woensdag 27 januari 2010

Het is gebeurd ...

Het voorbije weekend is het gebeurd. Toen keek ze me aan met ogen vol tederheid. Haar vingertjes raakten aaiend mijn gezicht. Heel zorgvuldig vormden haar lippen het woord waarmee ze me de volgende decennia zal aanspreken : mama ... En ik ? Ik was er even niet goed van want ze sprak het zo bewust en zo vol liefde uit ...

Haar rusteloze nachten van de voorbije weken blijken dus een ontwikkelingsfase want we betrappen haar op steeds meer woordjes. Al is er ook nog sprake van een uitgebreide klankenbrij. En zo zijn we voor de tweede keer de bevoorrechte ooggetuigen bij het wonder van de taalontwikkeling. Want wonderbaarlijk is het ...

Taalkundige zwaai,

Linneke

vrijdag 22 januari 2010

Haïti chérie ...

Zes jaar geleden was ik er - mijn voorlaatste missie voor AZG, mijn allerlaatste in een crisisgebied ... Ook toen beleefden Port-au-Prince en de rest van het land woelige tijden - na het vertrek van president Aristide. Ik herinner me vooral een prachtige kustlijn - zo caraïbisch als maar mogelijk is - maar een straatarme bevolking en een verwaarloosd land. Elektriciteit, drinkwater, gezondheidszorg ... het waren toen reeds geen evidenties.

De nationale staff leerde me toen een Haïtiaans gezegde : déyé món, gen món ... Dat betekende zoveel als : behind the mountains, there are more mountains. Zelfs zij hadden vast nooit kunnen voorspellen dat hun cynische humor zo bewaarheid zou worden. Want na eindeloze politieke strubbelingen, overstromingen en orkanen, was er 10 dagen geleden die onheilsdag dat de aarde beefde ...

De beelden na de aardbeving zijn een regelrechte hulpkreet. Dan kriebelt het weer zo verschrikkelijk hard om daarheen te gaan en daadwerkelijk te helpen, al is het maar om een infuus vast te houden. Dan maak ik me voor de duizendste keer de bedenking dat ik misschien toch beter een medische opleiding had gevolgd zodat ik als hulpverlener kon vertrekken en iets meer doen dan enkel teksten schrijven. Al besef ik heel goed dat één mens maar zo weinig kan uitrichten. Het zou dus nog steeds een frustratie zijn en een gevoel van tekortschieten ... Net zoals nu want het enige dat ik nu nog kan doen, is doneren aan de organisatie die ik van binnen en van buiten ken en waar ik nog steeds 100 % in geloof en aan Haiti Lavi. Het lijkt zo weinig - het IS zo weinig ...

Gelukkig is er nog hoop want de internationale gemeenschap doet wat ze kan. Hopelijk duurt de interesse langer dan een paar weken en herrijst het hele land op termijn uit het puin zodat de bevolking weer toekomst heeft. Het zal ongetwijfeld vele jaren vergen. Maar een alternatief is er niet ...

dinsdag 12 januari 2010

Fluwelen revolutie met dochterlief ...

Dochterlief bracht een Fluwelen Revolutie teweeg ten huize Bollewerk. Zodra ze voor het eerst in mijn armen werd gelegd, wist ik : zij heeft me nodig. Voor het eerst in mijn leven had ik dat gevoel want zoonlief straalde van de eerste seconde uit dat hij het allemaal beter wist en dat ik hem gewoon maar moest volgen en laten doen, dan zou alles in orde komen. Maar dochterlief schreeuwde haar honger naar bescherming en beschutting uit. Het eerste jaar toonde ze haar nood aan koestering door pertinent flesjes te weigeren en enkel de borst te willen. Inslapen deed ze het beste en het liefste in onze armen en dicht tegen ons aangedrukt. Draagdoeken waren haar op het lijf geschreven. Rond haar eerste verjaardag werd ze steeds mobieler en nam ze toch uit eigen beweging afscheid van de moedermelk. Ze kon vanaf dan haar huidhonger stillen door letterlijk aan mijn benen te gaan hangen bij elke stap die ik zette, iets dat ze nu nog steeds doet.

