Zoonlief ...

Deze week staat zoonlief in het spotlicht.

Tijdens zijn laatste schooldag mocht hij een optreden verzorgen in de donkkapel. Hij vertolkte Jozef en had zelfs een paar lijnen tekst. De aanwezige papa en grootmoeder wisten me na afloop te vertellen dat hij het schitterend deed. Hij had geen spatje zenuwen en met zijn galmende stem kon zelfs de achterste rij in de kapel perfect verstaan wat hij te vertellen had. De nieuwe Jan Decleir is dus opgestaan ... :-) Eerlijk gezegd zou het me niet verbazen als hij later op het toneel belandt want hij is gek op verkleedpartijen, leert makkelijk teksten vanbuiten, staat graag in het middelpunt van de belangstelling, heeft een luide stem en duidelijke uitspraak en plankenkoorts is hem vreemd.

Gisteren mocht hij dan weer vijf kaarsjes uitblazen. Zijn echte verjaardagsfeest volgt morgen maar hij mocht toch al een paar cadeautjes uitpakken en 's avonds maakte ik mijn pannen warm voor een stapel verse pannenkoeken. Al stal mijn liefste toch wel de show. Die heeft zich namelijk laten verleiden door de Wii. En terwijl ik me het hoofd brak over hoe ik zoonlief alles op een begrijpelijke manier zou moeten uitleggen, was die er al meteen mee weg. En zo waren vader en zoon urenlang zoet met de Wii Sport. Dochterlief vond het maar niks want zij kan nog niet meedoen en dat terwijl dat bakje toch duidelijk veel geschater en gelach teweegbracht. Ik zal dus moeten zorgen voor aangepast vermaak op haar maat als de jongens de kerstvakantie met de wii doorbrengen ...

Bedenkelijke zwaai,

Linneke

Winterdromen ...

Ten huize van ...

Dochterlief heeft weer rust gevonden en ook onze nachtrust vaart daar wel bij. We mogen alweer een paar nachtjes doorslapen dus ik draag haar terug op handen ! Ze wordt trouwens een grote meid. Ze is gek op knuffels en poppen. Heeft een opruimmanie waar haar broer een voorbeeld aan kan nemen want elk papiertje of pluisje draagt ze plichtsgetrouw naar de vuilnisbak. Als ze een standje krijgt, komt ze meteen een knuffel en kus geven als verzoeningsgebaar. Als broer een standje krijgt, krijgen we morele steun want dan gaat ze parmantig voor hem staan zwaaien met een opgeheven wijsvingertje. Ze wil zo graag samen met broer naar school en sjouwt rond met een boekentas om te tonen hoe groot en flink ook zij al is. 'Papa' zeggen, doet ze al maanden. Andere woordjes zijn 'dag', 'kijk' en 'boe' (broer). Mama blijft verbaal voorlopig nog in de kou staan. Haar affectie voor mij wordt voorlopig enkel fysiek getoond met natte kussen, kleverige knuffels en hangen aan mijn benen op de meest ongelukkige momenten.

Zoonlief heeft dan weer ontdekt dat een klein zusje hebben, nieuwe mogelijkheden schept. Hij verkent alle manieren om haar te pesten, vooral door gebruik van zijn fysieke overmacht. Speeltjes uit haar bereik houden, zorgen dat ze niet tot bij mij geraakt, haar in een hoekje drummen zodat ze niet meer wegkan ... Gelukkig zijn er ook veel momenten dat ze elkaar knuffelen en samen spelen zonder bloedvergieten of krokodillentranen. We blijven dus geloven in een sterke broer-zus-band, mits enig schaafwerk van tijd tot tijd ...

Gepolijste zwaai,

Linneke

Sportblues ...

Pfff. Het sporten gaat even niet zo goed.

Eergisteren naar de zumbales getogen na zowat een week vegetatief bestaan. Hoog tijd dus om het stof van mijn knoken te blazen ... Ik vond het nogal moeilijk en had het gevoel niet echt mee te kunnen. De leuke dansjes zaten er blijkbaar even niet tussen en ik geraakte steeds in de knoop met mijn benen en andere aanhangsels. En dat terwijl ik omgeven werd door een horde bevallige en elegante gazelles die probleemloos konden volgen en waarschijnlijk hard op hun tanden moesten bijten om niet in lachen uit te barsten bij het zien van mijn hilarische capriolen. (Oh, wanneer leer ik eens het verschil tussen links en rechts ... Argh, waarom heb ik zo geen sierlijke salsakont en zwierige mumbaheupen) Binnenkort neemt onze zumba-lerares een welverdiende vakantie en is het dus een paar weken geen les ... Dan bak ik er vast helemaal niets meer van !

