De onbemande vrouw

Een tweetal jaren geleden bleek uit een routine bloedcontrole dat mijn schildklier helemaal loco was gegaan. Ik vermagerde – dat was leuk!! Ik was een bom vol energie – dat was nog veel leuker!!! Ik liep een halve marathon, kuiste mijn huis, werkte in de tuin en zat s avonds nog in de zetel te popelen om iets te ondernemen. Ik ontpopte tot een introvert op speed . Plots kon mijn agenda niet druk genoeg zijn. Ik propte elke dag vol afspraken. En ook op het werk leek ik wel een schietkraam van ideeën, actie en reactie. Ik vond het heerlijk – mijn omgeving heel wat minder want ik was vooral heel vermoeiend en irritant door mijn drukte. Ik was letterlijk onvermoeibaar en grenzeloos. Maar de kostprijs was helaas hoog. Ik kreeg het verdict van osteoporose en ook hartritmestoornissen loerden om de hoek. Meerdere puncties mislukten keer op keer. Vorig jaar werd dan ook besloten tot een schildklierverwijdering . Ik profiteerde nog zo lang mogelijk van mijn overdaad aan energie zodat ik in top...

Foto © Mikhail Galustov Een 20-tal jaren geleden werkte ik met hart en ziel voor Artsen Zonder Grenzen, de organisatie die ik nog steeds een heel warm hart toedraag. De voorbije dagen denk ik volop terug aan die tijd want het nieuws uit Afghanistan – de onstuitbare opmars van de Taliban - brengt tal van herinneringen naar boven.  In november 2001, kort nadat de Taliban verdreven waren uit Mazar-i-Sharif, ging ik het land in via Turkmenistan, samen met een handvol collega’s. Bedoeling was om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk hulp het land in te krijgen, niet alleen broodnodige ondersteuning voor de lokale ziekenhuizen die al jaren met quasi geen middelen moesten blijven draaien, maar ook voor de vele vluchtelingenkampen (proper drinkwater, latrines …) want de winter stond voor de deur. Ik had wel al een aantal buitenlandse missies achter de rug, maar een land dat zo verscheurd was door jarenlange oorlog en terreur, was toch wel een onwezenlijke ervaring. Gelukkig had ik heel ervaren...

Om mijn innerlijke onrust te bedwingen, oefen ik niet alleen met meditatie maar sinds kort ook met hartcoherentie. Een paar keer per dag, of als een gevoel van stress of bedreiging de kop opsteekt, ga ik er even bij zitten en concentreer me op mijn ademhaling. Je leert het ritme te sturen (langzamer, dieper, bewuster) om zo je hartslag regelmatiger en rustiger te maken, en je hersenen (amygdala) het signaal te geven dat paniek niet nodig is en dat je veilig bent. En vreemd genoeg voel je het effect ook echt na een cyclus van een zestal minuten. Je bent rustiger en kalmer. Wat houdt hartcoherentie in?  Je kan het op maat afstellen maar voor mij is een cyclus van 6 minuten met 6 ademhalingsreeksen per minuut ideaal met als ritme 4 seconden inademen (door neus) en 6 seconden uitademen (door mond). Ik gebruik een app (Kardia) waarbij je zowel de standaardinstellingen kan gebruiken als de instellingen kan personaliseren. Of je kan gebruik maken van een YouTube-filmpje . Vooral de combin...

Met een onrustige geest en jachtige natuur is meditatie een ware uitdaging. Jarenlang heb ik immens veel weerstand opgebouwd tegen mediteren. Ik was ervan overtuigd dat het niets voor mij was, omdat alles in mij teveel in beweging was en dan vooral mijn hoofd. Ik was bang voor de emoties die zouden loskomen zodra ik niet langer leefde volgens to do-lijstjes en de eeuwige gedachtenmolen. Maar de jaren leerden de nood aan innerlijke rust, een milde acceptatie van wat is – mezelf inclusief. Het eeuwig voortjagen leidt nergens heen, enkel tot uitputting en frustratie. En daarom vond ik het tijd om de weerstand te onderzoeken en het pad van meditatie en mindfulness een kans te geven. Misschien kom ik tot de conclusie dat meditatie inderdaad niets voor mij is, maar ik heb het tenminste geprobeerd dan. " De vonken in zichzelf ontsteken, geen mens kan het voor een ander mens doen. Het eigen hart binnengaan, moeten we zelf doen. Wie lang met zichzelf onderweg is geweest, heeft met zichzelf...

