De onbemande vrouw

Zes maanden geleden besloot de tandarts dat zoonlief naar de orthodontist moest want zijn mond leek haar nogal klein voor een probleemloze wissel naar een volwassen gebit. Dat leverde van mijn kant eerst een blik vol ongeloof op - zoonlief, een kleine mond? - maar nadien volgde ik toch maar haar raad op. Ook de orthodontist beaamde het ruimtegebrek in zijn mond en stuurde ons naar een stomatoloog. De eerste prognose sprak over vier kiezen die moesten verwijderd worden, bij de tweede prognose kwamen daar twee hoektanden bij en bij de laatste expertenronde eindigden we met de extractie van maar liefst vier kiezen en vier hoektanden. Dat werd dus volledige narcose … Deze week – na maanden aftellen in negatieve zin – was het zover. Met een klein hartje togen zoonlief en ik naar de dagkliniek . Na aankomst kreeg zoonlief het bij alle instructies en voorbereidingen toch wel even moeilijk, al deed het personeel alles om hem op zijn gemak te stellen. Vooral het infuus en de pijn erna schrokk...

11 is hij intussen. En zijn persoonlijkheid tekent zich steeds meer af. Vorig jaar had hij te maken met een stelletje pestkoppen op school die het hem toch wel moeilijk maakten. Met als gevolg dat hij zich nu zowat opwerpt als patroonheilige voor elk gepest kind want waar hij een pestkop en gepeste nog maar ruikt, springt hij al op de barricaden. Dat hij zo al eens in de klappen deelt, neemt hij er zonder morren bovenop. Samen met een aantal vriendjes speelt hij nu blijkbaar kinderbemiddelaar op de speelplaats. Ik kan het enkel toejuichen en bewonderen. Hij leeft ook heel wat waarden na (al is hij niet altijd even consequent): zo heeft hij een hekel aan zwerfvuil (maar laat hij dagenlang zijn spullen rondslingeren in eigen huis). Hij houdt zielsveel van dieren (maar eet dagelijks toch graag een flinke portie vlees – enkel paardenvlees is een absolute no go). Hij is absoluut bezeten door paarden (en tegelijk toch nog altijd een beetje bang voor hen). Als hij al eens een leugentje u...

Zoonlief heeft intussen elf jaren op de teller. En dan vertellen we hem nog eens het verhaal over zijn geboorte na 42 weken zwangerschap. Over een baby die maar niet wou geboren worden, ondanks alle middeltjes en trucjes die in de strijd werden gegooid. Over het gevoel dat hij zo hoog zat dat hij er nog eerder via de mond zou uitkomen. Over vroedvrouwen die verbijsterd reageerden dat ik na bijna 24 uren in het verloskwartier nog altijd geen baby in mijn armen had. Over een gynaecoloog die koos voor de kortste dag na de langste nacht, voor de astronomische start van de winter en voor de overgang van boogschutter naar steenbok om zoonlief zijn keizerlijke uitweg te geven. Over een anesthesist die er de ballen van kende en er in zijn eentje voor zorgde dat ik zowel kerstavond als oudejaarsavond in het ziekenhuis mocht doorbrengen voor een hele resem bloedpatches. Over een oma die vol paniek naar het ziekenhuis snelde toen ze hoorde dat het kind maar niet wou geboren worden, om daar aan ...

Dit jaar stonden dieren wel heel erg centraal in ons Bollewerkje tijdens Werelddierendag, en dan vooral paarden.   In de ochtend ging ik nog eens op bezoek bij Galaxy. Dit keer niet enkel voor een flinke aai, maar vooral voor een onderzoek door de mensen van L&D Stables die haar zadelmak zouden maken. Haar toekomst lag dus grotendeels in hun handen. Het begin leek veelbelovend. Galaxy volgde Lincey op de voet, toonde zich nieuwsgierig en vriendelijk. Totdat ze aanstalten maakte om haar rug aan te raken. Plots keerde Galaxy zich tegen haar, probeerde te bijten en keerde haar dreigend het achterwerk toe. Ook de vriend van Lincey kreeg eenzelfde behandeling. Zolang je bij haar hoofd blijft, is ze lief en aanhankelijk maar haar rug is blijkbaar een overgevoelige zone. Zelfs heel zacht kroelen over de rug, bleek haar mateloos te irriteren. Zodat het vermoeden rijst dat ze zwaar gevallen is tijdens een koers en daar een rugblessure heeft opgelopen. En dat trok meteen ook een dik ...

En toen was het weer zover. Twee maanden luilekkerleven voor het kindergrut is alweer voltooid verleden tijd. Aangezien ik in augustus ‘reeds’ halftijds werkte, verliep de overgang naar het school- en werkleven voor mij iets minder bruusk. Dit jaar zochten we geen verre landen op, en door de meestal toch wel mooie zomer, was dat niet eens een gemis. Wat uiteraard niet betekent dat het tweetal zijn zomervakantie uitsluitend in de tuin doorbracht. We hebben toch aardig wat uitstapjes gedaan: familie- en vriendenfeestjes, binnenspeeltuin, Gentse en Lokerse Feesten, Waterfeesten, de zee, 3D tentoonstelling, Sea Life en Serpentarium, Technopolis, weekendje Nederland (inclusief Beekse Bergen), Bellewaerde, Rozebroeken, Nieuwdonk, film, bootje varen, paardenkamp, speeluitjes en logeerpartijtjes met vriendjes … Wie dus denkt dat niet op reis gaan, garant staat voor een fikse besparing, slaat de bal serieus mis. :-) Zoonlief mocht daarenboven een maand lang een ‘halve stal’ houden met ...

Met twee kinderen in de lagere school maakte ik mijn borst al nat voor deze maand: juni, het tijdstip van de grote toetsen voor het kindergrut … Maar in realiteit was het nooit eerder zo rustig als nu. Dochterlief hoeft thuis niet te studeren of te oefenen. De juf peilt vooral naar de parate kennis dus naar wat ze effectief al kennen en kunnen, zonder nog bijspijkerwerk in laatste instantie. Daar heb ik dus al geen omkijken naar. Zoonlief heeft daarentegen wel een volle en drukke agenda met twee weken lang elke dag twee toetsen, maar ziet de hoogdringendheid en noodzaak van al dat studeren niet echt in. En aangezien zijn eerdere rapporten OK waren en zitten blijven dus niet echt een reëel risico is, was ik bereid tot een experiment. Hij beslist zelf hoeveel hij studeert en werkt. Vindt hij dat hij genoeg heeft gedaan en dat hij de leerstof kent, dan is het OK voor ons. Geen controle of inramsessies meer. Geeft hij daarentegen aan dat hij een helpende hand kan gebruiken, dan sta...

Ik had nooit gedacht dat het iets voor mij was, maar zie: ik ben dan toch lid van een club. Na lang aarzelen heb ik het toch maar gewaagd me aan te sluiten bij de Bareldonklopers – als 99ste lid van die club trouwens. Tot nu toe was ik louter en alleen een solo runner – met veel genoegen trouwens. Maar ik merkte hoe onregelmatig ik liep, zodat ook mijn loopescapades alle richtingen uit gingen. De ene dag liep ik een halve marathon. Dan weer wekenlang niet. En dan weer maar 7 km meer, en dan nog met de tong op de grond. Een beetje meer regelmaat kon dus geen kwaad om een meer constante conditie te onderhouden. Want ik blijf teveel in de hoogste hartslagzones hangen bij het lopen … Mijn ervaringen met de Bareldonklopers tot nu toe: heel aangename mensen, van verschillende leeftijden en met diverse achtergronden. De eerste keer liep ik 11,5 km mee maar het tempo lag me toch iets te hoog. Mijn gezelschap bleef gezellig doortateren maar na een tijdje kon ik geen woord meer uitbrengen. Ik...