Weekend-kiekjes ...

Reacties

Martha zei…
wat een leuke foto's en ben jij dat op je hurken met dat rode haar? leuk hoor!
10 mei 2010 om 08:55
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn leven zonder schildklier - één jaar later

Afbeelding
Een tweetal jaren geleden bleek uit een routine bloedcontrole dat mijn schildklier helemaal loco was gegaan. Ik vermagerde – dat was leuk!! Ik was een bom vol energie – dat was nog veel leuker!!! Ik liep een halve marathon, kuiste mijn huis, werkte in de tuin en zat s avonds nog in de zetel te popelen om iets te ondernemen. Ik ontpopte tot een introvert op speed . Plots kon mijn agenda niet druk genoeg zijn. Ik propte elke dag vol afspraken. En ook op het werk leek ik wel een schietkraam van ideeën, actie en reactie. Ik vond het heerlijk – mijn omgeving heel wat minder want ik was vooral heel vermoeiend en irritant door mijn drukte. Ik was letterlijk onvermoeibaar en grenzeloos. Maar de kostprijs was helaas hoog. Ik kreeg het verdict van osteoporose en ook hartritmestoornissen loerden om de hoek. Meerdere puncties mislukten keer op keer. Vorig jaar werd dan ook besloten tot een schildklierverwijdering . Ik profiteerde nog zo lang mogelijk van mijn overdaad aan energie zodat ik in top...
Meer lezen

Jong geweld ...

Dochterlief kwam vrijdag thuis met een triest verhaal. Jongens uit de hoogste klas hadden haar afgezonderd tijdens de middagpauze en één van hen had hard in haar billetjes geknepen. Ze was beginnen huilen en toen ze naar haar broer wou rennen om hulp, hielden ze haar tegen. Uiteindelijk lieten ze haar toch gaan maar het had toch een diepe indruk nagelaten bij haar. Ik troostte haar en dacht dat het allemaal wel meeviel, maar toen ik haar de dag erna in bad stopte, zag ik een grote bont en blauwe plek op haar bil dus blijkbaar had die kerel echt wel hard geknepen. Toen kwam de stoom uit mijn oren. Het was aftellen tot vanmorgen om die gast eens flink bij zijn nekvel te grijpen. Hij pruttelde wat tegen – “ik was het niet alleen”, dat moest dan waarschijnlijk zijn beste verdedigingsrepliek voorstellen – maar hij weet nu toch waar hij staat.  Mijn kinderen moeten hun mannetje leren staan en ik zal niet altijd en overal de pestkoppen te lijf gaan in hun plaats, maar dat mogen z...
Meer lezen

Tranen voor Afghanistan

Afbeelding
Foto © Mikhail Galustov Een 20-tal jaren geleden werkte ik met hart en ziel voor Artsen Zonder Grenzen, de organisatie die ik nog steeds een heel warm hart toedraag. De voorbije dagen denk ik volop terug aan die tijd want het nieuws uit Afghanistan – de onstuitbare opmars van de Taliban - brengt tal van herinneringen naar boven.  In november 2001, kort nadat de Taliban verdreven waren uit Mazar-i-Sharif, ging ik het land in via Turkmenistan, samen met een handvol collega’s. Bedoeling was om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk hulp het land in te krijgen, niet alleen broodnodige ondersteuning voor de lokale ziekenhuizen die al jaren met quasi geen middelen moesten blijven draaien, maar ook voor de vele vluchtelingenkampen (proper drinkwater, latrines …) want de winter stond voor de deur. Ik had wel al een aantal buitenlandse missies achter de rug, maar een land dat zo verscheurd was door jarenlange oorlog en terreur, was toch wel een onwezenlijke ervaring. Gelukkig had ik heel ervaren...
Meer lezen