Gemiddeld heeft iedereen zo’n 40.000 tot 60.000 gedachten per dag, ofwel ruim 50 gedachten per minuut (uitgaande van 8 uren slaap per etmaal) … Slechts 20% daarvan zijn positieve gedachten. Voor het overige gaat het over piekeren, malen en andere vormen van negativiteit. Op sommige momenten neemt die zelfs nog meer de overhand, als je in de greep komt van een meedogenloze innerlijke criticus die alles dat je bent, doet en zegt onder het vergrootglas legt en ongenadig met het fileermes blootlegt wat daar allemaal fout mee is. Als je niet meer de energie hebt om die criticus weg te duwen, begin je die analyses ook te geloven en schiet er niets meer over van je zelfvertrouwen zodat je niet langer functioneert zoals zou moeten, en dat nog eens een bevestiging lijkt dat alles wat jouw criticus zegt de waarheid is. Je belandt in een vicieuze cirkel. Eén ding is zeker: niemand is zo meedogenloos en hardvochtig als jouw innerlijke criticus. Zoals hij tegen jou spreekt, zou je zelf nooit tegen ...

Mijn naam is Linda en ik ben verslaafd. Denkverslaafd. Ik ben altijd al een denker geweest en allesbehalve een prater. Toen ik klein was, legde mijn moeder soms mijn zus het zwijgen op – die wel urenlang kon praten zonder enig probleem – om eens te polsen naar hoe het ging met mij of waar ik mee bezig was. Verder dan ‘alles goed’ kwam ik niet want ik had geen idee hoe ik die eindeloze gedachtestroom in woorden kon vatten, en vooral: waarom ik dat zou doen. Ik hield van denken, ik creëerde een veilige wereld in mijn hoofd voor mezelf die ik helemaal naar mijn hand kon zetten. Maar ik begreep niet waarom ik die wereld zou moeten delen met iemand anders, en nog minder hoe. Mijn binnenwereld werd een fort, met diepe slotgrachten errond en hongerige krokodillen erin. Ik voelde me beschut. In mijn hoofd beleefde ik een hele wereld. Met het ouder worden, nam het denken enkel toe. Ik was ervan overtuigd dat denken de oplossing was voor elk probleem. Als je maar lang en hard genoeg over een pro...

Jouw reis is niet mijn reis. Mijn verhaal is niet jouw verhaal … Het heeft me veel tijd gekost om dat ten volle in te zien. Jarenlang verslond ik boeken over psychologie, filosofie, spiritualiteit ... – op zoek naar antwoorden en verlichting. Ik ontdekte dat zovelen voor mij te kampen hadden met zielenpijn of een onbestemde honger in hart en ziel, verdwaalden in het duister en zich een weg baanden door moeras, oerwoud of woestijn. Ons startpunt kent veel gelijkenissen: jarenlang jezelf negeren en op automatische piloot door het leven denderen. Soms knippert er wel even een waarschuwingslampje maar geen tijd, geen zin, geen prioriteit … s Nachts urenlang liggen piekeren: ik moet nog zoveel, maar is dit het nu? Waar blijf ik zelf onder al die petjes om te dragen en al die to do-lijstjes die alle energie en aandacht opeisen. Totdat je op een dag enkel nog een lege huls bent. Gevoelens zo lang genegeerd dat ze opgedroogd lijken.  Het waarschuwingslampje is intussen uitgegroeid tot een ...

Vandaag net één jaar geleden liep de zusterliefde tussen Fanta en Sprite, na meer dan één jaar, compleet onvoorzien en totaal onherstelbaar op de klippen. Tot die dag leefden we samen in het kattenparadijs. Maar plots, van de ene dag op de andere, was het voorbij . Sindsdien leven ze elk hun eigen leven, zo ver mogelijk van elkaar verwijderd. En ontplooien ze zich elk op hun manier. Sprite is onze transgenderkat , met geen greintje valsheid in haar gespierde lijf. En dan Fanta : sindsdien zo hypersensitief dat we haar moeten afschermen van alle prikkels. Na het plaatsen van een binnendeur tussen boven- en benedenverdieping, zodat ze totaal niet meer met elkaar in contact konden komen, leek Fanta eventjes rust te vinden in haar hoofd. Maar na een paar maanden huiselijke vrede ging het weer steil bergaf met haar. Vooral het wildplassen escaleerde van eens om de zoveel weken tot elke dag meermaals. Alles was opnieuw een trigger voor haar. Een onhoudbare situatie dus. Zodat we de besliss...

Na een paar maanden relatieve rust, escaleert de situatie met Fanta weer compleet. Al onze inspanningen en pogingen ten spijt, ziet het er dus toch naar uit dat we moeten uitkijken naar een nieuwe thuis voor Fanta … Haar wildplassen neemt weer toe – eerst eens om de zoveel weken, intussen alweer dagelijks. Soms hebben we een vermoeden wat de trigger was (een onweer, een burenruzie …) maar minstens evenveel keren hebben we geen flauw benul. Het grootste drama is dat ze buiten dit plasprobleem een superlieve en aanhankelijke kat is. Dochterlief is dan ook compleet verzot van haar. Haar hart moeten breken nu, is het hardste dat ik ooit heb moeten doen. Maar blijkbaar is Fanta niet gelukkig (bij ons). Ze vindt geen rust en blijft lijden onder angst en stress. We hebben intussen al het mogelijke geprobeerd, en zelfs meer. Sinds kort laten we haar ook weer buiten, omdat we vreesden dat de isolatie na zes maanden te zwaar begon te wegen en een reden was voor haar plassen. Meestal li...

