De onbemande vrouw

Vanmiddag een fijn brokje jeugdsentiment meegemaakt. Ik was aan het grasduinen in de DVD-afdeling van Standaard Boekhandel toen ik opeens stootte op de Blackadder -tapes. Ik herinnerde me plots de tijd - pakweg tien jaar geleden - dat ik een vurige fan was van Blackadder (Rowan Atkinson in een glansrol waar Mr. Bean compleet bij in het niets valt). Vooral de tweede reeks was mijn topfavoriet. Ik kan nog steeds (jawel, en dat ondanks een heel lamentabel werkend geheugen) hele stukken tekst opdreunen die zijn blijven hangen. De ondertitels waren meestal een erbarmelijke vertaling maar de originele uitspraken (metaforen, hyperbolen en citaten) waren om duimen en vingers bij af te likken ... Je raadt het al, ik kon gewoon niet buiten zonder 'mijn' Blackadder onder de arm geklemd. Nu is het uitkijken naar een kille winteravond waarbij ik onder een dekentje kan kruipen om oeverloos te genieten. Bob de Bouwer en aanverwanten zullen dus even moeten wijken. Iemand zin om zoonlief even k...

Herstvakantie! Tenminste voor zoonlief want wij werken gewoon naarstig door. Dat betekent dat we onze kleine held overdag in de gemeentelijke buitenschoolse kinderopvang dumpen. Het was gisterochtend een eerste kennismaking voor hem. Gelukkig viel het aantal kinderen goed mee - dat was tijdens de overbevolkte zomervakantie naar verluidt nogal wat anders - en was er veel nieuws te verkennen zodat hij zonder verpinken zijn trouweloze moeder de deur zag uitgaan. Op zulke momenten ben ik steeds opnieuw blij dat hij zo zelfstandig is en niet aan mijn rokken hangt. Mijn teer moederhart zou iets teveel bloeden anders en mijn eeuwige schuldgevoel als werkende moeder is zo al groot genoeg. Deze vakantie is meteen ook een eerste kennismaking met het obligate robbertje vechten-om-een-plaatsje-voor-de-kinderen-van-werkende-ouders. Tot september ging zoonlief naar een onthaalmoeder en moesten we ons daar geen zorgen over maken. Maar nu hij tot het schoolgaande grut behoort, moeten we zorgen dat zoo...

Nu de eerste opsporingsberichten me bereiken een vlugge boodschap om te laten weten dat alles prima gaat ten huize Bollewerk en ten velde. Maar het was een vergaderrijke en vormingsvolle week die maar weinig tijd liet voor bloguitstapjes. In al die drukte toch nog een tandartsbezoek kunnen afleggen en oef: alles in orde. Er was weliswaar een stukje van een vulling gebroken maar dat heeft ze probleemloos kunnen herstellen - zelfs zonder verdoving. Dat zit zo, ik haat spuitjes en zolang ik niet krimpend van de pijn uit haar tandartsstoel spring om als een bloedend konijn haar wachtkamer in te stormen, respecteert ze mijn vrees zoveel mogelijk door alle activiteiten tot op mijn pijngrens zonder verdovingsspuit uit te voeren. En ja, ik bijt liever eens even harder op mijn tanden (enkel figuurlijk want ik vermoed dat er fikse boetes en gevangenisstraffen staan op het afknauwen van tandartsvingers) dan een spuit in mijn bek te krijgen en dan urenlang met hamsterwangen rond te sjouwen. Ik heb...

Gisteravond ten huize Bollewerk. Zoonlief was redelijk moe en struikelde dan ook over elk pluisje op de grond, met menig huilconcert tot gevolg. Mijn liefste vond het dan ook beter om hem klaar te maken voor bed. Terwijl hij zijn tegenspartelende nazaat een pyama aantrekt, roept hij me plots bij zich met een ongeruste klank in zijn stem. Als ik tot bij hen ga, toont hij me de hand van zoonlief die er vreemd blauw en verkrampt uitziet ... In een flits zien we ons al naar de spoeddienst vliegen met die gebroken arm en krijg ik onheilsbeelden van afgestorven zenuwen enz. voor ogen. Maar zoonlief brult het huis niet langer bij elkaar, wat je toch mag verwachten bij een dergelijk kwetsuur, dus ga ik op onderzoek uit. Die arm en hand blijken helemaal niet zo verkrampt, hij kan zelfs nog in mijn vingers knijpen. En hij moet lachen als ik zijn handje open en over zijn handpalm kriebel ... En dan merk ik plots op dat hij een blauwe pyama aanheeft en dat die op een bezwete huid wel eens durft kl...

Op zaterdag 20 oktober lanceert EVA haar Donderdag Veggiedag campagne , die de Vlaming wil stimuleren voortaan op donderdag zoveel mogelijk vegetarisch te eten. Als start van de campagne organiseren ze de allereerste Veggielympics op de Gentse Kouter op 20 oktober om 14u. Kom langs en doe mee met fantastisch originele groentendisciplines zoals bloemkool benji, peerwerpen, pak de preis en sappentrappen. Kortom, allen daarheen! Militante zwaai, Linneke

Vanmiddag speelde mijn 'zalvende zuster syndroom' plots op. Terwijl ik in een broodjeszaak stond, waren we getuige van een luidruchtig dispuut op straat. Een WWF -meisje dat mensen aansprak om eventueel lid te worden, kreeg het aan de stok met een man die het niet zo begrepen had op milieu- en andere groene organisaties. Het meisje keek als een paard in de regen terwijl zijn verbale vuistslagen op haar neerkwamen. Zijn scheldtirade nam steeds grootsere vormen aan en ik begreep maar niet waarom ze in godsnaam bleef staan want een gesprek was in de verste verte niet mogelijk. Toen ik eindelijk buiten stapte met mijn broodje, had ik er dan ook mijn buik van vol - en dat nog voordat mijn broodje op was. De rij nieuwsgierigen op straat groeide intussen aan maar niemand die een poging deed om in te grijpen. Ik stapte dan maar kordaat op hen af, greep haar bij de arm met de melding dat ik haar dringend nodig had en trok haar de straat uit. De man was te verbouwereerd om te reageren en...

We blijven even in kermissferen. Zo heeft de Stad Gent zopas beslist om geen dieren meer toe te laten op de kermis , ze spreken dan vooral over de ponymolens, minipistes waar afgestompte paardjes urenlang rondjes moeten draaien. Dat kan ik uiteraard enkel toejuichen want als ik die toestanden zie, heb ik altijd zin om in ware cowgirlstijl de paarden te bevrijden ... Zoonlief zal dan ook nooit op zo'n 'attractie' mogen gaan. Als ik wil dat hij eens op een paardenrug zit, zal ik wel zorgen voor een 'echt' paard. Dierenbevrijdingszwaai, Linneke