Het paard streek zijn hoofd langs mijn armen, snuffelde aan mijn benen en kroop bijna door de draad om dichtbij te kunnen komen. Haar lichaam bedekt met modder, haar manen en staart één klit, zodat ik me moest bedwingen om geen emmer water en roskam te halen en haar een flinke wasbeurt te geven. En sindsdien laat ze me niet meer los …

Bij een volgend bezoekje passeerde toevallig de eigenaar van de weide. Het was niet zijn paard maar dat van een kennis. Zij bleek een vierjarige draver, niet zadelmak. Maar over een paar dagen zou ze weer weggaan dus het dreigde uit te draaien op een kortstondige onmogelijke liefde. Haar eigenaar is van Lede en blijkbaar heeft hij haar ooit gekocht samen met een vriend om wedstrijden te rijden maar leven ze sinds kort in onmin. De man vermoedde dus dat het paard verkocht zou worden. Waarop ik in een opwelling mijn gegevens gaf.

En nu vrees ik de hele tijd een telefoon terwijl ik er tegelijk ook op hoop. Als ze bellen, weet ik dat ik een regelrechte idioot zou zijn om toe te happen aangezien ik haar niets te bieden heb, en nog minder kennis en ervaring bezit als paardenbaasje. Het zou me handenvol geld kosten, zowel haar verzorging en huisvesting, als haar omscholing tot recreatiepaard. Maar anderzijds weet ik ook dat mijn hart breekt als ik neen moet zeggen want ze zit volledig onder mijn huid en ik kan me niet voorstellen dat we ooit nog zo’n aanhankelijk en vriendelijk karakter zullen vinden. En begin ik te dromen … Ik kan haar stallen op een manege met weidegang. Er zijn professionals die een paard zadelmak kunnen maken. En dan kan ik pakweg over een jaar misschien rijden met haar, en zoonlief ook … In mijn hart zie ik het al helemaal gebeuren. Terwijl ik rationeel besef dat het gekkenwerk is. En dat ze misschien nog dertig jaar te leven heeft en ik dus al die tijd voor haar moet kunnen en willen zorgen. Kortom: mijn gezond verstand weet dat het een dagdroom is die ik in ons aller belang niet mag najagen, maar mijn hart gaat uit naar haar en dan zou ik alle praktische bezwaren zo de deur uitgooien …

Ik hoop dus vooral dat die telefoon niet komt, en dat ze dus toch een stabiele thuis heeft waar ze hopelijk een lang en gelukkig leven mag slijten, zodat ik nooit voor die beslissing kom te staan.

donderdag 13 november 2014

Overstuur ...

Onlangs ging ik met mijn tweetal naar de tandarts voor een jaarlijkse controle. Het zwakke gebit van zoonlief bleek helaas een gaatje opgelopen te hebben. Het was nog niet groot en pijn had hij ook nog niet maar de tandarts wilde het toch liever vullen om verder onheil te voorkomen. En toen liep het mis. Want zoonlief panikeerde volledig in de tandartsstoel en stribbelde zo hevig tegen dat ze er nog niet aan dacht om iets te ondernemen. We hebben op hem ingepraat, hem uitgelegd wat er zou gebeuren, hem verzekerd dat hij geen pijn zou voelen en dat de behandeling pakweg 10 à 15 minuten zou duren … Het mocht allemaal niet baten. Zoonlief raakte steeds meer in overdrive en we moesten dus een nieuwe afspraak maken. Niet dat ik veel hoop heb dat hij dan anders zal reageren. In bepaalde situaties – als hij lijdzaam iets moet ondergaan en dus de controle uit handen moet geven – schiet hij in een kramp en slaagt er niet meer in om zichzelf te kalmeren. Dan raakt hij gewoon totaal buiten zichzelf, het zweet breekt hem uit en dan kan je alleen nog inpakken en wegwezen.

Ik heb hem intussen meermaals verzekerd dat de tandarts hem geen pijn zal doen en dat hij zich niet mag blindstaren op die behandeling. Hij moet reeds denken dat het bijna voorbij en achter de rug is – een beetje zoals de levensles bij het paardrijden. Met als bonus dat hij dan weer zeker minstens een jaar gerust is, tot de volgende controle. En rationeel begrijpt hij dat allemaal maar dat is geen garantie dat hij zich effectief in de hand zal kunnen houden bij onze volgende afspraak. Op aanraden van de tandarts nam ik al contact op met de huisarts voor een kalmeringsmiddel maar verder dan een homeopathisch middel wil die niet gaan. Alle begrip daarvoor uiteraard maar daarmee is het gaatje van zoonlief nog niet gevuld. Wordt ongetwijfeld vervolgd ...