Dienstmededeling aan de dertigers voor de lokale supermarkt gisteren. Een 70+-jarige vrouw verbaal aanvallen terwijl ze haar winkelkar grondig aan het ontsmetten is, is niet de samenleving waar ik deel van wil uitmaken of de lokale gemeenschap die ik de mijne noem. Terwijl mijn mama deed wat hoort, kreeg ze een hele litanie over zich heen: het is al die ouderen hun schuld dat de maatschappij op slot zit, door de senioren gaat de economie kapot, door de oude mensen kunnen de jonge nergens meer naartoe, en dan komen ze ook nog naar de winkel en moeten de jongeren ook daar nog eens wachten om hun winkelkar te ontsmetten en de winkel binnen te kunnen … Jullie gingen maar door en door, en de opmerkingen werden steeds driester en kwetsender. Uiteraard was mijn mama diep gekwetst en heeft ze zich nooit eerder zo overbodig, ongewenst en onwelkom gevoeld als dan en daar. Ze had zin om het boodschappen doen maar meteen zo te laten en naar huis te gaan maar wou jullie de overwinning nie...

Voor de buitenwereld is Fanta vooral een probleemkat, onze Fanta Fiasco. Maar voor ons is ze zoveel meer ... Want de liefde die je van haar krijgt, is met geen pen te beschrijven. Ik denk niet dat ik al ooit een kat heb gekend, die zo aanhankelijk en gevoelig is. Ze heeft immens veel nood aan contact. Waar je verschijnt, verschijnt ook zij. Slapen doet ze liefst dichtbij jou, dan grijpt ze je hand met haar pootjes en drukt je tegen haar zachte buik. We moeten er dus echt voor zorgen dat ze ons voldoende te zien krijgt want anders raakt ze ontredderd en ontregeld, met alle gevolgen van dien. En gewoon bij haar zijn, is niet genoeg. Ze hongert naar direct contact, naar bewuste aandacht. Eén van de oorzaken van haar problemen, is haar hoogsensitiviteit. Op drukke dagen, en dat zijn er nogal wat als je zoveel ballen tegelijk in de lucht moet houden, is zij mijn spiegel. Dan merk ik meteen dat zij het moeilijk heeft en dat ik wat gas moet terugnemen zodat ze weer tot rust kan komen. Voorl...

Het verhaal van het kattenduo is gekend. Met vooral veel aandacht voor Fanta want over haar gedragsproblemen zijn intussen hele boeken te schrijven. Maar Sprite verdient ook een eigen vermelding want op haar manier is ook zij heel speciaal en uniek. Zo is ze onze transgenderkat. Kattin van geboorte, maar haar lichaamsbouw en -houding zijn die van een kater. Eén bonk spieren. Een stoere tred. Een robuuste snoet. Iedereen spreekt dus automatisch over een hij bij het zien van haar. Los van haar sekse, is zij de vleesgeworden goedheid. Dat diertje is werkelijk altijd goed geluimd, vrolijk en speels. Nooit een mindere dag, nooit een snak of een snauw. Altijd blij je te zien – en even blij met elk balletje, touwtje en wat ook maar kan dienen als speeltje. Zo complex haar zus is, zo eenvoudig zit zij in elkaar: eeuwig vrolijk en vol vertrouwen. Bij bezoek is ze heel even afwachtend, maar al snel wint haar nieuwsgierigheid het en komt ze snuffelen en kopjes geven. Ze is geen schootjeska...

Dit verhaal begint midden maart 2018. Een mamapoes op de dool besluit een nestje kittens te krijgen in een stalling achter een café. De alerte cafébaas merkt op 31 maart dat de mamapoes verdwenen lijkt en dat het nestje hulpeloos alleen is achtergebleven. Hij contacteert het asiel en ze besluiten nog even af te wachten, in de hoop dat de mama toch nog terugkeert. Op 1 april blijken 2 kittens de kille nacht niet overleefd te hebben dus het asiel grijpt in en brengt het overblijvende drietal onder bij een kattenpleeggezin. De kittens worden Fanta, Sprite en Icetea gedoopt, als knipoog naar hun geboorteplaats aan het café. Een paar dagen zweven ze tussen leven en dood, terwijl ze moeten leren drinken van een flesje. Maar het blijken drie vechtertjes en ze overleven hun bikkelharde start. Ze blijken gelukkig beland in een heus kattenparadijs, waar ze dag na dag verder aansterken en uitgroeien tot speelse en sociale katjes. Na een paar weken mogen we als potentieel adoptiegezin op bezoek,...

