Een gewaarschuwde moeder...

Vandaag stond een artikel in de Standaard dat ik jullie toch niet wou onthouden...
http://www.standaard.be/Artikel/Detail.aspx?artikelId=DMF20092007_094&kanaalid=474.

Kijk vooral ook naar de video...

Er staat me dus nog wat te wachten met zoonlief!

Reacties

Anoniem zei…
hello...
21 september 2007 om 13:19
Anoniem zei…
Gewéldig! Ik lag toe van't lachen!!! :)
22 september 2007 om 16:25
Martha zei…
Hahaha, wat prachtig, ik heb zitten schuddebuiken :-)
22 september 2007 om 19:12
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Mijn leven zonder schildklier - één jaar later

Afbeelding
Een tweetal jaren geleden bleek uit een routine bloedcontrole dat mijn schildklier helemaal loco was gegaan. Ik vermagerde – dat was leuk!! Ik was een bom vol energie – dat was nog veel leuker!!! Ik liep een halve marathon, kuiste mijn huis, werkte in de tuin en zat s avonds nog in de zetel te popelen om iets te ondernemen. Ik ontpopte tot een introvert op speed . Plots kon mijn agenda niet druk genoeg zijn. Ik propte elke dag vol afspraken. En ook op het werk leek ik wel een schietkraam van ideeën, actie en reactie. Ik vond het heerlijk – mijn omgeving heel wat minder want ik was vooral heel vermoeiend en irritant door mijn drukte. Ik was letterlijk onvermoeibaar en grenzeloos. Maar de kostprijs was helaas hoog. Ik kreeg het verdict van osteoporose en ook hartritmestoornissen loerden om de hoek. Meerdere puncties mislukten keer op keer. Vorig jaar werd dan ook besloten tot een schildklierverwijdering . Ik profiteerde nog zo lang mogelijk van mijn overdaad aan energie zodat ik in top...
Meer lezen

Jong geweld ...

Dochterlief kwam vrijdag thuis met een triest verhaal. Jongens uit de hoogste klas hadden haar afgezonderd tijdens de middagpauze en één van hen had hard in haar billetjes geknepen. Ze was beginnen huilen en toen ze naar haar broer wou rennen om hulp, hielden ze haar tegen. Uiteindelijk lieten ze haar toch gaan maar het had toch een diepe indruk nagelaten bij haar. Ik troostte haar en dacht dat het allemaal wel meeviel, maar toen ik haar de dag erna in bad stopte, zag ik een grote bont en blauwe plek op haar bil dus blijkbaar had die kerel echt wel hard geknepen. Toen kwam de stoom uit mijn oren. Het was aftellen tot vanmorgen om die gast eens flink bij zijn nekvel te grijpen. Hij pruttelde wat tegen – “ik was het niet alleen”, dat moest dan waarschijnlijk zijn beste verdedigingsrepliek voorstellen – maar hij weet nu toch waar hij staat.  Mijn kinderen moeten hun mannetje leren staan en ik zal niet altijd en overal de pestkoppen te lijf gaan in hun plaats, maar dat mogen z...
Meer lezen

Leren zwijgen ...

Ik moet leren zwijgen. Dringend. Maar soms kan ik me gewoon niet bedwingen en lever ik ongevraagd commentaar. En dat wordt meestal niet in dank afgenomen. Ik heb daarover in het verleden al een paar staaltjes geschreven, tot jullie grote vermaak ... ( denk maar aan deze - of beter nog deze - en laten we vooral deze niet vergeten ). Vroeger liet ik enkel mijn blik spreken maar ook dat zorgde soms voor agressieve reacties. Maar nu kan ik zelfs mijn mond niet meer houden ... Gisteren gezinsgewijs naar een fastfoodtent gegaan want mijn liefste had een onbedwingbare trek in een burger. Zoonlief dook meteen in de binnenspeeltuin terwijl ik toekeek met dochterlief. Midden in de speeltuin zat een tweejarige peuter met frietjes en een potje mayonaise smaakvol te eten en te kliederen. Vond ik niet meteen een goed idee want vooral peuters smeren en morsen overal eten, en dan vooral sausjes, en daar rollebollen al die andere kinderen dan doorheen. Maar ik zweeg. Een andere moeder sprak de mayo...
Meer lezen