woensdag 20 maart 2013

Levensvragen ...

Als ik aan het praten ben met leeftijdsgenoten, valt soms op dat we op gelijke momenten met dezelfde levensvragen lijken te kampen.

Lilith brak onlangs een lans voor therapie als eerste hulp bij levensvragen. Ik schat dat ze ongeveer 30 is, net zoals vele van haar volgers als ik de tsunami aan reacties zie. En wat raad je: tien jaar geleden had ik ook heel wat knip- en plakwerk met mezelf. Met andere woorden: been there, done that, got the t-shirt.

Maar blijkbaar volstond die kortstondige (praat)therapie niet om mijn demonen te bezweren want net voor mijn 40ste kwam ik pas echt in een zware, existentiële crisis terecht. De voor velen beruchte en gekende midlifecrisis waar ik intussen (gelukkig) heelhuids ben door gesparteld, zelfs zonder minnaar of moto ... :-) Alhoewel het eigenlijke 40 worden me niet echt iets deed, maakte de aanloop er naartoe onbewust heel wat innerlijke lading aan het schuiven en duurde het enige tijd voordat ik een nieuw evenwicht had gevonden om niet te zinken. Nu is de storm gaan liggen maar is er toch heel wat veranderd voor mij en in mij ...

Tot dan voelde ik me eeuwig 18. Schrok ik me steeds te pletter als iemand me ‘mevrouw’ noemde. En dan niet door de beleefdheid maar wel omdat ik me helemaal geen ‘mevrouw’ voelde maar een dartel veulen in de levensweide. Ik leefde alsof mijn lichaam onverwoestbaar en onsterfelijk was, alsof alles en iedereen rond mij een eeuwigdurende evidentie was. Ik stond in het centrum van het leven. Elke dag bood een rijkdom aan keuzes, als ik wou, kon ik in een vingerknip een nieuwe richting inslaan.

En stilaan groeide het besef hoe relatief alles is, ikzelf op kop. Ik werd geconfronteerd met de eerste rimpels en grijze haren, met het besef dat ik moeder was van opgroeiende kinderen en geen prille mama meer, met mijn sterfelijkheid en eindigheid. En dat kwam hard aan. Want wat voor zin had alles? En was dat het nu: huisje boompje beestje, metro boulot dodo? Een midlife crisis volgens het boekje.

Die heb ik maandenlang uitgezweet tot het inzicht kwam: het leven is het leven. Het einddoel is niet gelukkig worden/zijn want het geluk komt in flarden op ons pad maar is niet echt een permanente staat van zijn voor een mens. Teveel stilstaan bij de zin van het leven, heeft weinig zin want die is er gewoon niet. We zijn er bij wijze van spreken morgen niet meer. Voor een paar mensen en onze (klein)kinderen zullen we – hopelijk - nog herinneringen nalaten maar over 100 jaar heeft het voor de wereld en de mensheid niets uitgemaakt of we er waren of niet (een paar uitzonderingen buiten beschouwing latend). Dat kan frustreren en angst aanjagen maar ook veel rust geven. Want voor wie willen we in godsnaam zo perfect zijn? En waarom? Het leven is een geschenk en we kunnen dat verspillen met tobben en onszelf hoge eisen opleggen en steeds maar meer en beter te willen. Of we kunnen ervan genieten ... Persoonlijk ben ik zeker zelf nog niet zover want ik zit gevangen in een ratrace en het is niet altijd makkelijk om daar even afstand van te nemen, zeker niet als eeuwig stresskonijn. Maar ik begin wel steeds beter te beseffen dat ik meer moet genieten van vandaag, van mijn vrienden, van mijn kinderen, van mijn gezondheid ... Want alles gaat voorbij.