Deze week dan ook weer even gaan lopen. Maar mijn benen wilden al meteen niet mee en ik vreesde amper de straat uit te geraken. Koppig toch verdergelopen maar ik merkte dat mijn tempo toch gevoelig lager lag dan anders - ik heb onderweg een aantal ijkpunten waar ik normaal gezien passeer na tien en twintig minuten lopen maar nu was ik daar nog lang niet op het voorziene tijdstip. Ik heb dus 34 minuten gedaan over een traject waar ik normaal gezien maar 30 minuten over doe ... Ik kroop dus meer dan ik liep. Nog ietsje trager en ik ging achteruit ... Boeh!

Ik ben depri.

Onflatteuze zwaai,
 
Linneke

Uit ...

Het voorbije weekend kregen we maar liefst drie verschillende babysitters over de vloer want mijn liefste en ik hadden plannen ! Dankzij een oppassend buurmeisje, een kleinkinderaanbiddende grootmoeder en een kindvriendelijk nichtje konden we ongestoord en zorgeloos op pad. Vrijdagavond stelde Geert Hoste zijn nieuwe show aan ons voor in de Antwerpse Stadsschouwburg. Geen slecht optreden al vond ik hem nogal braaf geworden. Anderzijds chapeau om een publiek twee uur lang op je eentje en louter verbaal te entertainen. Zaterdagavond hadden we een verjaardagsetentje bij vrienden en ook zondagmiddag konden we de benen weer onder een rijkgevulde tafel schuiven. Kortom, het was geen weegschaalvriendelijk weekend.

Wat me er trouwens aan doet denken dat ik mijn sportieve uitspattingen dringend weer in een hogere versnelling moet brengen. Mijn zumbalessen hou ik meestal wel vol, maar het lopen is teruggebracht naar één keer per week, en soms zelfs nog minder. Na negen uur nog de baan opgaan in wind, regen en donkerte is dan ook weinig aanlokkelijk. Ik ben dus niet goed bezig. En dat terwijl ik nog maar halfweg de weg naar een slankere lijn ben dus er is nog veel werk aan de winkel. Dringend motivators gezocht dus !

Smulzieke zwaai,

Linneke

Waarom ? Daarom !

De schuldige is ontmaskerd. Het zijn er dan nog twee !
Gisteren ontdekte ik bij dochterlief het begin van twee pijnlijk priemende hoektanden. Het mysterie van de aanhoudende nachtmiserie is daarmee opgelost ... Nu nog de nachtmiserie zelf !

Slaap, kindje, slaap ...

Als ik niet alle vingers van mijn beide handen hard nodig had om mijn ogen open te houden, zat ik met mijn handen in het haar ... Dochterlief heeft namelijk beslist om het slaaptalent van haar geliefde broer minstens te evenaren. Gisterochtend begon de dag voor mevrouw om 5.15 uur en daar was ik al weinig over te spreken, vannacht presteerde ze zelfs nog beter : om 1.30 uur liet ze haar sirene gaan en gaf zich pas na een half uur gewonnen. Om 4.20 uur stak ze nog een tandje bij en brulde de hele straat een dik uur bij elkaar zodat we in bed lagen te daveren.

Uit pure wanhoop ben ik ook bij haar met de kiekeboe-methode gestart (om de vijf minuten even langsgaan om kordaat te laten horen dat het nog slaaptijd is, zeker niet uit bed halen en al zeker niet over het bolletje aaien) maar het juffertje was niet te bedaren. Rond 5.30 is ze van uitputting toch in slaap gevallen en lag ik nog wat na te daveren om langzaamaan in te dommelen. Om 6.00 uur zette zoonlief het toen op het brullen omdat het donker was en ging ook dochterlief dus weer van start.


Rauwe moordlust kreeg stilaan de overhand dus wijselijk ben ik uit bed gespurt, heb mijn kleren aangetrokken en ben naar het werk getrokken. Mijn liefste stond er dan wel alleen voor maar die kan vandaag bijslapen zoveel hij wil zodra hij dat olijke tweetal heeft afgeleverd dus schuldig voel ik me niet. Wel wanhopig want ik wil absoluut geen herhaling van het slaapfenomeen tijdens zoonlief. Waarom hebben sommige kinderen het toch zo moeilijk om te slapen ? En waarom hebben wij net twee van zulke exemplaren aangereikt gekregen ?

Als ze zo voortdoen, ben ik zinnens om weer voltijds te gaan werken. Dan kan ik 's morgens vroeger beginnen en gaan zij maar wat vroeger naar de voorschoolse opvang of onthaalmoeder. Elke maand 250 euro derven om bij het krieken van de dag toch te moeten opstaan omdat ze niet meer willen slapen, daar heb ik stilaan echt geen zin meer in ...
 
Omwalde zwaai,
 
Linneke

De politie, uw vriend ...

Meter Dansschoen was begin oktober gelukkig en wel op reis in het fenomenale Zuid-Afrika toen haar geparkeerde wagen 's nachts voor het ouderlijk huis tot schroot werd herleid. Van de dader geen spoor. De politie nam akte van de feiten maar ondernam verder geen actie. Een ijverige verzekeringsexpert vond ter plaatse brokstukken van de vluchtauto die tot de dader konden leiden want daaruit bleken merk, bouwjaar en kleur. Maar het bleef stil en Meter Dansschoen moest zich een andere wagen aanschaffen zonder compensatie voor haar verloren vierwieler. Dagen- en wekenlang sakkerden we op de politie die het blijkbaar drukker had met verkeersboetes uitschrijven aan brave, modale burgers dan met de jacht op verkeersschorremorrie dat andermans auto's in de prak rijdt en daar straffeloos mee wegkomt ...

Schets onze onnoemelijke verbazing toen Meter Dansschoen deze week plots bezoek kreeg van een glimmende politieman. De dader was geklist! Uiteindelijk had hij toch eens een uitprint gemaakt van alle auto's met het daderprofiel. Een andere agent realiseerde zich daarop dat hij een verdacht voertuig had opgemerkt ergens in de buurt. Ze gingen op huisbezoek en de bewoner verklaarde dat het bewuste voertuig niet van hem was en intussen ook verdwenen was. Daarop togen de agenten naar de vrouw die als eigenaar werd aangeduid van de bewuste auto. Door een prima staaltje blufpoker slaagden ze erin de vrouw te doen bekennen. Gelukkig maar want de auto bestaat intussen niet meer en zonder haar bekentenis hadden ze niets meer hard kunnen maken.

Eind goed, al goed. Meter Dansschoen krijgt financiële compensatie. Mevrouw Verkeersvandaal verschijnt voor de politierechter wegens vluchtmisdrijf en rijden zonder verzekering. Hopelijk krijgt ze een gepeperde rekening en wordt haar rijbewijs een tijdlang ingetrokken.
 
Voortvluchtige zwaai,
 
Linneke

Leren zwijgen ...

Ik moet leren zwijgen. Dringend. Maar soms kan ik me gewoon niet bedwingen en lever ik ongevraagd commentaar. En dat wordt meestal niet in dank afgenomen. Ik heb daarover in het verleden al een paar staaltjes geschreven, tot jullie grote vermaak ... (denk maar aan deze - of beter nog deze - en laten we vooral deze niet vergeten). Vroeger liet ik enkel mijn blik spreken maar ook dat zorgde soms voor agressieve reacties. Maar nu kan ik zelfs mijn mond niet meer houden ...

Gisteren gezinsgewijs naar een fastfoodtent gegaan want mijn liefste had een onbedwingbare trek in een burger. Zoonlief dook meteen in de binnenspeeltuin terwijl ik toekeek met dochterlief. Midden in de speeltuin zat een tweejarige peuter met frietjes en een potje mayonaise smaakvol te eten en te kliederen. Vond ik niet meteen een goed idee want vooral peuters smeren en morsen overal eten, en dan vooral sausjes, en daar rollebollen al die andere kinderen dan doorheen. Maar ik zweeg. Een andere moeder sprak de mayonaisemama wel aan.

"Zou je dat potje mayonaise alsjeblieft willen wegnemen want mijn kind is allergisch daaraan." Een beleefde en terechte vraag lijkt me zo maar mayomama ontstak in een vlammende colère. Wat die moeder wel dacht. Allergie aan mayonaise, hahaha, my ass ... De allergiemoeder bleef geduldig : "Mijn kindje is allergisch aan eieren, en in mayonaise zitten eieren, weet je wel." Waarop de mayomoeder nog bozer werd om te besluiten met : "Blijf dan thuis met je klotekind!" En op dat moment kon ik dus niet meer zwijgen want dat was er gewoon te ver over. Sinds wanneer is een kind met allergieën nu ook al een paria ? Ik merkte fijntjes op dat er trouwens helemaal niet mag gegeten worden in de binnenspeeltuin : etenswaren, drinken en schoenen blijven eruit om ongelukken en geklieder te vermijden. Maar dat was duidelijk olie op het vuur. Ze haalde het eten - en een brullende peuter - wel uit de speeltuin maar wierp me de rest van de tijd steeds opmerkingen naar het hoofd als 'Ben jij altijd zo belachelijk ?", "Stomme trut die je bent !" enz. Ik negeerde haar straal en concentreerde me op de pret van mijn tweetal.

Dat negeren werd even heel moeilijk toen mayomama tijdens een zoveelste gevecht met haar peuter domweg van haar stoel donderde en plat tegen de vlakte sloeg. Ik heb maar gedaan alsof ik het niet zag en hard op mijn tanden gebeten om niet in lachen uit te barsten. Ik vermoed dat ik anders een plens cola in mijn nek had gekregen van die oorlogsgezinde mayomama. Eigenlijk vooral zielig toch. Je gaat daarheen voor een gezellig uitje. Je laat je kinderen lekker dollen en veegt voor een keer vierkant je voeten aan de voedingsleer. Geen idee hoe je daar dan opgefokt kan zitten, klaar om uit te halen naar alles en iedereen. En dan vraag ik me altijd weer af wat er toch met de kinderen van zulke ouders terecht moet komen. Als agressie - ook al is het maar verbaal - zo evident en normaal is.

Ben ik eigenlijk de enige die dat doet of kunnen ook jullie niet zwijgen in dergelijke omstandigheden ?
 
Geluidloze zwaai,
 
Linneke

Ikke ikke ikke ...

Als ik mijn blogs eens teruglees, valt me op dat het lijkt alsof het moederschap nauwelijks een inspanning voor me is en dat ik steeds onbaatzuchtig paraat sta voor mijn kindergrut. Terwijl dat in de realiteit soms best tegenvalt. Mijn moederschap botst namelijk al eens met mijn ego ... En het zijn flink klinkende botsingen.

Ik vind het heus niet altijd zo makkelijk om alles maar te laten vallen en de kinderen steeds op de eerste plaats te zetten. Soms zou ik maar wat graag eens een boek lezen zonder zoonlief die duizend keer vraagt of ik met hem wil spelen of dochterlief die constant aan mijn benen komt hangen om toch maar gepakt en gezoend te worden. Soms zou ik eens een weekendje voor mezelf willen hebben. Uitslapen zonder lawaai van spelende kinderen beneden. Op mijn gemak eens naar de bib of een warme choco gaan drinken met een vriendin, zonder me steeds te moeten haasten om weer vlug thuis te zijn of zonder te worden afgeleid door de dwingende wensen van dat tweetal als ze mee op pad zijn.

Soms zou ik dat moederschapjuk wel eens willen afgooien om eens een paar dagen of zelfs maar uurtjes onbezorgd en onbekommerd 'ik' te kunnen zijn. En dan niet om boodschappen te doen of andere obligate huishoudtaken maar gewoon om eens mezelf te zijn. Misschien zelfs gewoon eens midden op de dag thuis op de bank zitten om een film te bekijken die ik wil zien, en dus geen 'Mega Mindy', 'Lazy Town' of consoorten, met een glaasje wijn binnen handbereik en vooral met stilte en rust om me heen. En ik schaam me best daarvoor. Want dat hoor ik nooit bij andere moeders. En ik kan me niet voorstellen dat mijn eigen moeder soms ook wel eens gillend de deur wou uitrennen om even haar kroost te vergeten en enkel nog een individu te zijn.

Maar ik heb dat dus wel. Ergens op de achtergrond is er een stemmetje dat soms eens 'en ik dan ?' brult. Egoïstisch, ik weet het. Veel moeders zullen dit hoofdschuddend en vol onbegrip lezen. En veel vrouwen met een onvervulde kinderwens, zullen me vast een ondankbaar wicht vinden dat het niet waard is om kinderen te hebben. Maar het is gewoon sterker dan mezelf. Soms heb ik plots het gevoel te worden opgegeten en dat er niets meer overblijft van mij en voor mij, hoe immens graag ik hen ook zie. Ik wou maar dat er een pilletje bestond om dat 'ikke ikke ikke'-egootje in rook te laten opgaan. Moederschap is voor velen een roeping maar voor sommigen blijkbaar toch ook eens een inspanning ...

Schuldbewuste zwaai,

Linneke