dinsdag 23 januari 2018

Afscheid van Loki ...


Veel te snel na Jambo en Galaxy, moeten we ook afscheid nemen van Loki; onze Noorse god van chaos en onvoorspelbaarheid … 

Want zo kwam ze in mijn leven: door een onvoorziene speling van het lot. 16 jaar geleden vertoefde ik veel in het buitenland voor het werk, en vond het maar sneu voor Jambo dat die zoveel alleen thuis zat. Ik overwoog dus een vriendje voor haar. Rond die periode was er een wilde kat in de tuin bij mijn ouders die daar een nestje wierp. Een paar maanden later slaagde mijn papa erin om twee kittens te vangen. Het ene katje bleek zo wild dat het houden geen optie was, na twee seconden waren onze armen en handen volledig open gekrabd. Het andere – een donkergrijs gevlekt pluizenbolletje – kromp in mekaar en bleek zo heel makkelijk mee te nemen naar huis. Dat toonde meteen haar karakter: zacht en lieflijk als haar pels. En zo is ze altijd gebleven: every inch a lady. Ze werd wel een huiskat, maar bleef toch altijd op haar hoede en hield afstand.

Meteen waren de machtsverhoudingen duidelijk: Jambo heerste absoluut. Echt geklikt heeft het nooit tussen hen. Ze leerden elkaar dulden, al moest Loki wel heel veel verdragen. Als ze de regels volgde - zoals bij etenstijd: eerst at Jambo, de overschotjes waren voor haar - viel het mee, maar als ze eens buiten de lijntjes kleurde, kreeg ze letterlijk een snauw en een knauw. En zo onderging Loki bijna 15 jaar lang het schrikbewind van Jambo.

Echt veel contact kregen we nooit met haar. Ze was veel te schuw, zeker voor een gezin met jonge kinderen en de drukte en het lawaai die daarbij horen. Pas de laatste jaren – nu het tweetal ouder is en heeft bewezen een groot hart voor dieren te hebben – leek ze zich iets beter thuis te voelen bij ons. Al moesten we haar altijd met zoveel omzichtigheid benaderen dat het bijna lachwekkend is. Nooit rechtstreeks op haar afstappen, niet luid praten, geen plotse bewegingen maken, zeker niet boven haar uittorenen maar op gelijke hoogte met haar blijven, haar niet recht in de ogen kijken … Enkel dochterlief slaagde er iets meer in haar vertrouwen te winnen, die kon zich altijd net iets meer veroorloven in haar buurt. Waarschijnlijk omdat ook zij zo zacht en rustig van aard is.

Na de dood van Jambo kon Loki ontspannen. We hoopten nog een paar fijne jaren met haar te kunnen delen, totdat de dierenarts bij de jaarlijkse controle vaststelde dat ze een tumor in de mond had. Genezing was niet meer mogelijk. Haar laatste weken en maanden gingen in, waarbij ook zij plots meer toenadering leek te zoeken. Als ik in de zetel ging zitten, kwam ze er meteen bij. Ze wou nabijheid, alsof ze troost zocht in haar ziekte. Die gaven we volop maar helaas ging het veel te snel en de laatste dagen was het duidelijk: het is voorbij. Ze begon minder te eten en plooide zich terug op zichzelf. Het hoefde niet meer voor haar. En we hebben haar signalen begrepen en gerespecteerd. Morgen komt de dierenarts en volgt het afscheid van dat mooie, lieve dametje. Ze hoeft niet meer te lijden. Ze krijgt de rust die ze verdient en verlangt. Maar we zullen haar zo hard missen ...






maandag 27 november 2017

RIP Galaxy (2010 - 2017)

Het spijt me, Galaxy. Het spijt me zo dat je bijna nooit de mooiere kant van de mens hebt mogen zien en beleven. Je bent gefokt en grootgebracht om te koersen. Je startte veelbelovend met als gevolg dat mensen een strijd om jou voerden zodat je maandenlang stond te verkommeren op een zompige weide. Daar heb ik je drie jaar geleden gevonden, en het enige dat ik toen kon doen, was je regelmatig hooi en wortelen geven om de winter door te komen en je eigenaars onder druk zetten om een oplossing voor jou uit te dokteren. Even kwam ik zelfs in de verleiding om jou zelf te kopen, de strijd tussen hart en verstand ging van start. Maar uiteindelijk raakten de mannen het weer eens, en ging je tweede leven als koerspaard in.

