donderdag 26 november 2009

De politie, uw vriend ...

Meter Dansschoen was begin oktober gelukkig en wel op reis in het fenomenale Zuid-Afrika toen haar geparkeerde wagen 's nachts voor het ouderlijk huis tot schroot werd herleid. Van de dader geen spoor. De politie nam akte van de feiten maar ondernam verder geen actie. Een ijverige verzekeringsexpert vond ter plaatse brokstukken van de vluchtauto die tot de dader konden leiden want daaruit bleken merk, bouwjaar en kleur. Maar het bleef stil en Meter Dansschoen moest zich een andere wagen aanschaffen zonder compensatie voor haar verloren vierwieler. Dagen- en wekenlang sakkerden we op de politie die het blijkbaar drukker had met verkeersboetes uitschrijven aan brave, modale burgers dan met de jacht op verkeersschorremorrie dat andermans auto's in de prak rijdt en daar straffeloos mee wegkomt ...

Schets onze onnoemelijke verbazing toen Meter Dansschoen deze week plots bezoek kreeg van een glimmende politieman. De dader was geklist! Uiteindelijk had hij toch eens een uitprint gemaakt van alle auto's met het daderprofiel. Een andere agent realiseerde zich daarop dat hij een verdacht voertuig had opgemerkt ergens in de buurt. Ze gingen op huisbezoek en de bewoner verklaarde dat het bewuste voertuig niet van hem was en intussen ook verdwenen was. Daarop togen de agenten naar de vrouw die als eigenaar werd aangeduid van de bewuste auto. Door een prima staaltje blufpoker slaagden ze erin de vrouw te doen bekennen. Gelukkig maar want de auto bestaat intussen niet meer en zonder haar bekentenis hadden ze niets meer hard kunnen maken.

Eind goed, al goed. Meter Dansschoen krijgt financiële compensatie. Mevrouw Verkeersvandaal verschijnt voor de politierechter wegens vluchtmisdrijf en rijden zonder verzekering. Hopelijk krijgt ze een gepeperde rekening en wordt haar rijbewijs een tijdlang ingetrokken.
 
Voortvluchtige zwaai,
 
Linneke

maandag 16 november 2009

Leren zwijgen ...

Ik moet leren zwijgen. Dringend. Maar soms kan ik me gewoon niet bedwingen en lever ik ongevraagd commentaar. En dat wordt meestal niet in dank afgenomen. Ik heb daarover in het verleden al een paar staaltjes geschreven, tot jullie grote vermaak ... (denk maar aan deze - of beter nog deze - en laten we vooral deze niet vergeten). Vroeger liet ik enkel mijn blik spreken maar ook dat zorgde soms voor agressieve reacties. Maar nu kan ik zelfs mijn mond niet meer houden ...

Gisteren gezinsgewijs naar een fastfoodtent gegaan want mijn liefste had een onbedwingbare trek in een burger. Zoonlief dook meteen in de binnenspeeltuin terwijl ik toekeek met dochterlief. Midden in de speeltuin zat een tweejarige peuter met frietjes en een potje mayonaise smaakvol te eten en te kliederen. Vond ik niet meteen een goed idee want vooral peuters smeren en morsen overal eten, en dan vooral sausjes, en daar rollebollen al die andere kinderen dan doorheen. Maar ik zweeg. Een andere moeder sprak de mayonaisemama wel aan.

"Zou je dat potje mayonaise alsjeblieft willen wegnemen want mijn kind is allergisch daaraan." Een beleefde en terechte vraag lijkt me zo maar mayomama ontstak in een vlammende colère. Wat die moeder wel dacht. Allergie aan mayonaise, hahaha, my ass ... De allergiemoeder bleef geduldig : "Mijn kindje is allergisch aan eieren, en in mayonaise zitten eieren, weet je wel." Waarop de mayomoeder nog bozer werd om te besluiten met : "Blijf dan thuis met je klotekind!" En op dat moment kon ik dus niet meer zwijgen want dat was er gewoon te ver over. Sinds wanneer is een kind met allergieën nu ook al een paria ? Ik merkte fijntjes op dat er trouwens helemaal niet mag gegeten worden in de binnenspeeltuin : etenswaren, drinken en schoenen blijven eruit om ongelukken en geklieder te vermijden. Maar dat was duidelijk olie op het vuur. Ze haalde het eten - en een brullende peuter - wel uit de speeltuin maar wierp me de rest van de tijd steeds opmerkingen naar het hoofd als 'Ben jij altijd zo belachelijk ?", "Stomme trut die je bent !" enz. Ik negeerde haar straal en concentreerde me op de pret van mijn tweetal.

