woensdag 27 januari 2010

Het is gebeurd ...

Het voorbije weekend is het gebeurd. Toen keek ze me aan met ogen vol tederheid. Haar vingertjes raakten aaiend mijn gezicht. Heel zorgvuldig vormden haar lippen het woord waarmee ze me de volgende decennia zal aanspreken : mama ... En ik ? Ik was er even niet goed van want ze sprak het zo bewust en zo vol liefde uit ...

Haar rusteloze nachten van de voorbije weken blijken dus een ontwikkelingsfase want we betrappen haar op steeds meer woordjes. Al is er ook nog sprake van een uitgebreide klankenbrij. En zo zijn we voor de tweede keer de bevoorrechte ooggetuigen bij het wonder van de taalontwikkeling. Want wonderbaarlijk is het ...

Taalkundige zwaai,

Linneke

Geen opmerkingen: