De onbemande vrouw

Zoonlief heeft dit schooljaar aardig wat huis- en studeerwerk. Soms zelfs een beetje teveel naar mijn gevoel maar anderzijds vind ik het belangrijk dat een basisschool een goede voorbereiding is op later dus dat is waarschijnlijk de prijs die we daarvoor moeten betalen. Of beter: die zoonlief daarvoor moet betalen ... Meestal loopt het trouwens wel goed met zijn schoolwerk. Zijn resultaten zijn OK dus we hoeven ons geen zorgen te maken. Maar soms lijkt er toch even kortsluiting te komen en haakt hij af. Dan krijg je hem met geen stokken aan tafel om te starten met studeren want hij gaat er al meteen van uit dat het toch niet zal lukken. Ik vind het niet altijd makkelijk om daar mee om te gaan. Meestal verlies ik mijn geduld en volgt er dus een kletterende ruzie. En na veel gebakkelei zwicht zoonlief dan wel en krijg ik hem dus toch aan het werk, maar het vreet bergen energie en kost me toch wel een paar hartaanvallen. Want ik weet dat hij het wel kan, dat hij er gewoon aan moet beginne...

Vandaag start de derde editie van het project ‘ Dagen zonder vlees’ . Momenteel hebben reeds meer dan 8000 niet-veggies zich ingeschreven om tussen nu en 30 maart één of meerdere dagen minder of zelfs geen vlees te eten. Een heel nobele daad! Vooral als je bedenkt dat je als veggie per dag gemiddeld 1100 liter water bespaart, 2,1 kg broeikasgassen en 11 m² op je ecologische voetafdruk ... Vlees is dan ook een erg inefficiënte manier van voeding: voor 1 kg rundvlees heb je namelijk 9 kg graan of soja nodig. En dus heel veel water en energie. En jij, waar wacht jij nog op? Goede recepten, zeg je? Neem hier maar eens een kijkje . En anders heb ik zelf ook nog wel een paar makkelijke en vooral lekkere recepten ... Kaastaart 400 g Philadelphia 400 gr magere plattekaas 200 gr verkruimelde speculoos 200 gr suiker of zoetstof 80 gr boter 2 eieren 2 tot sneeuw geklopte eiwitten sap van een halve citroen Meng 200 gram verkruimelde speculoos met 80 gram boter en beleg daarmee de ta...

Begin oktober liet het reisbureau weten dat ze hun verzekeraar opdracht hadden gegeven om het dossier van zoonlief te onderzoeken, om na te gaan welke compensatie eventueel mogelijk was na alle doorstane ellende. De verzekeraar zou ons op de hoogte houden maar dat kon wel even duren ... Deze week vond ik drie maanden windstilte voldoende dus ik besloot mijn stoute schoenen aan te trekken. Het had heel wat voeten in de aarde om de betrokken dossierbehandelaar te vinden en daarna voerde ik een heel interessant gesprek ... Zo wist de vrouw me meteen te vertellen dat onze klacht was afgewezen aangezien er geen oorzakelijk verband kon worden aangetoond tussen onze reis en de huidinfectie van zoonlief. Ik weerlegde door te stellen dat de incubatietijd van de bacteriële huidinfectie minder dan een week bedraagt (dat beaamde ze ook). De eerste wonde was zichtbaar op onze terugvlucht dus hij heeft de infectie zonder twijfel in Turkije opgelopen. Door de grote hitte hebben we geen uitstappen ...

In de kerstvakantie bleek de wc boven verstopt. Zoonlief kreeg meteen een beschuldigende vinger want die slaagt erin om een halve rol wc-papier te verbruiken bij elk wc-bezoek. Gelukkig is ons stulpje een tweede wc rijk want anders hadden we echt een probleem. WC-ontstopper gebeld en die maakte de leidingen weer helemaal vrij. We kregen nog de raad om in de toekomst voor minder dik wc-papier te kiezen. Een dag later was de wc opnieuw verstopt. En mocht de wc-ontstopman dus nogmaals opdraven. Deze keer verketterde hij onze wc met spaarfunctie want volgens hem zijn die ecotoiletten gewoon volksverlakkerij die nefast zijn voor het buizenstelsel. Zijn goede raad van de dag: altijd de grote knop gebruiken en de spaartoets dus negeren. Leidingen opnieuw gespoeld. Nog geen twee dagen later weer hetzelfde liedje. Plots bedacht ik me dat ik een maand geleden in de wc’s een wc-blokjeshouder had opgehangen en dat die van boven verdwenen bleek. Een aha-erlebnis dus. Ondanks een doorgedreven on...

Vandaag is het precies acht jaar geleden. Tijdens de kortste dag van het jaar werd ik in de vooravond naar het ziekenhuis gesommeerd. Ik was 14 dagen over tijd en het leek de gynaecoloog wijselijk om toch maar niet te gaan voor een olifantendracht. Ook al ging alles goed en had ik niets van zwangerschapskwaaltjes. Behalve dan misschien een stel zowat gebroken ribben want zoonlief leek toen nog te oefenen voor een bloeiende voetbalcarrière. In lichte spanning reden we dus naar het verloskwartier. Piekerend over de bevalling (hoe pijnlijk zou het zijn?) en over het feit dat we plots ouders zouden zijn (nou ja – plots) ... In het ziekenhuis haalde het medische team een batterij hulpmiddelen van stal om een onwillige baby op de wereld te helpen. Maar zoonlief bleek er helemaal geen zin in te hebben en verschanste zich koppig hoog in de buik zodat ik nog naïef lachend opmerkte: straks kruipt hij er nog uit langs mijn mond ... Intussen verstreek ook de langste nacht van het jaar en had i...

Er wordt duchtig afgeteld in ons Bollewerkje. Zoonlief blaast zaterdag 8 kaarsjes uit en hij waakt er zorgvuldig over dat niemand dat zou kunnen of durven vergeten. Het lijstje met wensen groeit intussen zienderogen aan: slingers en ballonnen om het huis te versieren cakes voor zijn klassikaal verjaardagsfeestje op vrijdag binnenspeeltuin geboekt chocoladetaart besteld cadeautjes in huis gehaald ... Nu maar hopen dat de Maya’s geen roet in het eten gooien zodat we de dag ervoor collectief onze kaars uitblazen ...

Begin dit jaar heb ik heel wat goede en ijdele voornemens geformuleerd. Ik zou onder meer 100 kilo vermageren en 1000 kilometer lopen. Of toch zoiets. Heb ik die streefdoelen ook behaald? Min of meer. Er zijn een paar kilootjes af, maar niet zoveel als ik had gewild. En ik heb intussen opgebouwd tot 8 km lopen per sessie. Momenteel lijkt de opbouw even te stagneren maar hopelijk slaag ik er in 2013 wel in om eens 10 km aan een stuk te lopen. En indien niet, ook goed ... Zoals een wijs gezegde luidt: het is niet het doel dat telt maar de weg er naartoe. Maar het meeste blij ben ik dat de overgang naar mijn 40ste jaargang zo leuk was en vooral dat mijn mentale dip – zeg maar heuse krater - echt achter de rug lijkt. Soms denk ik eens terug aan vorig jaar en hoe moeilijk ik het had met mezelf en dan ben ik zo blij dat ik ook middenin die duisternis nog besefte dat het ooit voorbij zou gaan zodat ik geen ondoordachte beslissingen nam waar ik nu dik spijt van zou gehad hebben. Dat is waar...