De lopersdip was een ordinaire beginnersfout ...

Intussen hebben mijn loopsessies zowaar een nieuw elan gekregen. Mijn lopersdip bleek inderdaad een ordinaire beginnersfout: mijn looptempo lag gewoon veel te hoog zodat ik na vijf kilometer uiteraard helemaal in het rood ging en compleet uitgebrand was, als ik al zo ver geraakte ... 9,5 km/u lopen is OK voor een korte afstand maar ik was er nog niet klaar voor om dat tempo een uur lang aan te houden.

De redding kwam er in de gedaante van twee collega's tijdens een seminarie voor het werk. De laatste ochtend gingen we samen lopen en al bij de start was het duidelijk: rustiger lopen en niet meteen als een losgeslagen wilde de baan opvliegen. Zo had ik na een half uur het gevoel dat er zelfs meer in zat, en dat was lang geleden ...

Sindsdien loop ik ongeveer twee keer per week en daarbij probeer ik heel goed op mijn tempo te letten. Intussen beloopt mijn traject ongeveer een uurtje, en kan ik weer voluit genieten. Het voorjaar is niet voor niets het mooiste seizoen om te sporten in de buitenlucht: de natuur herleeft en dat doe ook ik. Het tempo ligt weliswaar slechts op 8,6 à 9 km/u dus een snelheidsrecord zal niet meteen sneuvelen maar nu kan ik tenminste weer verder opbouwen. Ooit wil ik die mijlpaal van 10 km toch echt eens halen. Daarvoor zullen ook nog wat kilootjes moeten sneuvelen, maar dat is dan weer een ander verhaal ...

Lopersdip ...

De voorbije weken ga ik gemiddeld 2 keer per week lopen. Maar terwijl ik er vroeger van overtuigd was dat dat gegarandeerd zou leiden tot een beter uithoudingsvermogen en een geleidelijke opbouw naar mijn 10 km-streefdoel, moet ik helaas ondervinden dat het toch niet zo simpel is. Tot dusver is 8 km het verste dat ik ooit al heb gehaald. En de laatste twee loopsessies waren kortweg memorabel in hun afschuwelijkheid ...

Het lukte werkelijk voor geen meter, ik vond mijn tempo niet en kreeg mijn ademhaling niet op punt, mijn benen leken de hele tijd tegen de verzuring aan te zitten enz. Normaal gezien is gewoon die eerste kilometer even doorbijten maar kom ik dan op dreef en kan ik beginnen genieten. Maar dat genieten was er de laatste keren niet bij. Daarvoor moest ik mezelf teveel trappen onder mijn kont geven om toch verder te lopen en niet gewoon in de graskant te gaan liggen om wolken te gaan tellen.

Kortom, ik haalde telkens nauwelijks 5 km en sleepte me zowat aan een slakkengangetje naar huis als een overjaars nijlpaard met houten benen. Dat ziet er dus absoluut niet goed uit. En dan denk ik aan al die mensen die eventjes een marathon uitlopen met de vingers in de neus. Die lachen zich toch gewoon te pletter met zo’n lopersdip. Nou ja, voor zover ik de titel van ‘loper’ intussen al heb verdiend ...

En nu is er de twijfel: koppig blijven doorgaan – ook al gaat het zo verschrikkelijk slecht – en hopen dat er even plots weer een positieve klik in hoofd en lijf komt en het lopen toch weer meer een genot dan een martelgang wordt? Of toch maar een paar weken de loopschoenen aan de haak hangen, en mijn streefdoel van 10 km maar meteen ernaast? Pff, ik ben gewoon een woessie zonder karakter ... :-(

Fan van Technopolis

Belofte maakt schuld. Dat vonden ook zoon- en dochterlief en daarom nam ik een dagje vrij en trok met hen en een vriendje naar Technopolis. Het verkeer viel gelukkig goed mee want het is toch wel even rijden met drie popelende kinderen op de achterbank.