Dat negeren werd even heel moeilijk toen mayomama tijdens een zoveelste gevecht met haar peuter domweg van haar stoel donderde en plat tegen de vlakte sloeg. Ik heb maar gedaan alsof ik het niet zag en hard op mijn tanden gebeten om niet in lachen uit te barsten. Ik vermoed dat ik anders een plens cola in mijn nek had gekregen van die oorlogsgezinde mayomama. Eigenlijk vooral zielig toch. Je gaat daarheen voor een gezellig uitje. Je laat je kinderen lekker dollen en veegt voor een keer vierkant je voeten aan de voedingsleer. Geen idee hoe je daar dan opgefokt kan zitten, klaar om uit te halen naar alles en iedereen. En dan vraag ik me altijd weer af wat er toch met de kinderen van zulke ouders terecht moet komen. Als agressie - ook al is het maar verbaal - zo evident en normaal is.

Ben ik eigenlijk de enige die dat doet of kunnen ook jullie niet zwijgen in dergelijke omstandigheden ?
 
Geluidloze zwaai,
 
Linneke

maandag 9 november 2009

Ikke ikke ikke ...

Als ik mijn blogs eens teruglees, valt me op dat het lijkt alsof het moederschap nauwelijks een inspanning voor me is en dat ik steeds onbaatzuchtig paraat sta voor mijn kindergrut. Terwijl dat in de realiteit soms best tegenvalt. Mijn moederschap botst namelijk al eens met mijn ego ... En het zijn flink klinkende botsingen.

Ik vind het heus niet altijd zo makkelijk om alles maar te laten vallen en de kinderen steeds op de eerste plaats te zetten. Soms zou ik maar wat graag eens een boek lezen zonder zoonlief die duizend keer vraagt of ik met hem wil spelen of dochterlief die constant aan mijn benen komt hangen om toch maar gepakt en gezoend te worden. Soms zou ik eens een weekendje voor mezelf willen hebben. Uitslapen zonder lawaai van spelende kinderen beneden. Op mijn gemak eens naar de bib of een warme choco gaan drinken met een vriendin, zonder me steeds te moeten haasten om weer vlug thuis te zijn of zonder te worden afgeleid door de dwingende wensen van dat tweetal als ze mee op pad zijn.

Soms zou ik dat moederschapjuk wel eens willen afgooien om eens een paar dagen of zelfs maar uurtjes onbezorgd en onbekommerd 'ik' te kunnen zijn. En dan niet om boodschappen te doen of andere obligate huishoudtaken maar gewoon om eens mezelf te zijn. Misschien zelfs gewoon eens midden op de dag thuis op de bank zitten om een film te bekijken die ik wil zien, en dus geen 'Mega Mindy', 'Lazy Town' of consoorten, met een glaasje wijn binnen handbereik en vooral met stilte en rust om me heen. En ik schaam me best daarvoor. Want dat hoor ik nooit bij andere moeders. En ik kan me niet voorstellen dat mijn eigen moeder soms ook wel eens gillend de deur wou uitrennen om even haar kroost te vergeten en enkel nog een individu te zijn.

Maar ik heb dat dus wel. Ergens op de achtergrond is er een stemmetje dat soms eens 'en ik dan ?' brult. Egoïstisch, ik weet het. Veel moeders zullen dit hoofdschuddend en vol onbegrip lezen. En veel vrouwen met een onvervulde kinderwens, zullen me vast een ondankbaar wicht vinden dat het niet waard is om kinderen te hebben. Maar het is gewoon sterker dan mezelf. Soms heb ik plots het gevoel te worden opgegeten en dat er niets meer overblijft van mij en voor mij, hoe immens graag ik hen ook zie. Ik wou maar dat er een pilletje bestond om dat 'ikke ikke ikke'-egootje in rook te laten opgaan. Moederschap is voor velen een roeping maar voor sommigen blijkbaar toch ook eens een inspanning ...

Schuldbewuste zwaai,

Linneke

dinsdag 3 november 2009

Timing ...

Zoon- en dochterlief hebben braaf gewacht tot de herfstvakantie om in de lappenmand te duiken. Zoonlief pronkt met een knoert van een keelontsteking. Dochterlief produceert een hoeveelheid kakluiers met een dermate vloeibare intensiteit dat de wasmachine overuren draait en haar zitvlak in een rode gevarendriehoek is omgetoverd. Gelukkig is mijn liefste thuis zodat ik mijn schaars overgebleven verlofdagen (nog) niet moet aanspreken.

Op het werk is dan weer het eerste geval van Mexicaanse griep vastgesteld dus ook daar ben ik niet meer veilig. Hoogdagen voor mijn weerstand dus. Benieuwd hoelang ik zal standhouden tegen het bacteriële en virale bombardement dat overal om me heen woedt.

Ik denk met heimwee terug aan vorig jaar deze tijd, toen lagen we (weliswaar alcoholvrije) cocktails te nippen naast het zwembad in Egypte ... Dat waren pas tijden !

Vakantieloze zwaai,

Linneke

Verdict huisarts : zoonlief kampt met het begin van een angina - dat zou wel eens de voorbode kunnen zijn van griep ...