De onbemande vrouw

Over een paar dagen viert dochterlief haar zesde verjaardag. En dat vraagt om speciale plannen … Drie jaar geleden was Plopsaland de gelukkige om de jarige te mogen verwelkomen. Voor haar vierde jaargang gingen we een dagje naar Technopolis . Haar vijfde levensjaar vierde ze in Boudewijn Sea Park . Telkens een uitstapje waar ze weken en maanden later nog vol napret over vertelde ... Dat moet dit jaar dus minstens even goed worden. Aan de voorbereiding zal het alvast niet liggen want morgenochtend stappen bij het krieken van de dag dochterlief en haar drie meest innige vrouwelijke fans (haar mama, oma en meter Bin) het vliegtuig op richting la bella Italia! Zes verjaardagskaarsjes uitblazen aan de voet van de Vesuvius, het is niet aan iedereen gegeven … Volgens kenners is de Baai van Napels zowat de mooiste regio van Europa: de Amalfitaanse kust, Pompei, Capri, citroenboomgaarden … En dat alles in het land van pizza en pasta – de lievelingsgerechten van dochterlief. Vanaf morgen w...

Mijn geschiedenis met jou gaat al terug tot september 2001. Misschien zelfs nog een paar weken eerder want nadat je geboren was en ik wist dat ik je in huis zou nemen, begon de zoektocht naar een geschikte naam. Die kwam heel toevallig naar me toe, tijdens een reis in Kenia. Dagelijks hoorde ik daar meermaals het melodieuze woord ‘Jambo’ weerklinken: Swahili voor ‘hallo’. En realiseerde ik me plots dat het woord zich ook uitstekend leende als naam voor een kat ... En toen kwam je bij mij terecht. Een halflangharige schildpadkat met heel veel karakter en weinig nood aan lijflijk contact. Gelukkig maar want als late twintiger met een drukke baan en een uitgebreid sociaal leven was ik vaak op pad en jij dus veel alleen. Niet dat dat je deerde want we leefden in het veld en daar had je alle plaats om te jagen en te genieten van de vrije ruimte. Je leefde dus je eigen leven en genoot van al die vrijheid. Omdat ik regelmatig naar het buitenland ging voor het werk, besloot ik toch maar om j...

  Het voorbije weekend was het even echt vakantie. De editie 2014 van het Bendeweekend duurde ook nog eens een dagje langer dan voorgaande jaren. Zo zagen we elkaar al op vrijdagochtend aan de poorten van de Efteling.   Met 13 volwassenen en 10 kinderen tussen 1 en 12 jaar was het weliswaar niet mogelijk om de hele dag samen te blijven maar iedereen maakte er op zijn tempo en in wisselende samenstellingen een fijne dag van. Het kindergrut was zo al meteen opgewarmd voor een weekendje voluit samen spelen. Nadien trokken we naar vakantiehuis De Leilinde . En vanaf dat moment hadden we een quasi kinderloos weekend. We moesten er enkel voor zorgen dat er op tijd en stond iets op tafel stond, maar verder zagen we bijna geen kinderen. Die hadden het veel te druk met spelen en stoeien. Tien kinderen die drie ganse dagen met elkaar doorbrengen en toch geen seconde ruziemaken, het lijkt bijna utopisch maar is blijkbaar toch echt mogelijk … Op zaterdag brachten we een bezo...

Deze bemande vrouw heeft een heel ingrijpende beslissing genomen. Eentje waarvan ons huis op zijn grondvesten staat te daveren, en dat mijn kinderen zelfs een beetje verweesd achterlaat. Want: het mamadier heeft beslist dat ze minstens één avond per week heel egoïstisch gewoon voor zichzelf opeist. De mededeling werd aanvankelijk schouderophalend, en zelfs een beetje lacherig, onthaald want dat is een voornemen dat ik al meermaals heb geuit. Maar uiteindelijk was één dochtertraan steeds genoeg om me telkens toch maar aan huis gekluisterd te houden. Of was er altijd wel een goede reden voor uitstel, en van uitstel komt afstel ... En zo groeide het gevoel dat er niets meer in het leven was dan werk en huishouden, in mijn leven dan toch. Aangezien ik geen zin heb om weer in hetzelfde straatje te belanden als een paar jaar geleden – remember the midlife crisis -, was het dus duidelijk dat ik er daadwerkelijk iets aan moest doen. Want hoe graag ik mijn gebroed ook zie, ze eten me gewoon ...

Normaal gezien blog ik niet over mijn werk. Niet omdat dat oersaai is of omdat ik horken van collega’s heb – integendeel zelfs. Wel omdat ik mijn werk en privéblog gescheiden wil houden. Maar de voorbije weken en maanden zit ik toch met een ei. En als de tijd er rijp voor is, moet dat ei gelegd worden ... Echt over mijn werk gaat het niet eens. Het gaat meer over de vaststelling dat we positieve verhalen blijkbaar niet meer aan de straatstenen kwijt raken. Dat was een aantal jaren geleden al zo, maar neemt hand over hand toe. Vroeger werden beleids- en actieplannen al feestelijk genegeerd wegens saai en dor maar konden we nog wel eens een idee kwijt als we dat koppelden aan een ‘mensenverhaal’: een jongere die zijn persoonlijke ervaringen deelde om zo (indirect) ook beleidskeuzes te illustreren. Maar stilaan stellen we vast dat zelfs een persoonlijke case enkel nog aandacht krijgt als die iets aanklaagt. Op een blauwe maandag was ik zelf nog journalist dus ik weet nog wel een beetj...

De voorbije tijd was het erg stil hier, en op Facebook en e-mail. Dat was in grote mate te wijten aan de werken aan het huis en het piekmoment op het werk maar had ook nog een andere reden. De sterkste, liefste en meest bewonderenswaardige vrouw van het westelijk halfrond kreeg te kampen met zware gezondheidsproblemen en dat betekende een plotse confrontatie met mijn grootste vrees: haar verliezen. En soms zijn er plots geen woorden meer die kunnen weergeven wat je voelt of denkt. Is er een alles verzwelgende machteloosheid want wat kan je zeggen tegen iemand die plots haar eindigheid wel heel concreet weet worden. Dat we haar onnoemelijk graag zien, weet ze. Ze is een rots onder onze voeten, een zekerheid, een lichtbaken. Dat beseft ze misschien nog veel te weinig. Maar het zijn niet enkel de onuitgesproken gevoelens en gedachten die je achtervolgen. Wat me vooral verbijsterde, was het inzicht hoe weinig woorden voorstellen. Ik leef, drink en adem woorden – maar plots had ik niets...

Dochterlief toonde tijdens onze laatste reis dat ze stilaan klaar was voor zwemlessen. Ik besloot de groepslessen nog een kans te geven. Bij zoonlief bleek dat niet de meest doeltreffende manier – ik denk dat hij als kleuter maar liefst 4 reeksen watergewenning volgde en dan nog niet bereid was zijn hoofd even onder water te houden, een voorwaarde om te mogen starten met echte zwemlessen. Uit pure wanhoop lieten ze hem na twee jaar toch maar overgaan naar de zwemklas. Maar ook daar bleek hij vooral een speelvogel en was een druppel water in zijn ogen of oren genoeg om hem te doen afhaken voor de rest van de les. Uiteindelijk kreeg hij de slag toch te pakken, maar eerder toevallig. Nadat ik de lessen al had gestopt omdat hij toch geen vorderingen maakte, brachten we samen een bezoekje aan het zwembad – en zwom hij plots zonder enige hulp ... Zoonlief heeft zo zijn eigen manier in alles. :-) Dochterlief is iets meegaander en leergieriger dus ik hoopte dat haar verzet wat kleiner en ha...