Meteen bij aankomst was het duidelijk: het bezoekje viel keihard in de smaak. Een auto optillen, kijken zoals een insect, een reuzengebit poetsen, aan de slag in een garage of met de kraan, een maanwandeling, racen tegen een dier, optische illusies, zelf geld maken, stoeien met water en zeep ... Meer dan genoeg mogelijkheden voor een gevulde dag. En dan hebben we de helft misschien nog niet eens gezien!

Rond 16u ging het licht uit bij alledrie en kropen ze uitgeteld terug in de auto.De rest is voor een volgend bezoekje!

Op stap met 'de Bende' ...

Aangezien het vorige bendeweekend alweer een voltreffer was, besloten we het bezoekje aan de Lindeschool in Wijtschate in de paasvakantie nog eens over te doen. Daarbij namen we ons heilig voor iets meer activiteiten te ondernemen want de vorige editie blonk zo uit in gezelligheid dat we zowat constant aan tafel zaten vastgekoekt om te kletsen. Als je elkaar maar zo weinig ziet, is er dan ook veel bij te praten steeds. Maar deze keer vertrokken we beter voorbereid en hadden we zelfs een lijstje opgemaakt met mogelijke uitstappen.

Op zaterdag stonden een bezoekje aan de Commandobunker onder de Kemmelberg en de Kinderbrouwerij op het programma. Zondag kreeg ik zowaar een verjaardagsserenade van een zevenkoppig kinderkoor bij het ontbijt voorgeschoteld en daarna brachten we een bezoekje aan het In Flanders Fields museum. Helaas ging de tijd weer veel te snel voorbij zodat we een paar zaken op het wenslijstje niet meer konden afwerken, zoals een bezoekje aan het dierenpark annex kinderboerderij De Zonnegloed, het Hopmuseum enz. Misschien moeten we stilaan eens overwegen om ons bendeweekend uit te breiden naar een bendeweek ... :-)

Levensvragen ...

Als ik aan het praten ben met leeftijdsgenoten, valt soms op dat we op gelijke momenten met dezelfde levensvragen lijken te kampen.

Lilith brak onlangs een lans voor therapie als eerste hulp bij levensvragen. Ik schat dat ze ongeveer 30 is, net zoals vele van haar volgers als ik de tsunami aan reacties zie. En wat raad je: tien jaar geleden had ik ook heel wat knip- en plakwerk met mezelf. Met andere woorden: been there, done that, got the t-shirt.

Maar blijkbaar volstond die kortstondige (praat)therapie niet om mijn demonen te bezweren want net voor mijn 40ste kwam ik pas echt in een zware, existentiële crisis terecht. De voor velen beruchte en gekende midlifecrisis waar ik intussen (gelukkig) heelhuids ben door gesparteld, zelfs zonder minnaar of moto ... :-) Alhoewel het eigenlijke 40 worden me niet echt iets deed, maakte de aanloop er naartoe onbewust heel wat innerlijke lading aan het schuiven en duurde het enige tijd voordat ik een nieuw evenwicht had gevonden om niet te zinken. Nu is de storm gaan liggen maar is er toch heel wat veranderd voor mij en in mij ...

Tot dan voelde ik me eeuwig 18. Schrok ik me steeds te pletter als iemand me ‘mevrouw’ noemde. En dan niet door de beleefdheid maar wel omdat ik me helemaal geen ‘mevrouw’ voelde maar een dartel veulen in de levensweide. Ik leefde alsof mijn lichaam onverwoestbaar en onsterfelijk was, alsof alles en iedereen rond mij een eeuwigdurende evidentie was. Ik stond in het centrum van het leven. Elke dag bood een rijkdom aan keuzes, als ik wou, kon ik in een vingerknip een nieuwe richting inslaan.

En stilaan groeide het besef hoe relatief alles is, ikzelf op kop. Ik werd geconfronteerd met de eerste rimpels en grijze haren, met het besef dat ik moeder was van opgroeiende kinderen en geen prille mama meer, met mijn sterfelijkheid en eindigheid. En dat kwam hard aan. Want wat voor zin had alles? En was dat het nu: huisje boompje beestje, metro boulot dodo? Een midlife crisis volgens het boekje.

Die heb ik maandenlang uitgezweet tot het inzicht kwam: het leven is het leven. Het einddoel is niet gelukkig worden/zijn want het geluk komt in flarden op ons pad maar is niet echt een permanente staat van zijn voor een mens. Teveel stilstaan bij de zin van het leven, heeft weinig zin want die is er gewoon niet. We zijn er bij wijze van spreken morgen niet meer. Voor een paar mensen en onze (klein)kinderen zullen we – hopelijk - nog herinneringen nalaten maar over 100 jaar heeft het voor de wereld en de mensheid niets uitgemaakt of we er waren of niet (een paar uitzonderingen buiten beschouwing latend). Dat kan frustreren en angst aanjagen maar ook veel rust geven. Want voor wie willen we in godsnaam zo perfect zijn? En waarom? Het leven is een geschenk en we kunnen dat verspillen met tobben en onszelf hoge eisen opleggen en steeds maar meer en beter te willen. Of we kunnen ervan genieten ... Persoonlijk ben ik zeker zelf nog niet zover want ik zit gevangen in een ratrace en het is niet altijd makkelijk om daar even afstand van te nemen, zeker niet als eeuwig stresskonijn. Maar ik begin wel steeds beter te beseffen dat ik meer moet genieten van vandaag, van mijn vrienden, van mijn kinderen, van mijn gezondheid ... Want alles gaat voorbij.

En dan sta je opeens niet meer in het centrum van het universum. Vroeger voelde ik me veelal bekeken en piekerde ik over wat mensen van me vonden, totdat ik me realiseerde dat de meeste mensen me gewoon niet echt zagen – dat ik gewoon ‘levend decor’ voor hen ben (zoals een goede vriendin het verwoordde). Iedereen loopt rond in zijn eigen wereldje, opgeslorpt door zijn gedachten en gestuurd door zijn ervaringen. We zien onszelf als het centrum van het universum en onze belevingen zijn oh zo belangrijk en uniek maar dat is zo voor elke mens. Ik leerde dat door mijn kinderen te zien opgroeien en hun eigen persoontjes tot ontwikkeling te zien komen. Hoe ze de wereld benaderen vanuit hun oogpunt en zichzelf centraal plaatsen in het leven en beleven. En zo hoort dat ook bij (kleine) kinderen. Ik ben al 40 en begin nu pas in te zien dat het toch niet zo is ... Of beter: we zijn inderdaad het centrum van ONS leven maar niet van HET leven. Een heel klein en tegelijk toch gigantisch groot onderscheid ...

Een hinderlijke arm ...

Vannacht was het bijna hommeles in ons Bollewerkje. 's Nachts werd ik plots wakker doordat manlief zijn arm lukraak over mijn bedhelft had gedrappeerd. Slapen met een arm onder mijn lijf, wou niet lukken dus ik moest actie ondernemen ...

Voorzichtig nam ik zijn arm en legde hem opzij. Maar de arm rolde meteen weer terug dus het was vergeefse moeite. Dat herhaalde zich een paar keer. Telkens probeerde ik de arm terug naar de andere helft van het bed te dirigeren, maar ik liet amper los of de arm lag meteen weer terug onder mij.

Mijn geduld raakte stilaan op en ik overwoog om manlief een stevige por te geven met de dringende vraag om zijn arm bij zich te houden zodat ik tenminste weer zou kunnen slapen zonder hinderlijke obstakels. Met de moed der wanhoop gaf ik dus nog een laatste harde duw aan de arm – om pas dan te merken dat die arm gewoon aan mijn lijf hing ... 