Rationeel heb ik altijd beseft dat mijn kinderen autonome mensen zijn, unieke wezens die hun eigen leven zullen leiden en die ik enkel op weg kan helpen om hun eigen pad te vinden – met mijn onvoorwaardelijke steun. Ik kan misschien enige normen en waarden proberen meegeven, maar uiteindelijk is het hun keuze om die al dan niet aan te nemen en na te leven. Het is niet aan mij om hun richting of visie te bepalen, maximaal mag ik klankbord zijn voor hun innerlijke stem. Want het grootste geschenk dat ik hen kan – moet! - geven, is de tijd en ruimte om zichzelf te vinden en te zijn. Tenminste, dat is de theorie. In de praktijk is dat allemaal niet zo eenvoudig. Want emotioneel zijn ze steeds MIJN kinderen. Twee wezens voor wie ik een immense verantwoordelijkheid voel, voor wie ik door hel en vagevuur ga. Het moederdier in mij kan ik niet aan banden leggen, hoe graag ik dat soms ook zou willen. Die drang – dwang - om te zorgen en te beschermen, is zo overweldigend dat het mijn hele p...

Lange tijd had ik het gevoel dat ik mentaal en emotioneel helemaal vastgelopen was. Nergens zat beweging in. Zeker niet in mijn hoofd. De hele wereld om me heen evolueerde, maar ik bleef verstard en versteend. Nu de energie weer begint te stromen doordat knopen zijn doorgehakt en situaties toch mogen evolueren, komt er stilaan ook weer beweging in het hoofd. Al gaat dat soms gepaard met echte groeipijnen. Maar ik ben vastbesloten om niet meer weg te lopen, en zeker niet voor mezelf. Zo dwing ik mezelf sinds kort om stil te staan bij mijn gevoel en gedrag rond andere mensen. Vooral grotere groepen zijn veelal confronterend want ik merk hoe anderen probleemloos zichzelf kunnen zijn en uiten, en innig contact maken met elkaar zodat echte vriendschappen opbloeien. Terwijl ik meestal het gevoel hou een vreemde eend in de bijt te blijven, hoe hard ik ook probeer om echt deel uit te maken van de groep. Ik bén erbij, maar hóór er niet echt bij. In kleine groepjes of 1-op-1-situaties ...

Intussen weten velen dat het Bollewerkje een bewoner minder telt. Voor sommigen kwam dat als een donderslag bij heldere hemel, voor anderen waren de signalen vooraf overduidelijk. Het moeilijkste was vooral dat zoveel de voorbije tijd onder de oppervlakte bleef als bewuste keuze om de jonge bewoners hier zoveel mogelijk te sparen. Want als we het doodvonnis van onze relatie uitspraken bij familie, vrienden ... zou er al eens iets over gezegd of gevraagd worden, en konden de kinderen iets opvangen. En ik wou hun zorgeloosheid niet ondermijnen: als ze het wisten, zouden ze elke stap en elk woord van ons beginnen analyseren. En zelf misschien hun woorden en daden wikken en wegen uit angst iemand van ons weg te drijven. Dat wou ik in geen geval. Vandaar de beslissing om te zwijgen. Maandenlang, en uiteindelijk zelfs een paar jaar. Ik krijg dan ook veelal de vraag nu: waarom? En was het - achteraf gezien - ook de juiste keuze? Mijn drijfveer was vooral de wetenschap dat ik niet gelukkig...

Bekend Vlaanderen heeft zopas een nieuwe campagne gelanceerd om online haat te verketteren.   Ik heb altijd een dubbel gevoel bij die acties. Uiteraard ben ik ook vierkant tegen online haat en andere vormen van pesterijen. Maar eerlijk gezegd geloof ik niet in dergelijke campagnes.   Er is nooit eerder zoveel aandacht geweest voor pesten op school, op het werk en elders. Informatie en sensibilisering vliegen ons met de regelmaat van de klok om de oren. Maar die leveren uiteindelijk geen sikkepit op.     Ik heb thuis een kind dat al jaren te maken heeft met pesterijen, in alle mogelijke vormen en op alle mogelijke plaatsen, en uiteindelijk betekent al die aandacht niets. Ik durf er mijn rechterhand om te verwedden dat veel pesters zelfs voluit mee campagne voeren tegen al dat pesten. Dat ze zich niet aangesproken voelen, omdat ze gewoon niet (willen) beseffen dat wat ze doen en zeggen, ook echt wel pesten is.     Het kind had in de lag...