De onbemande vrouw

De voorbije weken ga ik gemiddeld 2 keer per week lopen. Maar terwijl ik er vroeger van overtuigd was dat dat gegarandeerd zou leiden tot een beter uithoudingsvermogen en een geleidelijke opbouw naar mijn 10 km-streefdoel, moet ik helaas ondervinden dat het toch niet zo simpel is. Tot dusver is 8 km het verste dat ik ooit al heb gehaald. En de laatste twee loopsessies waren kortweg memorabel in hun afschuwelijkheid ... Het lukte werkelijk voor geen meter, ik vond mijn tempo niet en kreeg mijn ademhaling niet op punt, mijn benen leken de hele tijd tegen de verzuring aan te zitten enz. Normaal gezien is gewoon die eerste kilometer even doorbijten maar kom ik dan op dreef en kan ik beginnen genieten. Maar dat genieten was er de laatste keren niet bij. Daarvoor moest ik mezelf teveel trappen onder mijn kont geven om toch verder te lopen en niet gewoon in de graskant te gaan liggen om wolken te gaan tellen. Kortom, ik haalde telkens nauwelijks 5 km en sleepte me zowat aan een slakkengan...

Belofte maakt schuld. Dat vonden ook zoon- en dochterlief en daarom nam ik een dagje vrij en trok met hen en een vriendje naar Technopolis . Het verkeer viel gelukkig goed mee want het is toch wel even rijden met drie popelende kinderen op de achterbank. Meteen bij aankomst was het duidelijk: het bezoekje viel keihard in de smaak. Een auto optillen, kijken zoals een insect, een reuzengebit poetsen, aan de slag in een garage of met de kraan, een maanwandeling, racen tegen een dier, optische illusies, zelf geld maken, stoeien met water en zeep ... Meer dan genoeg mogelijkheden voor een gevulde dag. En dan hebben we de helft misschien nog niet eens gezien! Rond 16u ging het licht uit bij alledrie en kropen ze uitgeteld terug in de auto.De rest is voor een volgend bezoekje!

Aangezien het vorige bendeweekend alweer een voltreffer was, besloten we het bezoekje aan de Lindeschool in Wijtschate in de paasvakantie nog eens over te doen. Daarbij namen we ons heilig voor iets meer activiteiten te ondernemen want de vorige editie blonk zo uit in gezelligheid dat we zowat constant aan tafel zaten vastgekoekt om te kletsen. Als je elkaar maar zo weinig ziet, is er dan ook veel bij te praten steeds. Maar deze keer vertrokken we beter voorbereid en hadden we zelfs een lijstje opgemaakt met mogelijke uitstappen. Op zaterdag stonden een bezoekje aan de Commandobunker onder de Kemmelberg en de Kinderbrouwerij op het programma. Zondag kreeg ik zowaar een verjaardagsserenade van een zevenkoppig kinderkoor bij het ontbijt voorgeschoteld en daarna brachten we een bezoekje aan het In Flanders Fields museum . Helaas ging de tijd weer veel te snel voorbij zodat we een paar zaken op het wenslijstje niet meer konden afwerken, zoals een bezoekje aan het dierenpark annex kin...

Als ik aan het praten ben met leeftijdsgenoten, valt soms op dat we op gelijke momenten met dezelfde levensvragen lijken te kampen. Lilith brak onlangs een lans voor therapie als eerste hulp bij levensvragen. Ik schat dat ze ongeveer 30 is, net zoals vele van haar volgers als ik de tsunami aan reacties zie. En wat raad je: tien jaar geleden had ik ook heel wat knip- en plakwerk met mezelf. Met andere woorden: been there, done that, got the t-shirt. Maar blijkbaar volstond die kortstondige (praat)therapie niet om mijn demonen te bezweren want net voor mijn 40ste kwam ik pas echt in een zware, existentiële crisis terecht. De voor velen beruchte en gekende midlifecrisis waar ik intussen (gelukkig) heelhuids ben door gesparteld, zelfs zonder minnaar of moto ... :-) Alhoewel het eigenlijke 40 worden me niet echt iets deed, maakte de aanloop er naartoe onbewust heel wat innerlijke lading aan het schuiven en duurde het enige tijd voordat ik een nieuw evenwicht had gevonden om niet te zin...

Vannacht was het bijna hommeles in ons Bollewerkje. 's Nachts werd ik plots wakker doordat manlief zijn arm lukraak over mijn bedhelft had gedrappeerd. Slapen met een arm onder mijn lijf, wou niet lukken dus ik moest actie ondernemen ... Voorzichtig nam ik zijn arm en legde hem opzij. Maar de arm rolde meteen weer terug dus het was vergeefse moeite. Dat herhaalde zich een paar keer. Telkens probeerde ik de arm terug naar de andere helft van het bed te dirigeren, maar ik liet amper los of de arm lag meteen weer terug onder mij. Mijn geduld raakte stilaan op en ik overwoog om manlief een stevige por te geven met de dringende vraag om zijn arm bij zich te houden zodat ik tenminste weer zou kunnen slapen zonder hinderlijke obstakels. Met de moed der wanhoop gaf ik dus nog een laatste harde duw aan de arm – om pas dan te merken dat die arm gewoon aan mijn lijf hing ...  Het was dus al de hele tijd gewoon mijn eigen arm waarmee ik een uitzichtloos gevecht leverde. ...

Het voorbije weekend stond onze agenda mooi vol. Zaterdag dansles voor dochterlief versus loopsessie voor mij, in de namiddag een babybezoekje aan kleine Lars (zo klein, zo lief ...) en ’s avonds een optreden van Schoppenvrouw Niki De Sitter. Het was heel fijn om nog eens op pad te zijn met mijn moeshke want dat gebeurt veel te weinig en het optreden was ook wel vermakelijk. Al vond ik Soldier of Love van Veerle Malschaert persoonlijk sterker. Maar het blijft chique: een podium opstappen met een publiek binnen handbereik en die dan 1,5 uur entertainen. Doe het maar na! Qua entertainment kon ook zondag tellen. Dochterlief liet al een paar weken horen dat ze graag ballet wil doen. Aangezien ze volgens mij nooit ballet zag, besloot ik daarom met haar naar het optreden van de plaatselijke balletschool Terpischore te gaan. Gisteren stond ze te popelen om te vertrekken. Het thema was filmmuziek en zo brachten ze een mix van muziek- en dansstijlen (klassiek ballet, jazz ballet en hip hop...

Zoonlief heeft dit schooljaar aardig wat huis- en studeerwerk. Soms zelfs een beetje teveel naar mijn gevoel maar anderzijds vind ik het belangrijk dat een basisschool een goede voorbereiding is op later dus dat is waarschijnlijk de prijs die we daarvoor moeten betalen. Of beter: die zoonlief daarvoor moet betalen ... Meestal loopt het trouwens wel goed met zijn schoolwerk. Zijn resultaten zijn OK dus we hoeven ons geen zorgen te maken. Maar soms lijkt er toch even kortsluiting te komen en haakt hij af. Dan krijg je hem met geen stokken aan tafel om te starten met studeren want hij gaat er al meteen van uit dat het toch niet zal lukken. Ik vind het niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan. Meestal verlies ik mijn geduld en volgt er dus een kletterende ruzie. En na veel gebakkelei zwicht zoonlief dan wel en krijg ik hem dus toch aan het werk, maar het vreet bergen energie en kost me toch wel een paar hartaanvallen. Want ik weet dat hij het wel kan, dat hij er gewoon aan moet beginne...