Het was dus al de hele tijd gewoon mijn eigen arm waarmee ik een uitzichtloos gevecht leverde. Die was compleet gevoelloos vanaf de schouder doordat ik er waarschijnlijk iets te uitbundig was gaan opliggen tijdens het slapen.

Bijna wekte ik mijn liefste om hem dat hilarische verhaal te vertellen maar ik vermoedde dat zijn gevoel voor humor om half 5 ’s morgens nog niet zo wakker zou zijn dus ik liet hem maar verder slapen. Uiteraard begon mijn arm toen feestelijk te tintelen terwijl het gevoel stilaan weer intrad. Slapen was er dus niet meer bij ...  

Cultuur

Het voorbije weekend stond onze agenda mooi vol. Zaterdag dansles voor dochterlief versus loopsessie voor mij, in de namiddag een babybezoekje aan kleine Lars (zo klein, zo lief ...) en ’s avonds een optreden van Schoppenvrouw Niki De Sitter. Het was heel fijn om nog eens op pad te zijn met mijn moeshke want dat gebeurt veel te weinig en het optreden was ook wel vermakelijk. Al vond ik Soldier of Love van Veerle Malschaert persoonlijk sterker. Maar het blijft chique: een podium opstappen met een publiek binnen handbereik en die dan 1,5 uur entertainen. Doe het maar na!

Qua entertainment kon ook zondag tellen. Dochterlief liet al een paar weken horen dat ze graag ballet wil doen. Aangezien ze volgens mij nooit ballet zag, besloot ik daarom met haar naar het optreden van de plaatselijke balletschool Terpischore te gaan. Gisteren stond ze te popelen om te vertrekken. Het thema was filmmuziek en zo brachten ze een mix van muziek- en dansstijlen (klassiek ballet, jazz ballet en hip hop) en optredens van alle leeftijdsgroepen.

Het eerste deel duurde een uur en ik verwachtte dat ze er dan genoeg van zou hebben maar ze wou ook het tweede deel nog zien. Regelmatig fluisterde ze: "Mooi hé!" en "Ik wil ook ballet doen" ... Pas tien minuten voor het einde kon het volstaan en zijn we weg gegaan. Overtuigd is ze alleszins want haar besluit klinkt heel vastberaden: zij wordt ballerina!

Faalangst ...

Zoonlief heeft dit schooljaar aardig wat huis- en studeerwerk. Soms zelfs een beetje teveel naar mijn gevoel maar anderzijds vind ik het belangrijk dat een basisschool een goede voorbereiding is op later dus dat is waarschijnlijk de prijs die we daarvoor moeten betalen. Of beter: die zoonlief daarvoor moet betalen ... Meestal loopt het trouwens wel goed met zijn schoolwerk. Zijn resultaten zijn OK dus we hoeven ons geen zorgen te maken. Maar soms lijkt er toch even kortsluiting te komen en haakt hij af. Dan krijg je hem met geen stokken aan tafel om te starten met studeren want hij gaat er al meteen van uit dat het toch niet zal lukken. Ik vind het niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan. Meestal verlies ik mijn geduld en volgt er dus een kletterende ruzie. En na veel gebakkelei zwicht zoonlief dan wel en krijg ik hem dus toch aan het werk, maar het vreet bergen energie en kost me toch wel een paar hartaanvallen. Want ik weet dat hij het wel kan, dat hij er gewoon aan moet beginnen.

Is het luiheid of faalangst? Dat is me niet altijd even duidelijk. Als het luiheid is, dan moeten we de zweep gewoon wat harder laten knallen. Maar hoe ga je om met faalangst? Soms herken ik mezelf wel eens in uitspraken van hem. Ergens gewoon niet aan beginnen omdat je ervan overtuigd bent dat het je toch niet zal lukken. Dat heb ik zelf ook nog gedaan: als ik een dikke cursus zag die ik moest blokken, zakte de moed me in de schoenen en kon ik me er niet toe brengen om er gewoon maar aan te beginnen. Intussen heb ik geleerd dat je je niet mag laten ontmoedigen door de omvang van iets. Als je begint met alles een paar keer gewoon te lezen, blijft er sowieso al wat hangen. Maar hoe breng je dat over bij een kind van acht? We blijven hem ervan verzekeren dat het ons niet gaat om de punten. We vragen enkel dat hij wat moeite doet.

Maar soms vind zelfs ik de leerstof moeilijk voor zijn leeftijd. Zo moet hij deze week de definitie van apartheid leren: onrechtvaardige wetten die te maken hebben met rassenscheiding. Ik vroeg hem of hij ook begreep wat dat betekende maar hij hoorde het in Keulen donderden. Dan heb ik hem het verhaal verteld over Zuid-Afrika en trok hij grote ogen dat zoiets in het echte leven mogelijk was. Idem voor kindsoldaten. In zijn schoolboek staat koelweg: mensen jonger dan 18 jaar die bij een leger zijn. Daarop heb ik hem verteld over kindsoldaten - kinderen die maar zo oud zijn als hij en zelfs zijn zusje - in onder meer Oeganda en Liberia, en de erge dingen die zij meemaken.

Ik vind het heel positief dat zoonlief al grote thema’s als apartheid en kindsoldaten ziet op school maar ik verwacht dan toch omkadering en verhalen, zodat hij tenminste begrijpt waar het over gaat. Niet louter lege definities die hij na een maand alweer vergeten zal zijn. Zoals ik hem zelf steeds zeg: als je iets doet, doe je het goed ofwel begin je er niet aan. En dat verwacht ik op zijn minst ook van de mensen die al die schoolboeken opstellen.

Dagen zonder vlees

Vandaag start de derde editie van het project ‘Dagen zonder vlees’.

Momenteel hebben reeds meer dan 8000 niet-veggies zich ingeschreven om tussen nu en 30 maart één of meerdere dagen minder of zelfs geen vlees te eten. Een heel nobele daad! Vooral als je bedenkt dat je als veggie per dag gemiddeld 1100 liter water bespaart, 2,1 kg broeikasgassen en 11 m² op je ecologische voetafdruk ... Vlees is dan ook een erg inefficiënte manier van voeding: voor 1 kg rundvlees heb je namelijk 9 kg graan of soja nodig. En dus heel veel water en energie.

En jij, waar wacht jij nog op?
Goede recepten, zeg je? Neem hier maar eens een kijkje. En anders heb ik zelf ook nog wel een paar makkelijke en vooral lekkere recepten ...

Kaastaart
400 g Philadelphia
400 gr magere plattekaas
200 gr verkruimelde speculoos
200 gr suiker of zoetstof
80 gr boter
2 eieren
2 tot sneeuw geklopte eiwitten
sap van een halve citroen

Meng 200 gram verkruimelde speculoos met 80 gram boter en beleg daarmee de taartvorm. Bak het speculoosdeeg 10 minuten in de oven op 180° C. Meng vervolgens 400 gram verse kaas en 400 gram magere platte kaas met 200 gram suiker (of 20 gr Sucralose), 2 eieren en het citroensap tot er een glad mengsel ontstaat. Schep er voorzichtig de twee tot schuim geklopte eiwitten door. Giet het mengsel over het speculoosdeeg. Bak vervolgens gedurende minstens 30 à 40 minuten op 180° C. Zet de taart minstens 4 uur, bij voorkeur een nachtje, in de koelkast.

Broccolitaart met quorn
1 vel kruimeldeeg
6 dl room
5 eieren
1kg broccoli
20tal kerstomaatjes
200 gr quorn
300 gr gemalen gruyère

Kook de broccoli beetgaar en bak de quorn mooi krokant. Smeer een bakvorm in met boter en bestrooi met bloem. Duw het kruimeldeeg in de vorm. Schik de broccoli, quorn en kerstomaatjes op het deeg. Kluts de eieren met de room, kruid met peper van de molen, zout en nootmuskaat. Giet over de groenten tot ze volledig onder staan. Strooi de kaas erover. Zet de taart in een oven van 180°C en bak deze gaar. Haal onmiddellijk uit de bakvorm en laat even ademen op een rooster.

De ondraaglijke lichtheid van het bestaan van reisverzekeringen ...

Begin oktober liet het reisbureau weten dat ze hun verzekeraar opdracht hadden gegeven om het dossier van zoonlief te onderzoeken, om na te gaan welke compensatie eventueel mogelijk was na alle doorstane ellende. De verzekeraar zou ons op de hoogte houden maar dat kon wel even duren ... Deze week vond ik drie maanden windstilte voldoende dus ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken. Het had heel wat voeten in de aarde om de betrokken dossierbehandelaar te vinden en daarna voerde ik een heel interessant gesprek ...

Zo wist de vrouw me meteen te vertellen dat onze klacht was afgewezen aangezien er geen oorzakelijk verband kon worden aangetoond tussen onze reis en de huidinfectie van zoonlief. Ik weerlegde door te stellen dat de incubatietijd van de bacteriële huidinfectie minder dan een week bedraagt (dat beaamde ze ook). De eerste wonde was zichtbaar op onze terugvlucht dus hij heeft de infectie zonder twijfel in Turkije opgelopen. Door de grote hitte hebben we geen uitstappen gemaakt en zat zoonlief elke dag van de ochtend tot de avond in het zwembad dus hij kan het enkel in het hotel hebben opgelopen. Maar aangezien we geen bewijzen zwart op wit hiervan hebben, weigert de verzekering die logische redenering te volgen.

Het hotel zou beweerd hebben dat het zwembadwater drie keer per dag werd getest. Dan hebben we daar toch nooit iets van gemerkt, terwijl we toch elke dag naast of in het water zaten. Waarop ze repliceerde dat ik dat dan zelf had moeten melden in het hotel. Terwijl we toen nog niet wisten dat er een probleem was ... Het lijkt me toch niet aan de reiziger om te controleren of het personeel zijn werk wel doet. Van een viersterrenhotel verwacht je gewoon automatisch een professionele aanpak. Ik vroeg haar dan maar hoe ik had moeten bewijzen dat zoonlief de bacterie effectief in het hotel had opgelopen. Uit het ‘antwoord’ kan ik afleiden dat je als reiziger best een minilabo meeneemt om zelf steeds stalen te nemen van het water, het voedsel enz. om die te (laten) testen ...

Omdat ze voelde dat ze zwak stond in haar redenering, besloot ze het over een andere boeg te gooien en kreeg ik het verwijt dat ik nooit enig attest of andere verklaring heb bezorgd aan haar. Toen ik antwoordde dat ze me ook nooit had gecontacteerd met de vraag om wat dan ook te bezorgen, werd ze echt boos. Ik had dus moeten ruiken dat ik alle mogelijke verklaringen, onkostenstaten en attesten moest opsturen en dat terwijl ik enkel bericht had gekregen van het reisbureau dat de verzekeraar een dossier zou openen en contact zou opnemen maar het wel enige tijd kon duren. Ik wachtte daarop naïef genoeg op een telefoontje, brief of e-mail van de verzekeraar ... Mevrouw de dossierbehandelaar heeft daarop net niet de telefoon dichtgesmeten maar het resultaat is wel hetzelfde: klacht afgewezen. Al bij al staan we dus terug bij af. Zoonlief heeft wekenlang pijn doorstaan, een maandenlange behandeling achter de rug en draagt zes maanden later nog altijd littekens van de huidinfectie - mogelijk levenslang. Hij weigert zelfs om dit jaar mee op reis te gaan dus hij draagt niet enkel fysieke littekens. Maar reisbureau en verzekeraar wassen de handen in onschuld. Wat is dan eigenlijk het nut van reisverzekeringen, vraag ik me af ...