Ik verloor je uit het oog, maar dacht nog veel aan jou en volgde je vanop afstand. Het bleek een leven met veel ups en downs, aan je loopbaan te zien. Op een dag kwam je weer op mijn pad. Je deed het niet goed genoeg in de koers, en ik kreeg dus de vraag of ik je toch niet wou kopen. Even heb ik dat heel erg overwogen, totdat bleek dat je zelfs als recreatiepaard geen toekomst had. En pakweg twintig jaar lang elke maand 400 euro neertellen voor een paard om gewoon in een weide te staan, dat lag helaas niet in mijn mogelijkheden en was in mijn ogen ook niet de beste oplossing voor jou … Zolang je maar niet naar het slachthuis moest, wist ik dus dat ik jou opnieuw moest loslaten. Ze beloofden dat als je niet meer kon koersen, er vast nog wel een toekomst als fokmerrie voor jou was, dus ik was er gerust in en liet mijn droom los. De rede had overwonnen.

En toen ontdekte ik deze zomer dat je toch weer koerste. En ging ik zelfs eens een kijkje nemen om je aan te moedigen. Maar dat was meteen ook de laatste keer dat ik jou zag en iets van jou hoorde. En vandaag kreeg ik dan het nieuws dat je er niet meer bent ... Te blessuregevoelig voor de koers ... Waarom ze niet met jou zijn gaan fokken, blijft de grote vraag. En als ik aan jouw einde denk … Ik besef dat de kans heel klein is dat ze je een waardig en zacht einde hebben gegund. Een paard dat niet rendeert bij leven, moet dan maar renderen in het slachthuis, als vlees … En zo ben je gestorven zoals je geboren bent en geleefd hebt: als object voor zoveel mensen. Jouw noden stonden nooit centraal, kwamen zelfs nooit in het vizier. Je moest telkens maar ondergaan wat mensen boven jouw hoofd beslisten, over je leven en je dood. Want je moest gewoon geld opbrengen, indien niet levend, dan maar dood … En dat maakt me zo boos. Je verdiende zoveel meer en beter. Mijn spijt is groot dat ik het niet wist. Dat ik niet een laatste kans kreeg om je te redden van de slachtbank. Want zo heb ik het gevoel dat ook ik jou ultiem in de steek liet …

Daarom: het spijt me verschrikkelijk hard, Galaxy. We waren je niet waard …

donderdag 10 november 2016

Restart to run ...

Ongeveer 1,5 jaar geleden maakte ik kennis met de lsd-lopen (lsd: long slow distance) die uiteindelijk mijn grote liefde zouden blijken. Urenlang lopen langs velden, jaagpaden, bossen … met je ademhaling en voetstappen in perfecte cadans. Volledig één met de natuur, met de weg, met jezelf. Enkel een andere loper begrijpt waarschijnlijk wat daar zo verslavend aan is … Soms pruttelde de heup even tegen maar met een loopgemiddelde van 40 km per week, leek me dat heel normaal. Soms was ik zo in de ‘flow’ dat ik de ene dag een halve marathon liep en de dag erop nog eens 12 km. Voor minder dan 10 km kwam ik mijn zetel niet meer uit.

Maar de tegenpruttelende heup werd steeds venijniger. Al merkte ik dat pas echt toen ik eens met de loopclub iets sneller dan mijn gewone loopsnelheid had volgehouden. Bij het naar huis rijden, kon ik bijna niet meer schakelen omdat mijn heup zo pijnlijk was. En dat was blijkbaar de genadeslag want sindsdien ging de pijn niet meer weg. Als ik begon te lopen, startte ik de eerste kilometer steeds mankend en jankend van de pijn maar dan zwakte de pijn af en ging het lopen verder goed dus ik maakte me niet echt zorgen. Ik werd al een dagje ouder. Wie zulke afstanden wil lopen, moet maar op zijn tanden bijten. No pain no gain … Totdat ik bijna van de trap viel wegens krachtverlies en dus toch maar eens naar de sportarts ging voor een paar onderzoeken.

De peesaanhechting van de hamstring aan de heup bleek zwaar ontstoken. Een beroerde plaats want die pees staat constant onder druk (zitten, staan, stappen, lopen …) dus die kan je niet even laten rusten om te genezen. Doorgedreven kine, zware ontstekingsremmers en zoveel mogelijk rusten moesten soelaas brengen. Maar de peesontsteking bleek chronisch en ook de scans gaven geen reden tot juichen: geen acute letsels maar wel chronische overbelastingsletsels (tendinopathie en tendinose). Na 22 beurten bij de kine, stuurde die me verslagen naar huis: kine had geen zin. Ontstekingsremmers bleken ook weinig baat te hebben want een pees is weinig doorbloed dus medicatie raakt daar niet of nauwelijks. Uiteindelijk was het dus gewoon afwachten. Lopen was geen optie want de ontstoken pees zou uiteindelijk gewoon scheuren dan. Pas na vijf maanden looppauze leek de ontsteking stilaan te beteren en mocht ik voorzichtig starten met fitnessen om spierkracht op te bouwen.

Want daar lag blijkbaar een hoofdoorzaak van mijn blessure: mijn spieren waren niet sterk genoeg voor die loopintensiteit. Ik had veel te snel afstanden opgebouwd en wist niet dat uithouding en spierkracht niets met elkaar te maken hebben. En verder laste ik veel te weinig rustmomenten in, ik bleef maandenlang doorgaan zonder dat lichaam eens tijd te geven om te recupereren. Veel beginnersfouten dus voor iemand die al meer dan 20 jaar loopt … Maar ik was aanvankelijk een loper van korte afstanden. Tot twee jaar geleden liep ik nooit meer dan 8 à 10 kilometer. Wist ik veel dus …

Na een maand fitness mocht ik de loopband voorzichtig uittesten. Eerst 10 minuten, dan een kwartier en dan 20 minuten. De pees en hamstring lieten zich voelen maar als ik de dag erna rustte, was dat weer weg. En zo ben ik midden oktober voor het eerst weer de weg opgegaan. De sportarts gaf nog wat gouden raad: heel rustig aan opbouwen, veel afwisseling in afstanden (van 30 tot 60 minuten) en vooral voldoende rustdagen inbouwen. Pas in het voorjaar weer 10 km lopen en de halve marathon nog een half jaar later …

Ik moet mezelf dus zwaar afremmen. Want vorig weekend liep ik plots weer meer dan een uur terwijl dat eigenlijk nog niet mag, gewoon omdat het zo goed voelde en de uithouding blijkbaar nog wel snor zat. Zodat de hamstring en de pees weer gevoelig zijn nu. Een belangrijke waarschuwing dus want zelfs na een maand fitness blijken de hamstrings nog ferm verzwakt dus als ik meteen weer te grote afstanden loop, zal de ontsteking weer vlug de kop opsteken. Ik zal mijn enthousiasme dus toch een beetje moeten beteugelen, en vooral zorgen dat ik niet weer in dezelfde val trap. Voorlopig hou ik het dus bij korte loopjes, hoe hard het ook kriebelt.

maandag 31 oktober 2016

Vaarwel Jambo ...

Vorig weekend moesten we afscheid nemen van mijn oudste huisgenootje. Een lang aangekondigde dood, en tegelijk toch onverwacht en snel.

Onze voorgeschiedenis kwam in een eerdere blogpost al aan bod. En uiteindelijk heeft ze na die diagnose nog 2,5 jaren geleefd. Zelfs de dierenarts stond versteld van haar kracht en uithouding. En ik was elke dag dankbaar voor haar aanwezigheid want die laatste jaren konden we echt volop genieten van haar. Ze omarmde ons gezin na ons jarenlang afgewezen te hebben en ik kon de connectie soms bijna lijfelijk voelen. Dan keken we diep in elkaars ogen. Als ik dan even mijn beide ogen tegelijk sloot, alsof ik met twee ogen geruststellend knipoogde, dan zag ik haar ontspannen. Daar kon ze zo van genieten: elkaar gewoon aankijken. Of haar kopje aaien en kussen. Verder wou ze niet teveel lijfelijk contact en zeker niet schootje zitten, maar die vluchtige aanrakingen vond ze wel fijn en vroeg ze ook zelf.