En dan sta je opeens niet meer in het centrum van het universum. Vroeger voelde ik me veelal bekeken en piekerde ik over wat mensen van me vonden, totdat ik me realiseerde dat de meeste mensen me gewoon niet echt zagen – dat ik gewoon ‘levend decor’ voor hen ben (zoals een goede vriendin het verwoordde). Iedereen loopt rond in zijn eigen wereldje, opgeslorpt door zijn gedachten en gestuurd door zijn ervaringen. We zien onszelf als het centrum van het universum en onze belevingen zijn oh zo belangrijk en uniek maar dat is zo voor elke mens. Ik leerde dat door mijn kinderen te zien opgroeien en hun eigen persoontjes tot ontwikkeling te zien komen. Hoe ze de wereld benaderen vanuit hun oogpunt en zichzelf centraal plaatsen in het leven en beleven. En zo hoort dat ook bij (kleine) kinderen. Ik ben al 40 en begin nu pas in te zien dat het toch niet zo is ... Of beter: we zijn inderdaad het centrum van ONS leven maar niet van HET leven. Een heel klein en tegelijk toch gigantisch groot onderscheid ...

donderdag 7 maart 2013

Een hinderlijke arm ...

Vannacht was het bijna hommeles in ons Bollewerkje. 's Nachts werd ik plots wakker doordat manlief zijn arm lukraak over mijn bedhelft had gedrappeerd. Slapen met een arm onder mijn lijf, wou niet lukken dus ik moest actie ondernemen ...

Voorzichtig nam ik zijn arm en legde hem opzij. Maar de arm rolde meteen weer terug dus het was vergeefse moeite. Dat herhaalde zich een paar keer. Telkens probeerde ik de arm terug naar de andere helft van het bed te dirigeren, maar ik liet amper los of de arm lag meteen weer terug onder mij.

Mijn geduld raakte stilaan op en ik overwoog om manlief een stevige por te geven met de dringende vraag om zijn arm bij zich te houden zodat ik tenminste weer zou kunnen slapen zonder hinderlijke obstakels. Met de moed der wanhoop gaf ik dus nog een laatste harde duw aan de arm – om pas dan te merken dat die arm gewoon aan mijn lijf hing ... 

Het was dus al de hele tijd gewoon mijn eigen arm waarmee ik een uitzichtloos gevecht leverde. Die was compleet gevoelloos vanaf de schouder doordat ik er waarschijnlijk iets te uitbundig was gaan opliggen tijdens het slapen.

Bijna wekte ik mijn liefste om hem dat hilarische verhaal te vertellen maar ik vermoedde dat zijn gevoel voor humor om half 5 ’s morgens nog niet zo wakker zou zijn dus ik liet hem maar verder slapen. Uiteraard begon mijn arm toen feestelijk te tintelen terwijl het gevoel stilaan weer intrad. Slapen was er dus niet meer bij ...  

maandag 4 maart 2013

Cultuur

Het voorbije weekend stond onze agenda mooi vol. Zaterdag dansles voor dochterlief versus loopsessie voor mij, in de namiddag een babybezoekje aan kleine Lars (zo klein, zo lief ...) en ’s avonds een optreden van Schoppenvrouw Niki De Sitter. Het was heel fijn om nog eens op pad te zijn met mijn moeshke want dat gebeurt veel te weinig en het optreden was ook wel vermakelijk. Al vond ik Soldier of Love van Veerle Malschaert persoonlijk sterker. Maar het blijft chique: een podium opstappen met een publiek binnen handbereik en die dan 1,5 uur entertainen. Doe het maar na!

Qua entertainment kon ook zondag tellen. Dochterlief liet al een paar weken horen dat ze graag ballet wil doen. Aangezien ze volgens mij nooit ballet zag, besloot ik daarom met haar naar het optreden van de plaatselijke balletschool Terpischore te gaan. Gisteren stond ze te popelen om te vertrekken. Het thema was filmmuziek en zo brachten ze een mix van muziek- en dansstijlen (klassiek ballet, jazz ballet en hip hop) en optredens van alle leeftijdsgroepen.

Het eerste deel duurde een uur en ik verwachtte dat ze er dan genoeg van zou hebben maar ze wou ook het tweede deel nog zien. Regelmatig fluisterde ze: "Mooi hé!" en "Ik wil ook ballet doen" ... Pas tien minuten voor het einde kon het volstaan en zijn we weg gegaan. Overtuigd is ze alleszins want haar besluit klinkt heel vastberaden: zij wordt ballerina!