dinsdag 27 april 2010

Sportieve mannen ...

De lotgevallen van mijn liefste zijn stof voor ergere verhalen. Zo vertelt de thuisverpleegster over haar man die net een jaar geleden tijdens een mountainbikeritje knal op zijn hoofd is gevallen en daarbij een paar nekwervels brak. Gelukkig was het ruggemerg zelf 'enkel' gekwetst zodat hij slechts een kleine maand verlamd is geweest en nu zelfs terug kan stappen. Maar ook nu revalideert hij nog volop en heeft hij nog weinig kracht.

De voetbalkornuiten vallen intussen ook stuk voor stuk in puin. Zo kreeg onze buurvrouw telefoon dat haar man een epilepsieaanval had op het voetbalveld. In diezelfde match brak een andere voetballer zijn pols. En ook de vorige matchen zijn niet blessurevrij verlopen met spierscheuren, verstuikingen enz. Benieuwd of ze het einde van het seizoen halen met nog voldoende man op het veld ... Anders moeten ze zich maar omvormen tot vrouwenploeg, há!

Na al die sportverhalen beperk ik me zelf maar tot een looptochtje van tijd tot tijd. Van zware kwetsuren mag ik gelukkig niet klagen en ik vermoed dat ik ook weinig risico loop, tenzij ik overhoop word gereden door een wielerterrorist of geëlektrokuteerd word door mijn mp3-speler ...

donderdag 22 april 2010

Timing ...

Van perfecte timing gesproken ...

Tijdens een toelichting over crisiscommunicatie sprak de consultant de memorabele woorden: "Je weet nooit wanneer zich een crisis aandient, vandaar hebben we een crisistelefoonnummer. Je kan ons daar 24/7 bereiken. Het nummer is ..."

De rest van zijn uiteenzetting ging verloren in het brandalarm dat plots aansloeg en in het tumult van de zaal die moest ontruimd worden ...

woensdag 14 april 2010

Weekend-kiekjes ...

Kruisbanden

Na een spetterend Bendeweekend volgde een ontnuchterende maandagochtend... Mijn liefste moest om 7.30 uur zijn opwachting maken in het ziekenhuis voor zijn knieoperatie. Rond 10 uur rolde hij de operatiezaal binnen om twee uur later met een nieuwe kruisband opnieuw buiten te komen. Hij moest ginder een nachtje overnachten maar mocht de dag erna naar huis.

En nu oefenen we volop voor onze oude dag met een ziekenhuisbed en krukken op de benedenverdieping. Zijn verplaatsingen blijven voorlopig beperkt van ziekenhuisbed naar stoel of wc en terug. En dat is de komende dagen en misschien zelfs weken zijn lot. De verveling wordt bestreden met televisie en boekjes, maar ik vermoed dat hij dat vegetatieve bestaan al heel vlug zal vervloeken want manlief heeft geen 'zittend gat'. Gekluisterd zitten aan stoel en bed is dan ook een heel zware straf voor hem.

De pijn is meestal redelijk, waarschijnlijk vooral dankzij zijn beste vriendjes 'dafalgan forte', 'ibuprofen' en 'diclofenac'. Al worden plotse bewegingen toch zwaar afgestraft met hevige pijnscheuten dus hij moet het meer dan rustig aan doen ... Hij is alvast thuis tot eind juni maar de hele revalidatie zal toch wel zes maanden vergen. De eerste negen maanden moet hij ook niet denken aan competitievoetbal dus ook het volgende seizoen komt in het gedrang. Voor zover hij nog zin heeft om er ooit weer aan te beginnen na alle pijn en ellende van de voorbije dagen en weken ...

KINDERPRAAT

Dat het voltallige Bollewerk meeleeft, mocht blijken toen zoonlief nog voor de operatie aan het bezoek uitlegde wat er precies scheelde met zijn papa: Mijn papa wordt geopereerd aan zijn kruis!

We hebben ons toch maar gehaast om te verduidelijken dat het wel degelijk over kruisBANDEN gaat ... :-)

dinsdag 13 april 2010

Het Bendeweekend editie 2010

En fijn dat het was! En mooi weer dat het was!! En spijt dat ik heb dat het alweer achter de rug is ...

Het voorbije weekend was er werkelijk eentje om in te kaderen. Het was namelijk tijd voor het intussen roemruchte 'Bende'-weekend na alle vorige edities (editie 2009, editie 2008 en editie 2007), met veel lekker eten en drinken en meer dan aangenaam gezelschap.

Intussen zijn we aangedikt tot een heuse bende met 12 volwassenen en 8 kinderen (tussen 7 jaar en 7 maanden oud). Deze keer hebben we ons verschanst in d'Eybeekhoeve in Watou, een mooi renoveerde vakantiewoning waar genoeg faciliteiten aanwezig waren om jong en oud te vermaken. Ook de kindjes hebben zich trouwens keurig gedragen. Geen geruzie, geen geduw, geen getrek, geen pruillippen ... Dat betekende ook heel ontspannen ouderparen zodat iedereen zowat liep te snorren en te spinnen van tevredenheid.

We hadden bijzonder veel geluk met het weer want na alle regen en koude van de voorbije maanden beslisten de weergoden ons te trakteren op zon, veel zon zelfs. Zondag was er wel een schrale noordoostenwind maar verder mochten we niet klagen en konden we mooie, zonovergoten wandelingen maken, inclusief kennismaking met de lokale streekproducten.

Kortom, het was plezant!

dinsdag 6 april 2010

Woorden ...

Het kind kan nauwelijks praten maar blijkbaar toch voldoende voor een eerste twistgesprek. Dochterlief houdt van lange wandelingen in de buggy. Ik ook, maar daarnaast moet er ook al eens warm eten op tafel verschijnen en dat vergt enige voorbereiding. Maar telkens ik tijdens onze meest recente wandeling dochterlief vroeg: "Gaan we naar huis?", was ze heel beslist: "Nee! Nog!" Ik werkte nog een paar straten in de buurt af maar keerde dan toch maar huiswaarts - anders waren we nu waarschijnlijk nog aan het wandelen. Toen ze dat merkte, protesteerde ze luidkeels door het inroepen van haar schaarse woordenschat. En toen dat niet hielp, gooide ze ook nog een paar (krokodillen)tranen in de strijd ...

Bij deze dus een dringende vacature voor een huishoudhulp. Die mag dan koken, strijken en poetsen terwijl ik onze regio afdweil met een dolgelukkige dochter in de buggy ...