Of als ze iets wou, kwam ze me soms letterlijk halen. Dan kwam ze naar mij toe, miauwde even kort en als ze mijn aandacht had, stapte ze weg als teken dat ik haar moest volgen. Om de zoveel passen, stopte ze dan eens en keek om te zien of ik nog wel volgde. En zo bracht ze me naar de buitendeur (ik wil buiten), naar haar bakje (ik wil eten) … De kinderen vonden dat altijd fantastisch om te zien. Met hen kon ze dan weer spelen. De vloermat, een touwtje … als ze maar iets lieten bewegen, sprong ze er meteen bovenop. Zelfs als hoogbejaarde en zwaar zieke vrouw, was haar jachtinstinct nog intact.

Al zagen we haar toch heel langzaam aan achteruit gaan. We dachten steeds dat ze niet meer verder kon vermageren, maar zelfs als skelet-met-pels bleef ze energiek en ondernemend. Na de zomer begon ze plots een dikke buik te krijgen en wisten we dat dat niet deugde. Maar ze had geen pijn, was rustig en tevreden, dus we lieten haar kaarsje heel langzaam uitdoven. 

Het einde kwam uiteindelijk toch nog heel snel. De ene dag was ze nog levendig en at ze met veel smaak en goesting, de volgende ochtend vonden we haar verstijfd van de kou aan de voordeur. We namen haar meteen in huis om op te warmen maar haar lichaam voelde heel vreemd aan. Blijkbaar was ze blind en lam. Rond de middag was merkbaar dat ze razendsnel achteruit ging en dat ze het moeilijk kreeg. Ik belde de dierenarts om haar lijden te stoppen maar die kon pas een paar uren later komen. Dat heeft ze zelfs niet meer gehaald: haar ademhaling ging steeds moeilijker en tegelijk werd ze soms boos en probeerde om nog uit haar mand te komen. Maar haar lichaam wou niet meer mee. Ze heeft dus gevochten tot haar laatste snik. En toen – met een paar zenuwtrekken en rillingen door haar lijfje - was het plots voorbij … En was ik zelfs een beetje opgelucht dat ze zelf was gestorven en de stress van de dierenarts niet meer hoefde door te maken. Ze heeft haar moment zelf gekozen. Zij was de kapitein van haar leven, zoals steeds. 

Nu voel ik haar soms nog in de keuken, en heb ik de neiging om te kijken waar ze zit om haar niet onder de voet te lopen. Of het lijkt alsof we haar nog zien liggen aan de voordeur waar ze een kuiltje had gemaakt om lekker te slapen terwijl ze wachtte op ons om thuis te komen na een werk- of schooldag. En in mijn hart en gedachten dank ik haar dan altijd. Voor de mooie tijd samen, meer dan 15 jaren, voor de warmte die ze gaf. Rust zacht, lieve lieve Jambo. Je wordt gemist …

vrijdag 2 september 2016

Een grote start ...

Dat dochterlief intussen al naar het derde leerjaar gaat, hallucinant gewoon hoe snel de tijd gaat. Het lijkt nog maar een week geleden dat ik haar voor het eerst naar school bracht … Zij keek alvast uit naar de start van het nieuwe schooljaar: het weerzien met haar vriendinnetjes en zelfs opnieuw rekenen. Haar grijze hersencellen hadden er blijkbaar zin in om weer aan de slag te gaan …

Maar de grootste mijlpaal was uiteraard voor zoonlief: naar het eerste middelbaar. De laatste dagen van de vakantie slingerde hij heen en weer tussen enthousiasme en bezorgdheid. De eerste dag bracht ik hem nog naar school en wachtte hem na schooltijd op zodat ik meteen alle verhalen vers van de pers kon aanhoren. De eerste indruk bleek alvast positief. Een klas van 24 leerlingen, iets meer jongens dan meisjes. Het moeilijkste voor hem was de vaststelling dat alle andere kinderen minstens één iemand al kennen en dat hij als complete nieuweling in de groep is gesmeten. Dat was wel even slikken voor hem. Maar de meesten leken hem wel leuk dus nu even afwachten hoe dat evolueert.

