woensdag 10 oktober 2012

Grenzen ...

Dochterlief besloot deze week even grondig de grenzen af te tasten, zonder enige aanleiding of de minste aankondiging vooraf. Tot mijn verbijstering want ik maak reeds jarenlang reclame voor haar met de slogan: mocht ik haar klonen, ik was schatrijk!

Mijn kookpotten stonden volop te pruttelen toen ze plots de keuken in kwam met een sip gezichtje en de armen gekruist voor de borst. Ik veronderstelde dat ze ruzie had met haar broer maar neen, het juffrouwtje wou een snoepje. En wel meteen! Nog 10 minuutjes en er zou gegeten worden dus geen denken aan. Waarop ze in een helse woede met sloten tranen uitbarstte. Ze kroop in een hoekje tussen de zetels en daar heeft ze zowat een half uur gebruld, gejankt, gekrijst en gegild. Vakkundig genegeerd door mezelf en zoonlief, die het blijkbaar wel eens een fijne afwisseling vond dat hij nu de ‘good guy’ was en zij eens een ‘bad girl’. Ik zette het eten op tafel en liet haar weten dat ook haar eten klaar stond maar dat zorgde enkel voor nog meer gekrakeel. Na een half uur snikte ze met een verbeten stemmetje: ik stop alleen maar met wenen als ik een snoepje krijg, of mijn tutje!

Maar ik reageer niet zo goed op chantage, en dat heeft ze gemerkt! Waarop ze besloot dan maar alleen naar boven te lopen, waar haar tutje in het bed ligt. Met mij in het kielzog met het duidelijk dreigement: als je durft je tutje in de mond te steken nu, vliegt het meteen in de vuilbak en is het direct gedaan met tutten! Ze hoorde blijkbaar toch dat het menens was want het tutje ging terug in bed maar dat leverde een nog luider huilconcert op.

Na nog eens 10 minuten leek het gehuil toch te minderen en kwam ze plots naar mij met een papiertje dat ze had uitgeknipt en waarop mijn naam stond geschreven; haar zoenoffer. En dan at ze keurig haar bordje leeg. En piepte met geen woord meer over een snoepje. En was ze de rest van de avond weer mijn makkelijke, zonnige en lieve meisje ... Kinderen, het blijft boeiend!

Geen opmerkingen: