De onbemande vrouw

Deze week is het kermis in onze gemeente en dat hebben we geweten. Na drie kermisbezoeken zijn onze geldbuidels helemaal leeggeschud en proberen we dus op water en brood het einde van de maand te halen. Maar in alle kermisdrukte heeft zoonlief voor een hartverwarmend moment gezorgd. Zo had hij een flink aantal punten bij elkaar gespaard met een kermisspelletje. Hij besloot dan ook een prijs te gaan incasseren. Het kiezen duurde immens lang en ik moest mezelf toch wel bedwingen om hem niet tot meer spoed aan te zetten. Maar plots kwam hij dan met een lieflijk kleinood aanzetten, een klein schattig poezebeestje in steen. En verduidelijkte hij meteen: hij had er zo lang over gedaan om iets te kiezen omdat hij iets speciaals wou. Niet voor zichzelf, maar voor zijn zusje. Op dat moment staat de wereld even stil en kijk je plots met heel andere ogen naar die kleine druktemaker. Onder al dat lawaai schuilt zo een gouden hart ...

Na negen maanden aftellen, konden we begin september eindelijk op reis. Een vrouwentrip naar Kreta met meter Dansschoen en dochterlief. Zoon- en manlief bleven thuis, uit vrije wil zowaar. De heenreis verliep heel vlot. Zo kwamen we bijna een uur eerder op onze bestemming aan dan voorzien. Ons hotel bleek ietwat kleiner dan de clubgiganten van de voorbije jaren en vooral veel rustiger en gemoedelijker. Het publiek bestond in grote mate uit ouderen en ouders, al dan niet in het gezelschap van hun dochters, meestal meisjes van 18 à 21 jaar. Zonen waren er vreemd genoeg nooit bij – die vinden het blijkbaar not done om nog met ‘the parents’ op reis te gaan. Maar de sfeer in het hotel was vriendelijk en rustig. De eerste avond konden we trouwens een buikdansshow meepikken, die dochterlief met open mond aankeek. Ook de show van die magiër later die week zou heel hard in de smaak vallen bij haar. Onze eerste ochtend in Kreta bracht een kleine ontnuchtering want de zon bleek zich te ...

Samen met 1,1 miljoen kinderen en jongeren is het nieuwe schooljaar gestart voor zoon- en dochterlief. Al sloten we de vakantie eerst nog in schoonheid af want die laatste vakantieavond waren we te gast bij Carmen en Dimi, de oppashelden van mijn tweetal. Op het programma stond een gezellige gourmet. Bij aankomst bleek dat ze dat familieuitje zo goed wilden doen dat het Dimi zowaar het topje van zijn duim had gekost. Die arme jongen zal waarschijnlijk nooit meer in de frisse onschuld van een komkommer geloven. Gelukkig kon een snelle interventie door de huisarts in de plaatselijke wachtpost soelaas brengen en werd het toch nog een fijne en gezellige avond nadien ... De eerste schooldag startte zonnig en ook dochterlief hield het volledig droog. Dat was al fijn want de voorbije jaren zette ze de speelplaats steeds onder water bij het afscheid. Maar nu wuifde ze me moedig uit. Zoonlief slingerde dan weer heen en weer tussen blijdschap zijn vriendjes weer te zien...

Vergeet al die vlieg- en autovakanties naar Verweggistan! Niet de zon of de afstand is van tel, wel het gezelschap. Dat hebben we nogmaals aan den lijve mogen ondervinden het voorbije weekend. Vorig jaar bewezen we met onze mini-bende reeds dat zelfs twee dagen lang ‘oude-wijven-regen’ geen domper op de pret hoeft te zijn. Dit jaar kozen we voor het Limburgse Haspengouw en kwamen terecht in vakantieverblijf ‘ Aan het Tombos’ . De verblijven waren meer dan ruim genoeg voor ons gezelschap van elf, zowel binnen als buiten. Alle voorzieningen waren dubbel en dik aanwezig. Mooi gelegen ook tussen de fruitplantages en akkerbouw dus ideaal voor zalige wandelingen. Er waren ook paarden en de amazone in het gezelschap mocht zelfs een ritje maken op één van de paarden. Toen hij de fonkelende oogjes van dochterlief opmerkte, bood de eigenaar meteen aan ook de pony te zadelen. Een onvergetelijke belevenis voor dochterlief die de smaak nu heel erg te pakken heeft. Haar teleurstelling is dan...

Sinds een paar maanden heeft zoonlief onregelmatig plots erge buikpijn. Meestal komt het ’s nachts opzetten en komt hij dan zowat kermend naar ons gekropen. Minutenlang weet hij niet waar kruipen van de pijn. De pijn situeert zich vooral rond de navel of rechts onderaan. Dan ebt de pijn weer weg om een paar minuten later weer in alle hevigheid op te zetten. Misselijk is hij niet en het voelt vooral aan alsof zijn darmen in een knoop liggen en totaal geblokkeerd zijn. Hij kan zelfs geen windje laten dan. Die pijngolven houden een paar uren aan om dan plots te stoppen. Ook overdag – tijdens een tripje naar Antwerpen – kreeg hij er al last van. Toen zijn we gewoon moeten terugkeren omdat hij zich zo ellendig voelde. Eens thuis was de pijn over ... Als ik niet beter wist, zou ik nog denken dat hij weeën heeft ... Maar echt om te lachen is het uiteraard niet want niets geeft zo’n machteloos en bang gevoel als je kind zien kronkelen van de pijn en niets te kunnen doen om te helpen. De eer...

Intussen ben ik ongeveer 3 à 4 maanden bezig met het ‘vastendieet’, al vind ik de benaming alleen al totaal verkeerd. Want het is geen dieet, het is een levensstijl. En na een paar maanden voelt ook het vasten niet echt meer aan als vasten want OK soms knort dat maagje wel eens maar al bij al is dat psychologisch niet eens zo zwaar als je weet dat je vanaf een bepaald uur weer mag eten. Kortom: de keuze is vooral richting Fast 5-methode gegaan. In de vakantie hield ik daar weliswaar iets minder stringent aan vast maar ik kon mijn gewicht toch mooi behouden en er waren dus geen duivelse drank- en etentjes-kilo’s bij gekomen na alle gezellige feestjes, etentjes en dergelijke meer van de voorbije weken. Voorlopig leg ik een goede 6 kilo minder in de schaal. Er mogen er zeker nog meer af, maar met een gezond BMI en een sportgehalte van 2 à 3 uren per week hoef ik vast geen draconische maatregelen te nemen. De voorbije week was de eerste werkweek en besloot ik de Fast 5-methode toch weer ...

Vorig jaar had ik het gevoel dat onze vakantie quasi geruisloos voorbij was gegaan. Er was weliswaar dat reisje naar Turkije ( hoe zouden we dat ooit kunnen vergeten ?) en een handvol feestjes en gezellige etentjes. Maar verder bleef de planning eerder blanco en waren er dus geen grootse uitschieters. Het weer zat toen ook enigszins tegen en dat was toch een kleine domper op de stemming. Dat moest dit jaar dus (veel) beter! Over het weer mochten we alvast niet klagen. Het is jaren geleden dat we tijdens onze vakantie zoveel zon hebben gezien. Zelfs het standaard melkwitte velletje van zoonlief kreeg een bruine schijn. Dochterlief transformeerde in een stuk fondantchocolade. Dat leidde tot de nodige hilariteit want op een avond merkte ik op dat haar voetjes dringend een sopje nodig hadden want die waren toch wel echt zwart. Na het nodige schrobwerk bleken haar voeten gewoon heel diepbruin te zijn en was er helemaal geen sprake van een laagje stof ... Dit jaar geen buitenlandse gezin...