De tweede schooldag moest hij voor het eerst met de bus naar school. En bleek dat toch wel een grote stap te zijn want hij belde vanop de bus om te zeggen dat hij eigenlijk twijfelde of het wel de juiste was. Gelukkig kon ik hem snel geruststellen. Een half uur later opnieuw telefoon want hij was op school maar daar vond hij niemand van zijn klas terug dus hij raakte even in paniek. Hem weer gerustgesteld dat ze wel zouden komen. Het was nog maar 8u en de school startte pas rond 8u30. Maar ik kon me zo voorstellen hoe beangstigend het moet zijn om als kleine jongen tussen al dat tienergeweld te moeten rondlopen en geen enkel bekend gezicht te zien. Dat was dus even slikken, vooral voor hem: hij moet plots veel zelfstandiger worden en zijn plan leren trekken. En voor mij: want ik kan hem niet meer rechtstreeks helpen en steunen, enkel nog wat vanop afstand. Als controlefreak is dat toch even wennen …

Of het allemaal nog goed is gekomen, hoor ik pas vanavond. Vandaag gaan de acht klassen van het eerste middelbaar op kennismakingsuitstap. Hopelijk slaagt hij erin om wat contacten te leggen zodat hij zich stilaan wat thuis kan beginnen voelen op school. En eigenlijk ben ik vooral heel trots op hem want hij heeft het lef gehad om daar zelf voor te kiezen: een school waar hij niemand kende, in plaats van zijn vroegere klasgenoten gewoon maar te volgen. Nu maar hopen dat hij snel contacten legt, dat hij goed wordt opgenomen in de klasgroep en dat hij over een week heel blij is met zijn keuze. Ik gun het hem zo ...

vrijdag 5 augustus 2016

Wat heb ik geleerd uit tendinopathie en tendinitis?

Kort na nieuwjaar piekte mijn lopen. Ik liep 20 kilometer, de dag erop nog eens 12 en een paar dagen erna nog eens 15. En zo weken aan een stuk. Korte afstanden liep ik niet meer. 10 km was een eitje, ik ging vooral voor de duurlopen van 15 à 20 km. Ik had echt het gevoel dat er geen rem meer was. Dat er soms eens een zeurende pijn opstak, leek me maar normaal met een loopgemiddelde van 40 km/week. Ik liep niet snel (8 km/u) dus volgens mij kon dat gewoon niet stuk. Genieten in het kwadraat!

Maar toen was er een breekpunt: met de loopclub liep ik eens een gemiddelde van +9 km/u en bij het naar huis rijden, had ik plots het gevoel dat ik niet meer kon schakelen omdat mijn heup sputterde. Ik nam me voor verder toch braaf vast te houden aan mijn slakkentempo. Maar de zeurende pijn was er plots weer, om vanaf dan niet meer weg te gaan. Ik bleef koppig lopen, er vast van overtuigd dat het wel over zou gaan. En zo startte ik wekenlang mijn loopsessies mankend en stervend van de pijn om na een kilometer plots te voelen dat het weer ging en dus weer mijn afstanden aan te kunnen. Niet dat die startpijn zo leuk was, maar ‘no pain, no gain’ dus we deden gewoon voort. En dat maanden aan een stuk.

Totdat ik op een dag in april – de beruchte verjaardagvloek leek terug in het land - de wasmand van boven ging halen en op de trap plots voelde dat de kracht in mijn been helemaal weg was. Ik kon kiezen: de wasmand op de grond zetten zodat ik me aan trapleuning kon vasthouden, of naar beneden vallen met wasmand en al. Ik koos toch maar voor de eerste optie en besloot eens naar een sportarts te gaan.

Die schudde eens lachend met zijn hoofd bij mijn verhaal (zo typisch voor lopers blijkbaar), situeerde het probleem vooral bij de hamstring en peesaanhechting, en stuurde me naar de kine. Daar bleek mijn hamstring zich in een miserabele staat te bevinden en de peesaanhechting nog erger. Even wisten ze niet waar te beginnen. Ze trokken dan maar een heel blik met mogelijke behandelingen open:

  • Stretchen: check
  • Elektrotherapie: check
  • Dry Needling therapie: check
  • Triggerpointtherapie: check
  • Medical taping: check
  • Frictiebehandeling: check

Het merendeel had geen tot weinig effect. Tussendoor mocht ik een paar ‘testruns’ doen maar toen bleek meteen dat de hamstring stilaan genezen was maar dat de pees nog zwaar sputterde. Meer dan een testrun mocht dus niet of we waren terug bij af. Na 18 kine-beurten bleken de diepe fricties nog het meest effectief maar ik ging toch maar eens terug naar de sportarts voor een stand van zaken. Die liet een RX scan en echo nemen waaruit bleek dat de ontsteking van de pees(aanhechting) nog steeds aanwezig was. Tendinitis en tendinopathie van de hamstring dus. Blijkbaar een heel rottige blessure want een pees is weinig doorbloed dus het herstel neemt meteen maanden in beslag.