Ze heeft alles gezien, gehoord en begrepen. Alles rustig bekijkend, betastend en besnuffelend om het zich eigen te maken. Haar kwetsbaarheid is groot. Zij plengt oprechte tranen als we een standje geven. Zij komt ons meteen zoenen en knuffelen als ze iets heeft mispeuterd om zich weer te kunnen laven aan de ouderlijke bron van warmte en liefde. Zij is het gelukkigste als ze ons allemaal samen weet in rustige harmonie. Ze aanbidt elke steen van ons huis omdat het haar nestje is. Alles en iedereen wordt permanent bedolven onder talloze kusjes. Alles aan en in haar is de zachtheid zelve. Ze is zo meisje-meisje dat de poppen, roze kleertjes, krulletjes, prulletjes en frulletjes bijna automatisch met haar zijn meegekomen.

Fijne handjes, kleine voetjes en een zonovergoten glimlach. Haar blauwe kijkers en babykrulletjes maken onze knieën week. Haar schaterlachjes als we haar kriebelen, wekken vlinders in onze buik. Ze maakt elke dag opnieuw het beste in ons wakker. Zelfs nu - 19 maanden later - kan ik soms nog moeilijk geloven dat iemand zo lief, zo prachtig en zo goddelijk werkelijk op ons pad is gekomen en dat we haar zelfs mogen houden ... Elke seconde met ons kwikzilveren hartekind wil ik met beide handen vastgrijpen om nooit meer los te laten.

Nu reeds vrees ik de dag dat ze de wereld instapt met haar kwetsbare ziel en gevoelige hart, dat ze met schade en schande leert dat het leven niet enkel schoonheid en goedheid brengt. Ooit, over vele, vele jaren zal ik haar moeten laten gaan. Maar tot die tijd en zelfs lang nadien zal ik haar beschermen en koesteren zodat ze zo lang mogelijk dat prachtige, hartelijke zonnekind mag blijven ...

maandag 11 januari 2010

Een diamanten zoon ...

Ik kan het niet genoeg herhalen : zoonlief heeft een diamanten persoonlijkheid. Beter nog : de materie die qua hardheid, onbuigzaamheid en alombestendigheid vergelijkbaar is met zijn karakter, moet nog worden ontwikkeld. Ik wens de leerkrachten en bazen die hem later nog voorgeschoteld krijgen veel geduld en wijsheid toe want ook zij zullen waarschijnlijk hun tanden stuk bijten op zijn wilskracht.

Soms ontaardt de omgang met zoonlief in een titanenstrijd want er is nog wel wat schaafwerk om hem voor te bereiden op de grote wereld daarbuiten. Maar elke milligram ouderlijk gezag die we proberen uitoefenen, moeten we bijna constant bevechten en bewaken. Het durft dan ook nogal eens stuiven in ons Bollewerk als zoonlief zijn zinnen op iets heeft gezet en wij niet willen plooien, of als wij hem iets willen laten doen waar hij geen zin in heeft. Maak je borst maar nat !

Anderzijds wil ik niet te hard ingaan tegen zijn persoonlijkheid want ik zie er ook de voordelen van in, voor hem zelf dan toch. Opmerkingen glijden langs hem heen. Hij blijft oostindisch doof voor bevelen die hem niet bevallen. Met zijn steenbok-zon, leeuw-ascendant en stier-maan (zo hoor ik astrologen toch steeds het fenomeen van zijn karaktersterkte verklaren) graaft hij zijn hielen permanent diep in de grond om alles te trotseren dat op hem afkomt en geen duimbreed af te wijken van zijn voorgenomen pad. En dat lijkt me niet slecht als hij later met mensen of situaties wordt geconfronteerd die niet meteen gunstig voor hem zijn.

Hij is zo flexibel als een brok graniet en aangezien hij een grote aangeboren wijsheid in zich heeft, stelt dat me gerust want hij zal zich niet wegcijferen om in de gunst van iemand te komen - hij zal opkomen voor zichzelf en voor zijn belangen. Ik hoop werkelijk dat niemand hem ooit zal breken maar dat hij tegelijk een open hart vol meevoelen ontwikkelt zodat hij zich beter bewust is van de gevoelens en noden van andere mensen en daar tot op zekere hoogte rekening mee leert houden.

Dat beschouw ik dan ook vooral mijn - ouderlijke - taak : de scherpe kantjes van zijn halsstarrigheid wegschaven zodat hij iets beter hanteerbaar en verteerbaar wordt voor de buitenwereld maar toch zijn ware aard zoveel mogelijk respecteren want daar hangen zoveel eigenschappen aan vast die hem uniek maken : zijn goedheid, zijn vrolijkheid, zijn optimisme, zijn openheid ... Hij mag vol deugnieterij zitten maar er schuilt geen greintje slechtheid in hem. Hij bezit dus niet enkel de hardheid van een diamant, maar ook de schoonheid, de helderheid en de puurheid ... 22 kilo ruwe diamant - onbetaalbaar is hij dus ook !

donderdag 7 januari 2010

Wake up, it's 2010 !!

Oeps !! Dat is lang geleden ... Teveel gefeest waarschijnlijk ! :-)

Het weekje kerstvakantie is alweer verleden tijd. Vooral veel gekookt, gebakken en gegeten eigenlijk - met de dagelijks terugkerende vraag die menige moeder tot wanhoop drijft : wat eten we vandaag ? :-) Want het gebroed heeft uiteenlopende wensen : zoonlief is gek op appelmoes, dochterlief vindt dat dan weer niet om te vreten en zweert bij erwtjes. Zoonlief is een carnivoor (komt hij werkelijk uit mijn buik ?) en dochterlief vertoont meer mijn gedrag als kind : minutenlang 'sjikken' op een vleessplinter om die dan uit te spuwen terwijl de groentenburgers gretig naar binnen gaan. Zoonlief heeft het voor de simpele keuken (aardappelen, vlees en streekeigen groenten) terwijl dochterlief een Italiaanse mama belooft te worden met een uitgesproken voorkeur voor spaghetti en pizza.

Het wii-gebruik hebben we enigszins moeten inperken want zoonlief was in no time verslingerd aan de spelletjes en elke dag ontaardde in een knetterende ruzie als we onze televisie terug opeisten om eens naar het avondnieuws te kijken. Meter Dansschoen heeft dan weer een nieuwe pop in ons Bollewerk geïntroduceerd en dat zullen we geweten hebben want ik heb de pop reeds urenlang moeten troosten omdat dochterlief ervandoor was met haar fopspeen. Intussen blijft onze jongste tweevoeter koppig weigeren om 'mama' te zeggen terwijl ze zich even halsstarrig aan mijn benen kluistert als ik het nog maar waag om me een meter uit haar blikveld te verwijderen. Andere woorden vloeien dan weer non stop over haar lippen. Vooral het woord 'papa' kan ze zo lief zeggen dat mijn liefste op slag wegsmelt. Qua 'rond haar vingertjes winden' heeft niemand het juffertje nog iets te leren.

Opvallende vaststelling : kindergrut is elke ochtend wakker rond half zeven totdat de vakantie bijna voorbij is. Dan slapen ze plots tot 9 uur zodat we hen de eerste school- en werkdag zelfs moeten wekken ... Zucht.

Sinds maandag kan ik vooral opnieuw meepraten over de geneugten van het openbaar vervoer. Vertragingen en treinen die miraculeus krimpen tot een derde van de normale lengte bijvoorbeeld terwijl er wel evenveel volk op moet/wil ...

Nieuwjaarszwaai,
 
Linneke