Nu moet ik dus een maand ontstekingsremmers nemen (effect beperkt door beperkte doorbloeding pees zodat ook medicatie slecht ter plaatse geraakt), gecombineerd met kine. De diepe fricties worden verder gezet – met soms een letterlijk bont en blauwe poep tot gevolg en kinesisten met heel pijnlijke duimen, aangevuld met oefeningen voor bekkenstabiliteit en versterking van de hamstring. Lopen is voorlopig nog geen optie en ook andere sporten die de hamstring en zijn pees belasten. Wandelen en fietsen zijn wel nog OK. Eind deze maand wordt een nieuwe stand van zaken opgemaakt.

Wat hebben we intussen zoal geleerd:
  • als pijn niet weggaat met een paar dagen rust, is het niet OK om koppig verder te lopen. En zeker geen maanden aan een stuk totdat je bijna van je trap dondert.
  • ik had wel de uithouding om een halve marathon te lopen maar niet de spierkracht. Door wekenlang zulke afstanden te lopen zonder pauze, raakten spier en pees steeds verder overbelast.
  • trainen doe je in golven: loop 2-3 weken lange afstanden maar bouw dan minstens een week met enkel korte afstanden in zodat je kan recupereren
  • duurlopen op een nuchtere maag zijn heel belastend voor de lever. De afvalstoffen die in je bloedbaan komen, hebben ook een negatief effect op de spieren.

donderdag 30 juni 2016

Afscheid van een tijdperk ...

Zoonlief trok zopas de deur van de lagere school dicht achter zich. Ik herinner me nog levendig zijn allereerste schooldag ... En hij eindigde zoals hij ooit begon: met een klein hartje en tegelijk hoopvol en benieuwd naar wat komen zal ...

Het afscheid gebeurde met een Plechtige Proclamatie. In zijn speech roemde de directeur vooral de hulpvaardigheid van zoonlief. Een jongen die niet te porren was voor wilde spelletjes, maar wel steeds paraat stond voor een babbel met de juf of om de handen uit de mouwen te steken om te helpen. Herkenbaar, maar het is toch wel fijn om te merken dat ook andere mensen je kind zo zien en waarderen.

En ook het puntenrapport bleek een meevaller. Vooral de interdiocesane proeven waren heel goed. De laatste grote toetsenperiode leverde een meer wisselvallig resultaat op, maar zijn eindresultaat bleek toch nog meer dan behoorlijk. En weten dat hij zelfs nog reserve heeft, geeft dat toch wel een beetje rust.

Zoonlief is dus helemaal klaar voor een nieuwe fase in zijn leven: het secundair onderwijs. Hij is de voorbije jaren enorm ge-evolueerd, en tegelijk toch steeds zichzelf gebleven. Nu hoop ik vooral dat hij terecht komt in een fijne en blije klasgroep, waar de kinderen elkaar spontaan stimuleren en ondersteunen. Maar dat zijn zorgen voor later: nu mag hij genieten van een welverdiende vakantie ...

vrijdag 27 mei 2016

Aan de stakers bij NMBS

Ik heb niet overgewerkt, en wil compensatie daarvoor!


Dus daarvoor leg je nu al de derde dag op rij het spoorverkeer lam ... Een wilde staking, kort voor een aangekondigde stakingsdag. Ongetwijfeld kwestie van te demonstreren hoeveel inventieve manieren je hebt om je klanten op stang te jagen. Want je moet mogelijk één (maximaal twee) dagen recupdagen inleveren voor overuren die je nooit hebt gepresteerd. (!)


Het lijkt me al volledig van de pot gerukt dat er vandaag de dag nog zulke vormen van compensatie bestaan. Hoe wereldvreemd, asociaal en egoïstisch kan je zijn om honderdduizenden reizigers dagenlang te gijzelen om een punt te maken dat zelfs geen punt zou mogen zijn.


Misschien zou het een goed idee zijn dat je eens uit je cocon treedt, en kijkt naar de wereld vandaag?
  • Bij de federale overheid: recup opnemen is mogelijk, maar dan wel voor effectief gepresteerde overuren. De logica zelve, me dunkt.
  • Bij de Vlaamse overheid: geen recup. En toch werken mijn collega’s en ik regelmatig ’s avonds en in de weekends om ons werk rond te krijgen. Geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om te staken, want dan blijft het werk liggen en moeten we dat allemaal weer inhalen dus we zouden enkel onszelf straffen daarmee. En vooral: we geloven in ons werk, in onze organisatie én in elkaar, dus we gaan niet alles keer op keer ondermijnen met (wilde) stakingen.
  • Vroeger werkte ik voor NGO’s. Daarbij verbleef ik regelmatig wekenlang in het buitenland. Per volledig weekend op verplaatsing, kreeg ik een halve dag recup. En geloof me, ook tijdens die weekends werd er heel hard gewerkt.
  • In de privé zal het vast vergelijkbaar zijn: in het beste geval recup voor of uitbetaling van effectief gepresteerde overuren.
Aangezien je blijkbaar vindt dat je werkvoorwaarden toch zo slecht zijn, en blijkbaar niet met hart en ziel je werk doet want om de haverklap vind je het nodig te staken, kan ik je enkel de goede raad geven om dringend ander werk te zoeken.

Als al die rotte appels weg zijn, is er misschien weer ruimte bij de blijvers voor oprechte passie voor het werk, de NMBS, de collega's én wie weet, zelfs voor de klant! Nu lijken we vooral noodzakelijk kwaad en een pasmunt om te pas en te onpas in te zetten om achterhaalde eisen af te dwingen.

En daarom ook een oprechte dank aan de machinisten, treinbegeleiders en anderen die niet meestaakten. Zij krijgen nu waarschijnlijk al dagen de shit over zich heen die eigenlijk bestemd is voor de stakers.

dinsdag 24 mei 2016

De liefde voor het lopen (en de tol ervan) ...

Intussen loop ik zowat 20 jaren, met soms al eens een pauze en tot voor een paar jaar grotendeels beperkt tot korte afstanden. Dat ging gelukkig met weinig blessureleed gepaard. Nadat ik na een langere looppauze eens iets te enthousiast opnieuw was gestart, had ik wel last van de patellapees maar na 6 weken rust was dat voorbij en kon ik weer vrolijk de weg op. Ik ging er dus van uit dat ik een loperslijf pur sang had.

Twee jaar geleden begon ik stilaan de afstanden op te bouwen – naar 10 km, naar 15, naar 20 en heel enkele keer zelfs een halve marathon - en leerde ik dat ik misschien geen snelheidsloper ben, maar dat afstanden me wel liggen. Ik sloot me zelfs aan bij een loopclub en leerde daar een pak toffe mensen kennen die de loopmicrobe deelden.

En toen begon de heup een beetje te zeuren. Ik besloot het te negeren, het zou vanzelf wel over gaan. Het zeuren werd luidkeels klagen, en de pijn straalde steeds verder uit. Na een paar maanden raakte ik plots bijna niet meer de trap af zonder door mijn been te zakken. En bij het lopen, voelde de eerste kilometer steeds als een marteling. Ik besloot dat arme lijf dus toch maar eens in handen van een osteopaat te leggen.

Het oordeel viel mee: geen problemen met de beenderstructuur, geen geknelde zenuw of hernia. Vooral een zwaar overbelaste spier en zenuw. Ze raadde aan om een looppauze in te lassen en pas weer te starten als de pijn volledig weg was. Na een maand voelde ik toch nog restpijnen dus ik besloot een bezoekje te brengen aan een sportarts. Die stelde ook een zwaar overbelaste spier en pees op en stuurde me naar de kine.

De eerste sessies bij de kine zijn nu achter de rug en ik kan bevestigen: ze weet perfect de pijnlijke plekjes te vinden. En terwijl een ander daar lieflijk omheen zou fietsen, gaat ze er net daar stevig tegenaan. Maar ik was gewaarschuwd: als haar collega’s iemand doorverwijzen naar haar, zeggen ze er meestal bij dat ze best vooraf een dafalgan nemen. Het minder goede nieuws is evenwel dat ik mogelijk een chronische blessure heb opgelopen door maandenlang te blijven lopen met pijn. Dat was wel even slikken. Want een tijdje stoppen met lopen voor de goede zaak, dat zie ik wel zitten, maar weten dat het nooit meer volledig geneest … dat die lange duurlopen waar ik zo van hou, misschien zelfs geen optie meer zullen zijn … Dat had ik niet verwacht.

Maar we gaan nog niet panikeren. Ze zal me flink onder handen nemen de komende weken en me heel wat oefeningen leren. Nog even looppauze en dan langzaam starten. Ik kijk al uit naar mijn eerste loopsessies, en vooral naar de eerste duurloop. Maar toch maar heel rustig opbouwen. Want ik heb intussen mijn lesje wel geleerd: luisteren naar je lichaam, want eerst fluistert het, daarna praat het en uiteindelijk schreeuwt het oorverdovend. Het heeft maar 43 jaren geduurd om dat in te zien …

maandag 23 mei 2016

Naar de grote school ...

Zoonlief is ingeschreven op een middelbare school. Daar gingen bezoeken aan infodagen en opendeurdagen op diverse scholen aan vooraf. Ook met school gingen ze op bezoek naar een paar middelbare scholen. Na elk bezoek bleek zoonlief laaiend enthousiast. Hij vond elke richting leuk, én elke school. Het was dus een hele waslijst aan scholen en richtingen om uit te kiezen, waarna de eliminatie van start kon gaan.


1. De school

Een paar scholen blijken toch te slecht bereikbaar en vallen dus af om praktische redenen.

De best bereikbare school past volgens de juf niet bij zoonlief. Op die school gedijen vooral de kinderen die voldoende gemotiveerd zijn, er wordt niet veel energie gestoken in kinderen die nog een weg te gaan hebben op het vlak van willen/leren leren. Dat werd ook beaamd door ouders van kinderen die daar naar school gaan/gingen.

Een andere school bleek zo’n mastodontschool dat we al gingen lopen tijdens de opendeurdag. In de drukte was een rustig gesprek met een leerkracht niet mogelijk, laat staan de infostand deftig bekijken.

Nog een andere school kreeg zichzelf niet verkocht tijdens de opendeurdag: de leerkrachten ademden weinig enthousiasme uit – van de leraar PO ging ik bijna lopen na een paar bitse uitspraken tegen kinderen - en er werd bijna niets getoond. Je wist dus niet veel meer na je bezoek dan ervoor ...

De school die het haalde, won uiteindelijk op alle fronten: tijdens de infoavond boezemden ze veel vertrouwen in door sterk de nadruk te leggen op leren leren en studiebegeleiding. Ook ouders worden heel nauw betrokken bij het parcours van de kinderen. Tijdens een later schoolbezoek, kreeg zoonlief een aantal proeflessen en dat beviel hem uitstekend. De opendeurdag tot slot gaf de doorslag: alle klassen waren aangekleed en de leerkrachten gaven uitgebreid uitleg, er was een grote zaal met uitgebreide infostands en demomateriaal, de leerkrachten straalden van energie en enthousiasme … De keuze van zoonlief is dus gemaakt.


2. De richting

In het begin van het schooljaar werd volop getwijfeld tussen technische en humaniora, vooral door de onwil van zoonlief om zich moe te maken aan schoolwerk. Zeker in een humaniora moet je toch al eens een boek opendoen. Maar zijn juf pleitte ervoor om hem toch een humaniora te laten proberen, en zelf besloot hij een paar maanden geleden dat hij haar keuze volgde. De moderne dus.

Maar toen kreeg zoonlief proeflessen op een middelbare school: wiskunde, techniek, geschiedenis en Latijn. En daar en dan besliste hij solo dat hij Latijn zou doen. Sindsdien proberen we hem te overtuigen dat dit geen goed idee is, aangezien hij een broertje dood heeft aan studeren. Maar hij is en blijft vastbesloten, en nog meer naarmate we er sterker tegenin gaan. We hadden nog gehoopt dat de leerkrachten Latijn hem op een portie gezond verstand zouden trakteren tijdens onze schoolbezoeken maar die bevestigden enkel zijn keuze: je doet graag talen, je hebt interesse voor geschiedenis en cultuur, je punten zijn OK, dan moet je het doen!

En dus hou ik nu mijn hart vast. Volgens mij beklaagt hij zich eind september al zijn keuze …